Broederstrijd tussen Ralf (VVV) en Mats Seuntjes (AZ) eindigt onbeslist

Voetballen kunnen de Seuntjens allemaal, maar alleen Mats (AZ) en Ralf Seuntjens (VVV) schopten het tot de eredivisie. Zaterdag stonden ze tegenover elkaar. Als tegenstanders of als broers? Zelfs voor profs is het verwarrend.

Ralf (gele shirt) en Mats Seuntjes hebben alleen oog voor de bal. Foto Guus Dubbelman / de Volkskrant

Wie denkt dat het alleen maar leuk is om tegen je broer te voetballen, heeft het mis, zegt Mats Seuntjens na afloop van AZ - VVV (0-0). 'Bij corners en vrije trappen stond ik in de dekking tegen Ralf. Ik zie dan toch vooral mijn broer, niet een tegenstander. Je wilt hem geen pijn doen. Maar ja, ik ben ook prof. Dat maakt het soms een beetje verwarrend.'

Voor de vierde keer in hun carrière staan Mats (25) en Ralf (28) Seuntjens tegenover elkaar, ditmaal op een regenachtige zaterdagavond in Alkmaar. De broers uit Breda zijn de helft van een tweeling, maar niet van elkaar. Wel zijn ze alle vier op dezelfde dag jarig. Het gezin telt in totaal vijf kinderen: Niels, de oudste, de tweelingen Ralf en Jesper en Mats en Stein.

De broers die niet op het veld staan, zitten op de tribune. Alleen moeder Seuntjens ontbreekt, zij werkt in de zorg en kan haar nachtdienst niet verzetten.

Eigen doelpunt

Misschien maar beter ook. Bij de vorige ontmoeting tussen haar zoons, in Venlo, kopte Ralf een kwartier voor tijd de bal per ongeluk in eigen doel. Hij verstopte vervolgens zijn hoofd in de kunstsprieten. Op de tribune huilde zijn moeder, met kleinkind op schoot, een beetje mee.

Vroeger, met vijf jongens in huis, was ze vooral politieagent, vertelden de broers in 2013 aan de Volkskrant. 'Er was één Playstation thuis en de regel was: de winnaar mag blijven zitten. Als je verloor, kon het zomaar een uur duren voordat je weer aan de beurt was. Regelmatig was het knokken.'

De scherpe randjes zijn er wel van af. Na afloop van die wedstrijd in Venlo had hun moeder nét wat meer aandacht voor de onfortuinlijke Ralf. 'Ze wist als moeder instinctief dat ze bij mij moest zijn. 'Kan gebeuren, mijn jongen', zei ze.'

AZ won die wedstrijd met 2-0. Maar omdat Ralf de eerste twee broedertwisten winnend had afgesloten - Mats speelde toen nog voor NAC, Ralf al bij VVV - staat de onderlinge stand nu op 2-1 in zijn voordeel.

Vanaf woensdag, nadat AZ met 4-0 bij FC Twente had gewonnen en VVV met 3-0 ten onder was gegaan bij Willem II, begon het onderlinge dollen. Ralf: 'Je kent dat wel, berichtjes in de trant van: goed gedaan, Mats, maar doe je zaterdag een beetje rustig aan?'

De Seuntjens groeiden op in de Bredase wijk Haagse Beemden. Alle vijf de broers werden gescout door een profclub, maar niet iedereen had de drive van Mats en Ralf. Van de twee is Mats de talentvolste. Hij speelde 120 wedstrijden voor NAC en verkaste in 2016 naar AZ, de nummer drie van de eredivisie.

'Seun of God'

Ralf is een wat logge aanvaller, die bij RBC, FC Den Bosch en Telstar speelde. Bij Den Bosch hingen supporters wekelijks het spandoek 'Seun of God' op. Jarenlang leek hij voorbestemd voor de eerste divisie, totdat VVV vorig jaar promoveerde. Zo belandde hij op zijn 28ste alsnog op het hoogste niveau in Nederland.

Als ze elkaar, een uur voor de wedstrijd, in de catacomben tegenkomen, bespreken ze de dagelijkse dingetjes. Hoe het met de zwangerschap van Ralfs vriendin gaat en dat het zoontje van Mats zijn zwemdiploma heeft gehaald.

Mats: 'Ik had hem nog gevraagd: stel dat ik scoor, moet ik dan zwembewegingen maken bij het juichen? Maar dat vond-ie niks.'

Bij het traditionele handen schudden voor de aftrap wensen de broers ('Zet hem op, pikkie') elkaar nog even succes. Daarna is het afgelopen met de broederliefde. Ralf: 'Als het moet, schop ik hem onderuit.'

Het is koud en nat in Alkmaar en de wedstrijd wil maar niet ontbranden. VVV heeft een muur opgetrokken voor eigen doel, AZ doet verwoede pogingen die omver te blazen. Hoe langer de wedstrijd duurt, hoe meer gele shirtjes er op de eigen helft van VVV te zien zijn.

Omdat het speelveld compact is, komen de broers geregeld in elkaars buurt, maar echte duels blijven uit. Het lukt AZ niet om te scoren. En zo staat er na 90 minuten een tikkeltje onbevredigende 0-0 op het scorebord.

'Ik kan me voorstellen dat ze bij AZ zeggen: dit is toch geen voetbal van VVV? Maar we spelen naar onze mogelijkheden', verdedigt Ralf zich na afloop.

Mats: 'We kijken vooral naar onszelf. Normaal gesproken komen we er wel doorheen, maar het ontbrak ons vandaag aan finesse.'

In het spelershome wacht de rest van de familie al. Ralf blijft na de wedstrijd logeren bij zijn broer. 'Bij de meeste trainers geldt: samen uit, samen thuis. Maar Maurice Steijn vindt het geen probleem als spelers achterblijven, mits het een goed doel betreft en je goed voor jezelf zorgt.'

Over dat laatste hoeft de trainer zich geen zorgen te maken, verzekert hij: 'Als de bus nog onderweg is naar Limburg, zit ik al mooi met mijn beentjes op de bank bij Mats.'