Brinkman is een Italiaanse geworden

Haar nieuwe volleybalclub, Jesi, heeft een dichtgetimmerd trainingsschema en daarom verschijnt Erna Brinkman morgen pas voor het eerst op de tribunes van sportpaleis Palaeur in Rome om de verrichtingen van haar voormalige teamgenoten gade te slaan....

De plicht roept bij de club uit de Italiaanse tweede divisie, A2. Dat is één klasse lager dan het hoogste niveau waaraan Brinkman gewend was. Bij INN Napoli speelde ze vorig seizoen A1. Het jaar daarvoor acteerde ze op het hoogste Braziliaanse niveau. Ze zegt dat het volleybal iets minder belangrijk voor haar is geworden.

In één adem haast ze zich te zeggen dat ze nog wel heel serieus met haar vak bezig is. 'Want zo erg veel minder is het nog niet hoor. Ik stap hier niet de trainingszaal binnen met een houding van: we gaan eens effe kijken. Ik train bij Jesi twee keer per dag, speelde in het weekeinde een toernooi waar we 's nachts om twee uur vandaan kwamen. Qua trainingsarbeid is het niet minder dan in Napels.'

Ze vertrok bij Napoli, waar ze vorig jaar samen speelde met good-old Henriëtte Weersing en onder de hoede stond van de Nederlandse trainer Gido Vermeulen. 'Ik wilde mijn privé-leven voorrang geven. Het was de keuze tussen het leven met mijn vriend die ook op niveau volleybalt en het leven van het internationale volleybal zoals ik dat sinds 1988 leid.

'Dan ben je een half jaar weg en onderweg. Ik ken dat leven. Ik ben overal geweest en heb op het hoogste niveau in Duitsland, Brazilië en Italië gespeeld. Ik heb het nu erg naar mijn zin en vergeet niet, de A2 is nog best behoorlijk hoor. Deze club wil kampioen worden.'

Het privé-leven is zo belangrijk geworden dat Erna Brinkman deze zomer bijna onaangenaam verrast werd door een telefoontje van bondscoach Pierre Mathieu. 'Hij had me al eerder gebeld in Napels. Hij vroeg me in het voorjaar of hij mij op de lijst van achttien voor de Grand Prix mocht zetten. En wil je dan eventueel in augustus meetrainen? Van mij mag het, heb ik gezegd. Graag zelfs, want je weet nooit wat er kan gebeuren. Maar over meedoen in augustus, wedstrijden spelen, hebben we het niet concreet gehad.

'Vlak voor die bewuste datum belde Mathieu me dus weer op. Wanneer kom je nu naar Nederland, vroeg hij. Toen heb ik gezegd dat ik helemaal de intentie niet had om naar Nederland te komen. Ik had er de energie niet voor. Het was beter niet te gaan. Vroeger toen ik jong was, was ik maanden tevoren bezig met zo'n toernooi. Dan zorg je in je vakantie dat je een beetje in vorm blijft. Maar nu zit mijn leven anders in elkaar.'

De stellig aangekondigde come-back van Brinkman - Mathieu had al bot gevangen bij de routiniers Weersing en Boersma en had een succesje nodig - was de Friezin via haar ouders wel ter ore gekomen. Ze dacht aan verdraaiing van zaken en uitspraken in de pers. 'Maar toen ik Mathieu zelf aan de lijn kreeg, heb ik hem gezegd dat we dat naar mijn idee niet hebben afgesproken. Het was geen vervelend gesprek hoor. Hij heeft het geaccepteerd.'

- Er wordt de indruk gewekt dat jij niet wilt spelen voor deze coach van het nationale team?

'O nee. Dat heeft er niks mee te maken. Vorige zomer heb ik een paar interlands gespeeld onder Pierre's hoede. Ik ben ook niet beïnvloed door anderen. Ik ben geen achttien meer, ik ben 27. Ik heb hier mijn eigen mening over. Ik speel niet voor een coach of een team. Ik speel voor mezelf.'

Brinkman is een echte Italiaanse geworden. Ze leeft bij de dag, carpe diem. Over een terugkeer tijdens de olympische kwalificatie (in januari in Bremen of later in Japan) of een rol bij de eventueel bereikte Spelen van Sydney heeft ze geen moment nagedacht. 'Ik beslis niet vooraf. Ik beslis op het moment dat Mathieu me belt. Als ik dan goed getraind ben, ben ik eventueel beschikbaar. Ze kunnen me een dag voor het toernooi bellen.'

Ze erkent impulsief te zijn. Het gaat er bij La Brinkman om hoe haar hoedje staat. Bij haar terugkeer - als toeschouwer - in het Palaeur in Rome zal zij zoete herinneringen koesteren. Ze was er als tiener bij toen Nederland op het Europees kampioenschap in 1991 in de halve finale Italië versloeg, olympische kwalificatie afdwong en coach Murphy op zijn Ekbergs in de Trevi sprong.

'Ik heb toen van Murphy redelijk veel mogen spelen, maar in die halve finale stond Ingrid Piersma erin. Dat was haar laatste wedstrijd. Daarna ben ik er vast in gekomen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.