Reportage Voetbaltalent

De 13-jarige Djennah gaat voor een carrière in het topvoetbal

Djennah Cherif in actie op een toernooi in Bussum. Het 13-jarige talent staat al op de radar van de KNVB en Arsenal. Beeld Guus Dubbelman/de Volkskrant

Voor een fotoshoot met Lieke Martens vloog ze al eens naar Barcelona. Maar Djennah Cherif (13) schittert het liefst op het veld. ‘Voetbal is mijn passie.’

Van de aannames, bewegingen en passes van de frêle rechtsbuiten met het staartje spat de kwaliteit af. Maar de 13-jarige Djennah Cherif komt maar spaarzaam aan de bal op deze broeierige zondagmiddag in Bussum tijdens een toernooi voor jongens onder 14 en 15 jaar bij voetbalclub BFC.

Ze speelt niet op haar favoriete positie achter de spits, en de een of twee jaar oudere jongens in het blauwe shirt van Barcelona Soccer School hebben zelden oog voor haar. Dat is niet vreemd, want, Djennah speelt voor het eerst met ze samen.

‘Dit is goed voor haar’, zegt haar moeder Hanan Cherif langs de lijn goedkeurend. ‘Ze moet die ballen gewoon opeisen, brutaler worden.’ Bussum is een van de haltes van Djennah naar haar grote doel: de wereldtop van het vrouwenvoetbal. Hanan: ‘We zijn er vlakbij. Als ze volgend seizoen bij Oranje onder 14 jaar komt, dan krijgen ze haar er niet meer uit.’

Hanan vertelt het niet verbeten, maar met pretoogjes. Je hoort haar tijdens wedstrijden niet, wel controleert ze doorlopend of de flesjes water die Djennah straks moet drinken nog koud genoeg zijn.

Djennah staat al op de radar van de KNVB en Arsenal. Bij de Londense club volgt ze bijna maandelijks een clinic. Arsenal kan zo haar ontwikkeling monitoren en vast een plekje in Djennah’s hart veroveren mocht ze straks echt een wereldtopper worden. Een aantal zaakwaarnemers is daarvan overtuigd, zij zouden Djennah graag begeleiden, zo vertelden ze Hanan.

Vrouwenvoetbal is big business aan het worden. Tijdens het WK zijn zowel de uitzendingen als de reclameblokken ermee gevuld. Lieke Martens toucheert bij FC Barcelona twee ton salaris, de Amerikaanse Alex Morgan pakt alleen al een miljoen aan sponsorinkomsten. Bedragen die alleen maar zullen toenemen. Hanan Cherif is ervan op de hoogte. Niet omdat ze op geld kickt, zegt ze. ‘Ik volg gewoon alles over voetbal, het is ook mijn passie geworden.’

IJswater

Djennah wilde nooit iets anders dan voetballen. ‘Niets is zo leuk als voetbal’, zegt ze zachtjes, tussen twee wedstrijden door achter een flesje ijswater in de kantine van BFC. Al op haar derde liep ze tussen de jongetjes op een voetbalclub, ze zat ook op de enige basisschool met een uitgebreid voetbalaanbod in Barendrecht, twintig kilometer verwijderd van de Rotterdamse wijk Zevenkamp waar ze woont. Hanan tufte daarom viermaal daags in haar Peu­geotje 106 de drukke Van Brienenoordbrug over om Djennah te brengen en halen.

Djennah is niet begonnen met voetbal om er haar beroep van te maken, want dat leek tien jaar geleden nog geen optie. Hanan: ‘Maar nu het kan en ze dichterbij komt, wil ze ervoor gaan. Het betekent investeren.’

Djennah doet overal aan trainingen, wedstrijden en toernooitjes mee, van een 4-tegen-4-straatvoetbal NK in Utrecht tot een zwaarbezet meidenevenement in Parijs, van een jongenstoernooi in Bussum tot een clinic in Londen. Immer geëscorteerd door Hanan. Djennah traint daarnaast tweewekelijks bij Xerxes/DZB Jongens onder 14 jaar, de Rotterdamse club uit haar buurt, waarmee ze in het weekeinde wedstrijden speelt in de landelijke derde divisie.

Vandaag speelt ze mee met een team van Barcelona Soccer School, dat werkt volgens de principes van FC Barcelona en zelfs Spaanse lessen en maaltijden aanbiedt tijdens clinics, maar vaker is ze te vinden bij een andere privévoetbalschool, TFS Academy.

Het wordt een spannend jaar. Nike, dat Djennah al voorziet van schoenen en trainingskledij, haar al eens inzette voor een fotoshoot en naar Barcelona vloog voor een filmpje met Lieke Martens, zal haar mogelijk een atletencontract bieden bij voldoende progressie.

Het douceurtje zou welkom zijn. Want er zijn ook nog KNVB-trainingen in het Noord-Hollandse Muiden (wekelijks) en het Gelderse Barneveld (maandelijks). Hanan: ‘Ik heb in anderhalf jaar 30 duizend kilometer gereden. Vluchten naar en verblijf in Londen betalen we zelf, de contributie bij Xerxes is 300 euro, de voetbalschool kost 40 euro per keer.’

De 13-jarige Djennah Cherif uit Rotterdam werkt serieus aan een carrière als voetbalprof. Hier tijdens de lunchpauze in de kleedkamer met alleen maar jongens. Haar moeder Hanan helpt haar met alles, en strijkt hier even het haar van Djennah netjes. Beeld Guus Dubbelman/de Volkskrant

Observeren

Ze reden ook al drie keer naar Frankrijk om WK-wedstrijden live te observeren. ‘Djennah let vooral op Daniëlle van de Donk, die op haar positie speelt. Als Daniëlle straks stopt, zou het prachtig zijn als zij er staat. Djennah is technischer, meer een passer.’ Djennah: ‘Zo goed ben ik nog lang niet, hoor. Dani­ëlle is een topper.’

Djennah voetbalt al sinds ze kan lopen. Ze werd gescout door Sparta op haar 7de, maar de club liet haar afvloeien toen de club erachter kwam dat ze een meisje was. Dat gebeurde later ook bij Feyenoord. Djennah had haar lange haren onder een mutsje gestopt. ‘Dan zagen ze niet dat ik een meisje was’, vertelt ze.

Hanan: ‘Ach, het is veel beter om lang tussen de jongens te spelen. Maar dat is op deze leeftijd wel offers brengen. Nog steeds is er vaak geen aparte kleedkamer, springt ze in haar tenue de auto weer in.’

Op school had ze weinig raakvlakken met andere meiden, ze wilde liever voetballen met jongens. Sinds de Oranje vrouwen succesvoller en bekender worden, willen heel veel meiden ineens ‘ook Lieke worden’. Hanan: ‘De concurrentie wordt groter. Daarom moeten we nog meer investeren.’

De 1 meter 55 grote Djennah heeft sinds kort daarom een speciaal voedingsschema, ze doet om de dag stabiliteitsoefeningen en in de zomer traint ze met een personal trainer. Ze vindt: ‘Ik moet feller en sterker worden, anders red ik het niet.’

Ze volgde laatst voor het eerst de ramadan, aangestoken door enkele vriendinnetjes op school. Maar op wedstrijddagen at en dronk ze toch. ‘Dat heb ik haar geadviseerd’, zegt Hanan, die van Marokkaanse komaf is, net als Djennahs vader. Ze scheidden al voor Djennah’s geboorte. Haar vader meldde zich laatst plotseling bij Hanan met de vraag of Djennah zijn achternaam kon krijgen. Hanan: ‘Maar ze heeft nu een beetje bekendheid met Cherif als achternaam in de voetbalwereld. Dat zou zonde zijn.’

Hanan draait voor alle kosten op, ze werkt 40 uur als manager bij een re-integratiebureau. ‘Gelukkig kan ik vaak vrij nemen en het later inhalen zodat ik Djennah naar een training of toernooi kan brengen. Ik zeg tegen mezelf: even doorbikkelen, we zijn er bijna.’

Mee naar Londen

Lijft Arsenal of Barcelona haar jongste dochter in de toekomst in dan gaat Hanan mee. Ze heeft nog twee dochters van 16 en 19 jaar, maar die zijn ‘versneld zelfstandig geworden’ doordat Djennah en Hanan zo vaak naar voetbal moeten. ‘Hebben ze nooit over geklaagd. Zij willen ook dat Djennah het redt.’

Ze lacht. ‘We gingen een keer met zijn vieren met de auto naar Arsenal. Konden de oudsten lekker Londen in. Dan mag Djennah de schoot van de ene zus gebruiken als kussen en de ander schuift haar stoel zover mogelijk naar voren. Kwam Djennah tenminste uitgerust aan.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden