Buschauffeur met fans en een heel eigen verhaal

Elke week is het koers. Vaak ver weg, soms in Nederland. Wat komt er bij kijken? Hoe wordt wielersport buiten de topwedstrijden beleefd? Iwan Tol belicht de Eneco Tour zeven dagen lang vanuit zeven gezichtspunten. Dag 2: de buschauffeur.

Archiefbeeld van Tom Boonen (L) in het wiel van Roy Curvers op de Kapelmuur in Geraardsbergen tijdens de zevende etappe in de Eneco Tour (2015) van Sint-Pieters-Leeuw naar Geraardsbergen. Beeld anp

Johan van der Velde is vrij. Vanwege wettelijke bepalingen voor rij- en rusttijden van buschauffeurs mag hij vandaag niet achter het stuur zitten. Henk Keller, de vaste invalkracht, neem de honneurs waar. Hij heeft vandaag de renners van het hotel in Zevenbergen naar de start in het centrum van Breda gereden. En hij zal ze vanavond ook netjes afleveren in het hotel in Brugge.

Maar het betekent niet dat Van der Velde niets te doen heeft. Er ligt altijd wel een klusje te wachten. Watertank vullen, douche schoonmaken, koelkast bijvullen. En anders is er altijd wel een wielerfan die hem aanspreekt, want veel bekender als buschauffeur is Van der Velde als de man die Joop Zoetemelk aan de gele trui hielp en de besneeuwde Gavia trotseerde.

Twee jaar geleden, Van der Velde werkte als lasser en slijper, vroeg hij Michael Zijlaard, oprichter van het Roompot-team, of hij misschien nog een baantje voor hem had. 'Wat kun je?', vroeg Zijlaard. 'Ik heb een groot rijbewijs', antwoordde Van der Velde. 'Mooi, dan word jij onze buschauffeur.' De jonge renners hadden aanvankelijk geen idee wat zijn staat van dienst was. Tot Johnny Hoogerland een keer zijn Wikipediapagina begon voor te lezen. Sindsdien vragen renners weleens iets over vroeger.

Vandaag staat een tijdrit door de straten van Breda op het programma. Dat betekent een lange dag voor Van der Velde. Geef hem maar een etappe. 'Dan kan ik van de start naar de finishplaats rijden. Gaat de tijd wat sneller.' Ook onder zijn collega's heeft Van der Velde inmiddels fans die verhalen van vroeger willen horen. Van der Velde wil op zijn beurt van hen weten hoe de aankomsten zijn. Soms is het met zijn grote oranje bus wringen door smalle straatjes. Liever is hij dan gewaarschuwd.

Deze kant van de wielerwereld kende Van der Velde nog niet. Chauffeurs rijden hun eigen wedstrijd, merkte hij. Twee zaken zijn belangrijk: op tijd zijn en schadevrij rijden. Eén keer lukte dat niet, in de slotetappe van de Ruta del Sol. Natuurlijk had hij gezien dat er een boom achter zijn bus stond, maar hij had geen rekening gehouden met de takken. Die zwiepten zó tegen het raam. Het gevolg: een grote barst, waarna het raam moest worden vervangen. Sindsdien rijdt hij met een achteruitrijcamera.

Onderweg

Iwan Tol belicht de Eneco Tour zeven dagen lang vanuit zeven gezichtspunten. Dag 2: de buschauffeur.

Na zijn wielercarrière ging het een tijdje niet zo goed met Van der Velde. Vijftien maanden zat hij vast vanwege een reeks inbraken om zijn amfetamineverslaving, een overblijfsel van het wielrennen, te bekostigen. Vanaf het parkeerterrein in Breda kan hij de Koepelgevangenis zien liggen. Hij verbleef er tien maanden. 'Mooi hotel he', lacht hij. 'Jammer dat ik de sleutel nooit kreeg.' Ach ja, hij kan er gemakkelijk grapjes over maken. 'Die periode ligt ver achter me. Ik heb het verwerkt en ben er een beter mens van geworden.'

Iets na vijven klimt Van der Velde in de bijrijdersstoel, naast Henk, om koers te zetten richting Brugge. Morgenochtend rijdt hij zelf weer naar de start in de Belgische badplaats Blankenberge. Hij kan zich er nu al op verheugen: 'Zeelucht. Heerlijk!'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden