Column Willem Vissers

Dat is zo fascinerend aan sport; het vervliegen, bevestigen of groeien van reputaties

Moet u nog eens kijken, naar de 2-0 van België tegen de Brazilianen. De krachtdribbel van Lukaku vanuit de as van het veld, begonnen op eigen helft. Hij kijkt al dribbelend om zich heen, bal aan de linkervoet. Zoekend. Paulinho zit hem op de hielen. Lukaku valt op zijn buik door een lichte aanraking, vlak na de pass op De Bruyne.

En dan, en dat is het mooist, blijft hij liggen. Op zijn buik, alsof hij op de zonneweide is. Hij weet dat hij te laat is als hij nog opstaat en op deze manier heeft hij perfect zicht. Hij hoeft ook niet snel op te staan, want hij weet dat De Bruyne zal scoren. Het is een van de mooiste momenten van het WK, wat mij betreft.

België in de halve finale! Helden gaan, helden staan op. Dat is zo fascinerend aan sport; het vervliegen, bevestigen of groeien van reputaties. Lees de WK-voorbeschouwingen en lach, niet om alles, maar om veel. Fellaini, zo vaak verguisd, als grote ontregelaar tegen de Brazilianen. Prachtig.

Engeland met de nieuwe volksheld Maguire, een stugge verdediger, en Pickford, de doelman. Engeland was altijd een beetje zielige ploeg, omdat de mannen bij hun clubs zo vorstelijk betaald kregen en nooit aan de verwachtingen voldeden.

Harry Maguire, u had het kunnen zijn, of uw buurman. Goed, de Engelsen zijn inmiddels een beetje gek geworden en al die teampraat over ieders bijdrage smaakt wat klef, maar dat is modern, dat hoort erbij. Het team is de maat der dingen. Als het team wint, kan het land los met bierdouches op de pleinen en vergelijkingen met 1966.

Dan Roberto Martinez, bondscoach der Belgen. Ze vonden hem in België best een goede kerel, maar ook een beetje saai. En ze waren woedend toen hij lieveling Nainggolan niet opriep. Wie heeft het nog over Nainggolan? 

Ik ontmoette Martinez eind april in Tubeke en was onder de indruk van de Spanjaard. Gewoon, vanwege de manier waarop hij in het leven staat. Open, vriendelijk, vrolijk, niet chagrijnig en niet wantrouwig. ‘Als je naar het WK gaat, hoor je het voetbal te vieren’, zei hij. Dat zegt hij niet alleen, dat doet hij ook.

Op de Engelse tv was een gesprek met de voormalige sterren Ferdinand, Lampard en Gerrard, van de gouden Engelse generatie die altijd vroegtijdig was uitgeschakeld. Ze waren openhartig. Lampard zei dat hij het eigenlijk nooit naar de zin had bij het WK. 

Ja, de wedstrijden waren best leuk, maar de rest van de tijd: pffff. Dat kwam ook door kliekjesvorming en omdat ze clubbesognes meenamen. De trainer maakte nooit een goed plan om al die topmiddenvelders samen te laten functioneren.

Jürgen Klinsmann, die voor het WK van 2006 met Duitsland deed wat ze nu in Engeland doen, zei bij de BBC dat Engeland een eerlijke ploeg is. Relaxt, met een glimlach op het gezicht. Gewoon, een glimlach op het gezicht. De glimlach van Lukaku, liggend op zijn buik na een meesterlijke dribbel.

Meer over

Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.