Coach denkt alleen aan prestaties op de lange termijn

Met negen Yngling-zeilsters werkt Nederland toe naar de Olympische Spelen van 2008. Drie van hen behaalden de zilveren medaille bij het EK.‘Dit is een teamprestatie van drie boten samen.’..

Het zou een plaatje in een reisblad kunnen zijn. Het rimpelloze water van het IJsselmeer, twee kabbelende zeilboten, zes vrouwen in bikini. Het is zaterdagmiddag, een paar minuten voor vier. De blauwwit geruite vlag op het startschip een paar meter verderop hangt futloos in de mast.

Ofwel, er is te weinig wind om te zeilen, dus is het wachten tot de tiende en laatste race om het Europees kampioenschap definitief wordt afgeblazen.

Als om vier uur het eindsignaal klinkt, vallen de Nederlandse vrouwen elkaar in de armen. De rest van het deelnemersveld heeft zich al uit de voeten gemaakt, maar de NL II wilde op het water de zilveren medaille afwachten.

Samen met de collega’s uit de NL I en coach Maurice Paardenkooper vieren Mandy Mulder, Brechtje van der Werf en Petronella de Jong een feestje. De derde Nederlandse boot – NL III – is dan al in de haven van Medemblik gearriveerd.

‘Dit is vooral een teamprestatie van de drie boten samen’, zegt stuurvrouw Mulder even later, met een brede grijns op het gezicht. ‘We zijn allemaal blij met deze geweldige race.’ Floortje Hendriksen, die met de NL I op de zesde plek eindigt, lacht. ‘Toch had ik liever zelf in de zilveren boot gezeten’, zegt ze.

De tweede plek bij het open EK – waar ook de wereldtop aanwezig is – is even uniek als het zeilproject zelf. Drie Nederlandse boten vormen samen één team op weg naar de Olympische Spelen in Peking (2008). Negen zeilsters wisselen elk evenement van boot en samenstelling, zodat pakweg twee maanden voor de Spelen de sterkste combinatie naar China wordt afgevaardigd.

Het is de filosofie van coach Paardenkooper, die van mening is dat vijf jaar in dezelfde samenstelling varen helemaal niet nodig is, ‘want ook een voetbalselectie wordt pas op het allerlaatste moment bekendgemaakt’. En dus zeilden de zilveren drie afgelopen week voor het eerst samen: de piepjonge Mulder (18), de iets meer ervaren Van der Werf (26) en de oude rot De Jong (36) die al eerder de Spelen in Athene meemaakte.

De eerste races liep het nog niet zoals het hoorde, blikt Mulder terug. ‘In de aanloop naar het WK, twee weken geleden, hebben we langer in dezelfde samenstelling gezeild, dus nu moesten we aan elkaar wennen. Vooral communiceren bleek moeilijk.’

Faber, tijdens het EK varend in de NL I: ‘Toen we een paar dagen voor dit EK de teamsamenstelling hoorden, vond ik het jammer dat we weer moesten switchen. Wij willen presteren op korte termijn, de coach denkt vooral aan prestaties op lange termijn.’

De zilveren medaille bewijst vooralsnog het gelijk van de coach. Ook al hoorden de vrouwen pas een paar dagen voor het EK wie in welke boot zou varen, toch werd er succes behaald.

Zelf heeft Paardenkooper het er tijdens de laatste races op zaterdag maar druk mee. Vanuit zijn oranje speedboot houdt hij de drie boten nauwlettend in de gaten, na afloop van elke race bezoekt hij de zeilsters op het water afzonderlijk en bespreekt de te volgen tactiek.

Want varen in de Yngling-klasse is als schaken op het water. Met de relatief zware boten is nauwelijks winst te boeken op snelheid, maar gaat het juist om inzicht en tactiek.

Het levert geen spectaculaire beelden op, maar wel mooie sfeertekeningen. Het breed uitgewaaierde veld direct na de start, de bollende spinakers als de curve om de boei gemaakt is. In die rustieke omgeving behaalde de Spaanse Monica Azon na de wereldtitel ook de Europese titel.

De Nederlandse boten zouden volgens de theorie van Paardenkooper in het gunstigste geval – dus met zo min mogelijk kwaliteitsverschil – dicht bij elkaar moeten eindigen. Het worden de plaatsen twee, zes en veertien. Toch zal de zilveren boot de volgende wedstrijd niet meer in die samenstelling varen. Frustrerend? ‘We weten nu dat het zo werkt, maar in het begin vroeg ik me ook af waarom dat nou moet’, zegt Faber. Ze zien voordelen die zwaarder wegen dan het nadeel dat ‘onzekerheid’ heet.

Van der Werf: ‘In een vast team presteer je misschien wel sneller op een hoger niveau, maar roest je ook vast in bepaalde patronen. Negatieve aspecten blijven dan aanwezig. Nu werk je in een langere periode toe naar een topprestatie en leren we ontzettend veel van elkaar. We hebben ieder onze eigen ervaringen en karaktereigenschappen. Als individu word je er beter van.’

Vooralsnog geen vervelende concurrentieperikelen, maar dat kan zomaar veranderen als Peking dichterbij komt, beseffen de zeilsters. ‘Nu kunnen we veel overleggen en uitwisselen, omdat we met drie stuurvrouwen, drie voordekkers en drie middenvrouwen zijn. We hebben geen geheimen voor elkaar. Als je maar met één boot vaart, heb je dat wel. We zijn totnogtoe de ideale sparringpartners.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden