Column Peter Winnen

Dan gebeurt het: een aantal broeken gaat omlaag

Peter Winnen

Was het een rel of een relletje? In de #MeToo-dagen liggen de zaken gevoelig. Iljo Keisse is niet een heel grote naam in het wielrennen, dus het begon als relletje. In elk geval begon het met een belastende foto.

Het wielerpeloton trekt zich op gang in exotische oorden. De Argentijnse Ronde van San Juan is een van de spartelpaleizen waarin de bloedsomloop op competitief peil wordt gebracht.

Het zou kunnen dat de abrupte overgang naar het licht Iljo Keisse teveel werd; dat een voorjaarsactivisme prompt vaardig over hem werd. Een Argentijnse serveerster deed aangifte bij de politie. Zij voelde zich misbruikt.

De foto. Rekening houdend met een paar centimeter afstand, en omringd door grinnikende ploegmaats, reed Iljo Keisse, in een pose die veel leek op de suggestieve poses in bepaalde Latijns-Amerikaanse dansen, langs achteren tegen haar gekromde lichaam. Maar Iljo Keisse danste niet. Hij kreeg een boete van omgerekend zeventig euro.

Eind goed, al goed?

Manager Lefevere van Keisses ploeg dreigde vanwege het onrecht van de boete de equipe teug te trekken uit San Juan – bijna had ik gezegd Don Juan – maar bood kort daarop opzichtige excuses aan aan alle vrouwen op de aardbol, alsmede aan alle fans en sponsoren van zijn ploeg. Dat was nog niet alles. Lefevere kondigde gedrags- trainingen af voor renners en staf met als doel ‘dit soort toestanden in de toekomst te voorkomen’.

Mooi zo’n laat inzicht. Maar het relletje was al een rel.

In de Vlaamse pers las ik dat de pa van Iljo Keisse, en dit is echt een archaïsche giller, vond dat de serveerster aangeklaagd moest worden omdat zij gebukt voor zijn zoon was gaan staan: het wicht rook alleen maar geld.

Ikzelf ben als professional opgegroeid en opgebloeid in de archaïsche jaren tachtig. Een anekdote.

Mijn ploeg is neergestreken in een hotelletje in de Savoie. De serveerster van het restaurant heeft haar fotocamera meegebracht. Niet uitgesloten is dat haar vader haar gevraagd heeft kiekjes te maken van de Nederlandse helden. De camera legt ze schietklaar gereed op een dressoir. Het meisje loopt terug naar de keuken. Dan gebeurt het.

Iemand grijpt de camera, een aantal broeken gaat omlaag, de filmrol vangt penissen in wit flitslicht. Lachen. De camera wordt netjes teruggelegd.

De serveerster moet op zeker moment – het is ver voor het digitale tijdperk – met haar rolletje naar de ontwikkelservice zijn gegaan, en daar zullen ze bij het ophalen van de bestelling de geprinte oogst voor haar hebben uitgespreid.

Dik vijfendertig jaar geleden vond dit plaats. Sindsdien spookt, hoewel ik de camera niet heb aangeraakt en er ook tamelijk zeker van ben dat mijn penis niet op de gevoelige plaat is vastgelegd, het onbekende meisje door mijn hoofd. Mijn sorry vindt geen kust.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.