Bradley Wiggins, een rockster op jacht naar het uurrecord

Binnen zeven minuten waren de kaartjes voor de wielerbaan van Londen uitverkocht. Reden: het optreden van Sir Bradley Wiggins, de rockster van de wielersport. De Britse wielrenner doet vanavond een poging het werelduurrecord te verbreken. Doel: 55 kilometer en 250 meter afleggen in precies een uur. Geeft Wiggins het werelduurrecord zijn glans terug?

Bradley Wiggins Beeld anp

De houder van het werelduurrecord was vroeger altijd een ware kampioen. Jongens als Fausto Coppi, Jacques Anquetil en Eddy Merckx onderstreepten daarmee hun status, een meesterproef die zoveel vergde dat de subtop zich er niet aan waagde.

Voortdurende innovatie van materiaal en het gebruik van doping maakten van het werelduurrecord een onnavolgbare carrousel. In 2000 stelde de internationale wielerbond paal en perk aan de pogingen om er weer een menselijke krachtmeting van te maken. Het gevolg was dat niemand zich meer waagde aan het werelduurrecord.

Met Bradley Wiggins waagt er zich sinds lange tijd weer een echt grote renner aan het record. Bovendien kan hij zich met recht de kleurrijkste renner uit het peloton noemen. Met zijn vroegere lange bakkebaarden en kortgeknipte pony: alsof hij rechtsstreeks was weggelopen uit de tijd van de mods. The Jam-zanger Paul Weller behoort niet voor niets tot zijn grootste helden. Net als de gebroeder Davies van The Kinks, trouwens. En die andere broers, van Oasis.

Na de succesvolle Spelen van 2004 - drie medailles - nam Wiggins een jaar vrij. Hij legde een kelder aan van Belgische bieren. 'Bier was mijn passie', schrijft Wiggins in zijn autobiografie. 'En dat zou geen halfslachtige bezigheid worden.'

Of neem die ene keer dat Wiggins zei dat hij tijdens de proloog van de Giro d'Italia zover mogelijk van de dranghekken was weggebleven, want anders had de lucht van bier en wiet hem doen twijfelen aan het nut van hard fietsen.

En laat dat nou juist de specialiteit zijn van Wiggins. Hard fietsen. Wiggins werd op de baan zes keer wereldkampioen en drie keer olympisch kampioen. Onsterfelijk werd hij met de eerste Britse Tourzege in 2012. In datzelfde jaar werd hij in eigen land olympisch kampioen tijdrijden. Op diezelfde discipline is hij de huidige wereldkampioen.

Afgelopen klassiekerseizoen had hij zijn zinnen gezet op Parijs-Roubaix, volgens hem de mooiste wielerwedstrijd die er bestaat. Hij kwam er een paar kilo voor aan, keek oude edities terug, die hij in de jaren negentig zelf op VHS opnam en reed eindeloos de kasseienstroken op en af. Maar het mondde uit in een teleurstelling en Wiggins nam definitief afscheid van de wegwedstrijden.

Paul Weller en Bradley Wiggins Beeld BBc

Haat

In een interview met de website Cycling Tips zei Wiggins dat de Tourzege hem ongelukkig maakte. 'Ik was vervuld van haat. Ik haatte het wielrennen. Ik haatte de media die me steeds maar vroegen naar Armstrong. Ik haatte Armstrong vanwege dat interview met Oprah Winfrey. En om al die redenen haatte ik het de winnaar van de Tour te zijn.'

Toen Froome hem later opvolgde als Tourwinnaar bleek dat een opluchting. 'Het was alsof er een enorme last van me af viel.'

Hardrijder

Het is vanavond niet de vraag óf Wiggins het record van Alex Dowsett verbreekt, maar vooral hoe scherp de nieuwe tijd wordt die hij neerzet. Het uitgesproken doel: 55 kilometer en 250 meter afleggen in exact een uur tijd. Dat zijn 221 rondjes, ruim elf rondjes meer dan Dowsett reed in Manchester.

'Het is een kunst op zich. Weten hoe je lichaam reageert, hoe diep je kan gaan en weten hoe je moet rijden op een baanwielrenfiets zonder af te remmen, te versnellen, te schakelen. Je hebt niets anders om aan te denken dan die zwarte lijn op de baan', zei Wiggins in The Telegraph. 'De meest efficiënte manier is om continu dezelfde kracht te geven. Als je kijkt naar het schema van Alex, dan ging hij steeds sneller. Mensen als Thomas Dekker (die in februari niet slaagde in zijn poging, red.) gingen alle kanten op. Je moet hem in cruise control zetten.'

Na het werelduurrecord rest Wiggins nog één doel: goud op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro 2016. Daarna trekt hij zich vermoedelijk terug in zijn bierkelder.

Beeld Volkskrant

Een herinnering van wielerjournalist Bart Jungmann

Miguel Indurain draaide om 5 uur 's ochtends rondjes op een wielerbaan in de Colombiaanse hoofdstad Bogotá. Het was 15 oktober 1995 en het elektronische scorebord meldde: Intento del récord de la hora. De Grote Zwijger leek in gedachten verzonken.

Een week eerder was de vijfvoudige Tourwinnaar tweede geworden op het WK elders in Colombia. Hij had zijn verblijf met een week verlengd om het werelduurrecord aan te vallen. Als iemand van zijn generatie daarin kon slagen, was Miguel Indurain het wel.

Indurain hoopte in het hooggelegen Bogotá te profiteren van de ijle lucht. Om de wind voor te zijn, zou hij al om 6 uur 's ochtends vertrekken.

De start was moeizaam. Op zijn Espada, een fiets in Spaanse kleuren, was het onwaarschijnlijke verzet van 62x14 gemonteerd. Maar na 6 kilometer was Indurain sneller dan de Zwitserse recordhouder Rominger.

Daarna trad het verval in, zodanig dat hij er halverwege mee stopte. De vlaggen in het stadion hadden zich niet verroerd, maar Miguel Indurain zei dat het te hard woei.

Was het de moeite waard? Het werelduurrecord is mythisch, maar er zijn spannender wedstrijden denkbaar.

Vraag niet wat het werelduurrecord voor u kan doen, maar wat u voor...

Bovenstaand credo is ontleend aan een klassieke reclame voor het Amerikaanse leger. De Engelstalige website INRNG gebruikt het nu om de grote tijdrijders van deze generatie aan te sporen een poging te wagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden