Column Willem Vissers

Dat de een zich optrekt aan de ander, dat is juist het mooie van teamsport

Voetbalverslaggever en columnist Willem Vissers

Het zal je maar gebeuren als Matthijs de Ligt en Frenkie de Jong, dat je in Oranje met Ryan Babel en Memphis Depay moet voetballen. Zo luidde de strekking van een strofe in een artikel in The Daily Telegraph. Een zinnetje uit het voetballand waar denken in geld tot norm is verheven, waar clubteams multinationals zijn met een bizarre verzameling mondiaal talent. Zwakke plekken zijn weggemasseerd met investeringen van miljoenen ponden.

Ja, meneer van de Engelse pers, het zal je maar gebeuren dat je met Jesse Lingard moet voetballen, een aanvaller die bij Manchester United een stuk of vier doelpunten per seizoen maakt, of met Eric Dier. Het zal maar gebeuren dat je als Britse analist van tv eerder voor Harry Maguire zou kiezen dan voor Matthijs de Ligt.

Het zij gezegd: Oranje is nog geen topploeg. Exceptionele voetballers en iets mindere voetballers zijn tot elkaar veroordeeld, al is dat juist de charme van landenvoetbal. Tijdens de verloren finale van de Nations League tegen Portugal bleek dat het wachten is op betere aanvallers. Ryan Babel is de poortwachter tussen generaties, die beseft dat hij opzij zal stappen als zich een betere aandient. Memphis Depay kan op de ene dag bijna alles. Op de andere dag mislukt te veel en onderdrukt hij de neiging om dan in hemelsnaam sober te voetballen.  

Meteen was het chagrijn terug na de nederlaag. Foute wissels van bondscoach Koeman. Van de Beek had in de basis moeten staan. Cillessen is een kwetsbare doelman, zeker na schoten waarbij hij zich moet strekken. De mooie opmars van een opbloeiend Oranje was alweer bijna vergeten, de indrukwekkende optocht door het nieuwe toernooi dat Nations League heet. Vergeten was dat de goeden de minderen bij de hand namen, dat ze samen van Frankrijk wonnen, van Duitsland en van Engeland. Dat Nederland zijn charme herwon, zijn veerkracht, dat het elftal knokte en in de laatste minuut toesloeg in Duitsland, in een wedstrijd die allang verloren had moeten zijn.

De mannen besloten hun gedenkwaardige seizoen met een nederlaag. Nou en. Oranje heeft het leven weer omarmd. Ajax stond bijna in de finale van de Champions League. Georginio Wijnaldum en Virgil van de Dijk wonnen de Champions League. Wie vóór het seizoen dergelijke verwachtingen had uitgesproken, was verbannen naar een onbewoond eiland, waar hij voor straf drie jaar in zichzelf had moeten praten over voetbal.

Het woord is nu aan de vrouwen, met hun WK in Frankrijk. Zij hebben juist hun beste speelsters voorin lopen. En zij hebben geen equivalent van Van Dijk en De Ligt in de achterhoede. Het is afwachten hoe dat uitpakt. Maar dat is juist het mooie van teamsport, dat de een de ander vastpakt, dat de een zich optrekt aan de ander. Trouwens: als ze dan toch naar nieuwigheden zoeken bij de internationale voetbalbonden: een toernooitje met de vijf beste vrouwen van een land en de zes beste mannen in één team (of andersom). Ik ga meteen kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden