QUARANTAINEDAGBOEKDAG 5

Dagboek vanuit het coronahotel: op je telefoon toekijken hoe je oudere zus zilver wint

Finn Florijn bericht iedere dag over zijn wederwaardigheden in Tokio. Nog nooit heeft hij zoveel gebeld als de afgelopen week. Zijn telefoon is zijn belangrijkste verbinding met de wereld buiten het coronahotel: Dag 5: ‘Het is bellen, bellen, bellen.’

Hij belt met zijn ouders, beiden oud-olympiërs. Zijn vader Ronald Florijn won olympisch goud in de dubbeltwee in 1988 en in de Holland Acht in 1996. Zijn moeder Antje Rehaag was in Atlanta lid van de Duitse acht.

Hij belt met zijn Duitse grootouders, met zijn coach Eelco Meenhorst en met zijn oude trainer bij de Leidse roeivereniging Die Leythe. ‘Even een gesprek voeren, dat doet me goed.’

Op diezelfde telefoon keek hij woensdag naar de verrichtingen van zijn zus Karolien in de vier zonder. ‘Ik heb tien zenders op de televisie in mijn kamer, waarvan er twee sport uitzenden, maar roeien zat er niet bij. Toen heb ik meteen mijn telefoon gepakt.’

Op het kleine schermpje zag hij hoe zijn oudere zus net naast het goud greep en tweede werd. ‘Het was super spannend. Zo jammer dat ze er net niet voorbij kwamen.’

Voor haar race had de 21-jarige skiffeur weinig contact met haar. Een succeswens, veel meer niet. ‘Ik wilde dat ze zich goed kon focussen en niet te veel aan mij zou denken. Dus heb ik haar met rust gelaten.’ Sindsdien is het anders en hebben ze elkaar vaak aan de lijn gehad.

Waarschuwend A4’tje

Niet alles gaat digitaal. In het quarantainehotel zitten sinds woensdag zeven Nederlanders. Zij kunnen analoog een praatje met elkaar maken in de zaal waar ze hun tasjes met eten mogen vullen. ‘We spreken dan af dat we bijvoorbeeld allemaal om 12.00 uur de lunch gaan halen. Ik weet niet of het echt de bedoeling is, maar we staan ver genoeg uit elkaar en we houden het kort.’

Ze zitten ook samen in een appgroep: ‘Team Q’, met de Q van quarantaine. De groepsafbeelding is een waarschuwend A4’tje dat in het hotel hangt op de binnenkant van een buitendeur. ‘No going out.’

null Beeld

In de groepsapp worden praktische zaken besproken, maar ze proberen er ook elkaar door de moeilijke situatie heen te trekken. Al vindt Florijn de afzondering zelf niet zo lastig. ‘Ik heb me er al overheen kunnen zetten en ben al bezig met de Spelen van Parijs over drie jaar. Ik voel me niet zielig. Sommige anderen hebben het zwaarder.’

De groep probeert elkaar te helpen. Als iemand nieuw binnenkomt, zoals woensdag assistent-roeicoach Isabelle Jacobs, zorgen de quarantaineveteranen voor een snelle briefing. ‘Dan bellen of appen we meteen even over hoe alles werkt. Dat het raam echt niet open kan en dat je dat dus ook niet hoeft te proberen.’

De appgroep en het contact in de eetzaal zorgt voor een gevoel van saamhorigheid. ‘We praten veel met elkaar. Het is fijn om te weten dat er mensen in dezelfde situatie zitten als jij.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden