HockeyPro League

Corona sluipt in het spel van de hockeyvrouwen, die pas na shoot-outs winnen van de Britten

Pas bij de shoot-outs, noodzakelijk na een gelijkspel in de Pro League, kwam er weer iets van de kwaliteit van de wereldkampioenen van 2018 bovendrijven.

Eva de Goede in duel met Sarah Evans tijdens de hockey-interland dames.Beeld ANP

Een bijzondere colonne werd dinsdag waargenomen. Een rij van royaal dertig auto’s reed in optocht van Loosdrecht naar Amstelveen en later in de avond weer terug. Het was het transport van de Nederlandse hockeysters en de staf van de nationale ploeg, voor de hockeyinterland tegen Groot-Brittannië, de heropening van de serie wedstrijden uit de Pro League.

Normaal stappen de hockeysters in de bus, voor ‘hun busmomentje’, zoals sterspeler Lidewij Welten het na afloop van de pas na shoot-outs (1-1, 3-1) gewonnen wedstrijd zo fraai benoemde. Hutje mutje in de bus, de muziek op 10, geestelijk opladen voor een wedstrijd, elkaar bij de schouders pakken tijdens het volkslied, het zijn de gewoonten in de topsport die nu als anders en ongepast worden beoordeeld.

Samen in een bus, of in twee bussen zoals de Nederlandse, in het nabije Buitenveldert logerende mannen wel mochten, dat zat er dinsdag voor de vrouwen van bondscoach Alyson Annan daarom niet in. Iedereen startte de eigen sponsorauto. In de touringcar langer dan een kwartier relatief op elkaars lip zitten, zelfs met inachtneming van de anderhalve-meterregel, het wordt volgens strikte medische protocollen nu afgeraden.

Alle risico vermijden

De Nederlandse hockeyploegen willen in de opvolging van regels strikter dan strikt zijn. De dug-out werd dinsdag niet eens echt gebruikt. Coach Annan liet haar wissels op de vijfde rij van de tribune plaatsnemen. ‘Alles wat een risico is, vermijden we. Wij volgen alle protocollen, maar dan maal tien’, zei Welten. En nog viel bij het vrouwenteam deze week, na een positieve covidtest op zondag, een speelster uit de selectie. De naam werd stilgehouden. De betreffende hockeyster vertrok voor een quarantaine en werd niet uitgezwaaid.

‘Het is in ons hotel in Loosdrecht alleen op de kamer, geen maatje’, vertelde Pien Dicke die in haar vierde interland een soort van debuutgoal maakte. Het was de 1-0 na anderhalve minuut spelen, toen een bal over de Britse verdediging stuitte en de spits van SCHC alleen op doel mocht afgaan. Zij maakte geen fout, koel werkte zij af. 

‘Normaal zouden hier mijn ouders en mijn opa en oma, echt mijn allergrootste fans die ook buitenlandse wedstrijden bezoeken, het op de tribune hebben uitgeschreeuwd, maar het is niet, het kan niet, het mag niet’, zo accepteerde Dicke de lege, kille omstandigheden waaronder zij dit toch gedenkwaardige moment uit haar nog prille loopbaan moest beleven.

Hockey in coronatijd (zo uniek, zonder publiek is de cynische slogan) bleek een sport van vooral veel afstand houden. Bij de opstelling voor de volksliederen gingen de achttien speelsters telkens anderhalve meter uit elkaar staan. De achttiende speelster kwam daarmee op de kop van de cirkel, 14,63 meter van de doellijn te staan, en daarmee ruim dertig meter van de middenstip. De aangehouden marge was superveilig: als collectief vijf meter meer dan noodzakelijk (25,5 meter).

Steeds chagrijniger

Dat gepaste afstand nemen van elkaar beïnvloedde het Nederlandse ploegspel. Er leek geen connectie te bestaan. Passes, zelfs over de kortste afstanden, kwamen niet aan. Het spel leek, na de flitsende opening, meestentijds nergens op. De gezichten werden steeds chagrijniger, zeker toen de Britse vrouwen in het derde kwart hun verdiende treffer maakten. Jo Hunter tikte de bal raak, toen die van het lichaam van keeper Anne Veenendaal was weggeketst: 1-1.

Pas bij de shoot-outs, noodzakelijk na een gelijkspel in de Pro League, kwam er weer iets van de kwaliteit van de wereldkampioenen van 2018 bovendrijven. Lidewij Welten bleek een schitterende backhand achter de hand te hebben.

Het was een lichtpunt in een wedstrijd die veel roest in de nationale ploeg verried. Geen excuus, maar wel een feit, spraken de internationals. ‘We hebben acht maanden niet samengespeeld’, sprak Dicke. ‘We kunnen beter, maar die acht maanden zijn niet uit te vlakken’, aldus Welten.

In februari had het Nederlandse vrouwenteam net een wereldreis achter de rug. In januari, corona moest in Europa nog worden ontdekt, speelde het in Changzhou tegen China, gevolgd door twee Pro-interlands tegen de Verenigde Staten in Chapel Hill, North-Carolina. Half februari rondde de ploeg de wereldreis af met twee wedstrijden tegen Argentinië in Buenos Aires. 

Het zijn de bijkomstigheden van de Pro League-aanpak die nu, in veranderde maatschappelijke tijden, als bijna idioot worden gezien. De wereld rondvliegen voor een circuit van hockeywedstrijden, er zullen op de kortste termijn forse vraagtekens bij worden geplaatst.

Nederland heeft het geluk die nu onmogelijke reizen achter de rug te hebben. Deze week is er een dubbel tegen de Britten, zowel van de mannen als de vrouwen. Volgende week er een retourtje België op de rol.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden