Chinees pingpongverdriet in Heerhugowaard

Wereldtopper Ni Xia Lian overmand door emoties na de eredivisiewedstrijd tussen DOV en haar oude club De Treffers

Van onze verslaggever

Martien Schurink

HEERHUGOWAARD

Een harde tante, altijd gedacht. Zo'n typische Chinese die de wijk heeft genomen naar Europa om in de nadagen van haar pingpongcarrière haar banksaldo bij te spijkeren. Niet voor niks vestigde Ni Xia Lian, de 39 jaar geleden in Shanghai geboren balgoochelaarster, zich in het groothertogdom om vanuit dit belastingparadijsje Europa aan zich te onderwerpen met haar toverbatje.

Begint die harde tante, sinds enkele weken tegen wil en dank kopvrouw van het Heerhugowaardse DOV, na het topduel tegen De Treffers, de club uit Klazienaveen die haar vijf jaar geleden buitengewoon liefdevol in de armen sloot, ineens een potje te grienen. En dat terwijl ze even eerder met haar magistrale spel essentieel had bijgedragen aan de overwinning (5-2) die Door Oefening Vaardig in de boeken mocht bijschrijven.

Ni Xia Lian laat, uithijgend in het centre-court van het Heerhugowaardse strijdperk, ineens een enkel traantje aan haar ogen ontsnappen wanneer haar wordt gevraagd waarom ze haar Drentse oud-ploeggenote Diana Bakker zonodig moest vernederen. Had ze zich niet een ietsepietsje kunnen inhouden en waarom in hemelsnaam speelde ze zo gedreven, op het meedogenloze af, dat er voor Bakker niet meer dan een enkel puntje overschoot?

Al snel komen er er meer tranen en weldra is er geen houden meer aan. Een complete zondvloed.

Is dit wel de echte Ni Xia Lian? De professional pur sang die in haar jonge jaren deel uitmaakte van de Chinese A-ploeg.

Die Bettine Vriesekoop ooit de weg naar de wereldtitel versperde. Die in haar streven naar pingpong roem niemand wenste te ontzien.

Die wereldtitels vergaarde, Europese kampioenschappen uit haar met lange noppen bezaaide batje toverde.

Die zich zelfs een keer mocht ontfermen, in een jaar dat Nederland minder navelstaarderig was dan vandaag de dag en grootmoedig alle vreemdelingen toeliet tot de NK, over de Nederlandse titel.

En die in het vroege voorjaar zo'n beetje in haar eentje De Treffers in het genot stelde van de Europese beker met de grote oren.

De Treffers besloot op die gedenkwaardige lentedag Ni Xia Lian voor eeuwig in zijn hart te sluiten. Ze werd oprecht bemind door supportersscharen van haar club, bijna doodgeknuffeld door voorzitter Hendrikus Velzing. Heel Klazienaveen hield van Ni en zij hield, dat leek wel zeker, met heel haar hart van Klazienaveen. Zwaaiend met de Europese trofee vertelde ze aan wie het maar horen wilde dat er in de hele wereld maar één club is die erin is geslaagd haar hart te veroveren en dat de in vijf seizoenen opgebloeide liefde nooit zal verwelken. 'Dit was mijn club, is mijn club en blijft mijn club.'

Amper waren die woorden uitgesproken of foetsie was Ni. Er was in die dagen in de bestuurlijke boezem van de Europese topclub uit de veenkolonieën hooglopende onenigheid ontstaan over het financiële beleid. De club viel in twee kampen uiteen. Het ene kamp, aangevoerd door teammanager Herman Friskes, wilde geld uitgeven dat nog niet voorhanden was. Het andere kamp, onder leiding van voorzitter Velzing, verafschuwde dat op-de-pof-beleid.

De onenigheid resulteerde in een heus schisma. Friskes zegde Klazienaveen vaarwel met medeneming van coach Hans Lingen en Ni Xia Lian. De oud-manager ging met het tweetal de boer op en probeerde Lingen en Ni - en uiteraard zichzelf ook - te slijten aan eredivisieclubs in Den Helder, Heerlen en Heerhugowaard. Uiteindelijk hapte het Noord-Hollandse lintdorp toe en voordat Ni het goed en wel in de gaten had bevond ze zich in een plaats die haar volkomen vreemd was. Een compleet andere wereld, een wereld ook die haar heel wat minder lieflijk leek dan Klazienaveen.

Geen wonder al met al dat Ni zich zaterdagavond liet overmannen door verdriet en vermoedelijk ook door een flinke dosis schaamte. Ze had nauwelijks de moed om Velzing en al die andere Drenten met wie ze zoveel mooie jaren had beleefd onder ogen te komen. 'Mijn hart', zei Ni tussen haar tranen door, 'ligt nog steeds in Klazienaveen. Die mensen daar zijn zo ongelooflijk lief voor me geweest. Het doet me vreselijk veel pijn Hendrikus weer te zien. Ik kan mijn gevoelens voor hem en al die andere lieve mensen toch niet zomaar weggooien.'

Ni huilt en blijft maar huilen. Niemand die haar troosten kan. Velzing kijkt ernaar en moet zich inhouden om ook niet zelf in tranen uit te barsten. 'Dit is een drama', zegt hij met gevoel voor pathos, 'een heel groot drama.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden