Profiel

Dankzij cricket heeft Australische Ashleigh Barty rust gevonden op de tennisbaan

Stoppen met tennis en ruim een jaar professioneel cricket spelen, bleek bijna zeven jaar geleden voor Ashleigh Barty de sleutel naar de huidige nummer 1-positie in het vrouwentennis.

Ashleigh Barty in haar tweederondepartij tegen Daria Gavrilova. Beeld EPA
Ashleigh Barty in haar tweederondepartij tegen Daria Gavrilova.Beeld EPA

Het was 2014 en niets lukte de Australische tennisser. Barty had vier jaar eerder, op 14 jarige leeftijd, gekozen voor het profbestaan en kreeg in 2011 de bevestiging dat een succesvolle tenniscarrière mogelijk was. Ze won Wimbledon bij de junioren. Daarna ging de opmars van Barty langzaam. Te langzaam, vond ze zelf. In 2014 had ze er genoeg van altijd maar in de eerste ronde, soms in de tweede, eruit te vliegen bij elk grandslamtoernooi waaraan ze meedeed. Haar Wimbledon-juniorentitel zorgde voor extra druk.

Na alweer een mislukt US Open zei de 18-jarige Barty het tennis voor onbepaalde tijd vaarwel en sloot zich in 2015 aan bij het net opgerichte Brisbane Heat vrouwen-cricketteam. Het was een openbaring, zei Barty erover: ‘Ik ontmoette een bijzondere groep mensen die het totaal niet interesseerde of ik een tennisbal kon slaan of niet.’ Barty had vooraf af en toe recreatief een cricketbal geslagen, maar maakte van haar nieuwe professie een succes. Haar cricketcoaches roemden haar balgevoel, vermogen snel technieken op te pikken en haar oprechte bescheidenheid.

In 2016 keerde een ‘geresette’ Barty terug naar haar grote liefde. ‘Ik heb nooit de deur dichtgegooid en gezegd: ik speel nooit meer tennis.’ Tijdens haar korte cricketcarrière was ze doorgegaan met haar tennistraining. Ze pikte de draad weer op als de nummer 623 van de wereld.

Niet dat Barty naar haar cricketbreak alsnog razendsnel doorstootte, maar bij elk grandslamtoernooi duurde uitschakeling iets langer. In 2017 kwam ze de top 100 binnen en in 2018 haalde ze de vierde ronde van de US Open. In 2019 bereikte ze de kwartfinale van de Australian Open, gevolgd door haar eerste grandslamtitel: Roland Garros. Het maakte haar de nummer 2 van de wereld. In alle interviews die Barthy na haar winst op het Franse gravel gaf, kwam één woord steeds terug: cricket.

Barty maakte duidelijk dat ze door haar ervaring in een compleet andere wereld beter met druk om kon gaan. Dat was nodig ook, want de verwachtingen van haar landgenoten werden torenhoog. Vorig jaar, in aanloop naar de Australian Open, hing Melbourne vol met het gezicht van ‘Ash’: reclame voor tenniskleding, sunblock, horloges en de Australische variant van Marmite. Barty kreeg zo’n beetje de nationale opdracht om als eerste Australische sinds Chris O’Neil in 1978 het grandslamtoernooi in eigen huis te winnen. Of dan toch op zijn minst voor het eerst sinds Wendy Turnbull in 1980 de finale te halen.

Barty sneuvelde echter in de halve finale tegen de latere winnaar Sofia Kenin en liet in de persconferentie daarna zien dat ze ook als verliezer graag een rolmodel wil zijn. Ze verscheen met een baby op de arm, haar nichtje Olivia. Wat ze ermee wilde zeggen? ‘Er zijn belangrijkere dingen in het leven dan tennis.’ Waarna Barthy zakelijk en eerlijk analyseerde waarom ze had verloren. Het was niet haar uitzonderlijk gevarieerde speelstijl, die haar in de steek had gelaten, maar haar killersinstinct op de Grote Punten.

Wat Barty toen niet kon weten: ze zou daarna bijna een jaar geen serieuze tennispartij spelen. Ondanks de coronapandemie gingen weliswaar nog enkele tennistoernooien door, waaronder de Franse Open waar Barty haar titel zou moeten verdedigen, maar ze legde zichzelf een reisbeperking op. Ze vond het geen pas geven als Australisch rolmodel het land te verlaten voor een potje tennis, terwijl haar landgenoten een van ’s werelds zwaarste coronaregimes moesten ondergaan.

Kort voor de Australian Open, die dit jaar ondanks argwaan bij de Australiërs zelf wel doorging, werd Barty zonder mondkapje gespot in een supermarkt in Melbourne. ‘Ik moet beter zijn dan dat’, verklaarde een zich in excuses uitputtende Barty.

Voor het toernooi twijfelde Barty erover hoe ‘roestig’ een jaar niet tennissen haar had gemaakt, maar ze versloeg haar eerste tegenstander, de Montenegrijnse Danka Kovinic met een in de Australische pers als historisch aangeduide ‘double bagel’, oftewel 6-0, 6-0.

Zaterdag neemt Barty het in de derde ronde voor het eerst op tegen de Russische Ekaterina Alexandrova, die 29ste staat op de wereldranglijst. De Australische verwachtingen, samengevat met het jaartal 1978, zijn minder hoog gespannen. Zeker na vrijdag toen Barty zich uit voorzorg terugtrok uit het dubbelspel. Donderdag speelde ze met een indrukwekkend ingetapet linkerbovenbeen, maar verzekerde Australië dat ze zich topfit voelt. En die enorme bandage dan? ‘Ik heb bijna 12 maanden niet gespeeld, dan kan een beetje ondersteuning geen kwaad.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden