interview sarina wiegman

Bondscoach Wiegman over het vrouwenvoetbal: ‘De consequenties van winnen en verliezen worden enorm’

Na de sensatie van het WK (ook al werd de finale verloren) wacht de nationale vrouwenploeg het normale werk. Kwalificatie voor het EK, met als eerste klus vrijdag Estland-uit. Bondscoach Wiegman over de druk van het moeten winnen.

Bondscoach Sarina Wiegman deelt handtekeningen op de eerste trainingsdag na het WK. Beeld BSR Agency

Ze wil vooral de puurheid en de eigenheid van het vrouwenvoetbal bewaren. Ze wil tevens vooruit, naar de Olympische Spelen van Tokio en het EK van Engeland. Sarina Wiegman (49) is nog niet klaar als bondscoach.

Zo is het scenario: van 60 duizend toeschouwers in Lyon naar misschien zeshonderd in Tallinn, vrijdag, bij de eerste wedstrijd na de WK-finale, de ouverture in de kwalificatiereeks voor het EK van 2021 in Engeland. Estland-uit. Een start met hopelijk nieuw elan, met de gekoesterde glimlach van het WK, en nog steeds zonder de aan de teen geblesseerde Lieke Martens.

Sarina Wiegman heeft best een tik gekregen van de verloren finale, al was ze gewoon gezellig voor haar gezin tijdens de vakantie. ‘Naarmate we verder van de finale weg waren, werd ik chagrijniger. Jeetje, finales spelen is zo bijzonder. Maar ik ben er niet zuur van.’ De mannen hebben, om het recent te houden, Robben en de teen van doelman Casillas – het schrikbeeld uit de finale van 2010 tegen Spanje. ‘Zo dichtbij waren wij niet’, luidt het troostende antwoord.

Maar toch. Na een uur kregen de Amerikanen een omstreden strafschop, gezien door de VAR. Blijft de 1-0 uit, dan komt eens die ene kans voor de mindere ploeg. ‘Dat is precies wat we in de rust zeiden. We zagen dat ze onrustig werden. We waren overtuigd dat onze kans zou komen. We waren dichtbij, maar van de andere kant ver weg. We hebben weer een enorme stap gezet, hoewel we het voetballend moeilijker hadden dan op het gewonnen EK. Toen stegen alle spelers boven zichzelf uit. Nu sprankelde het spel minder.’

Enthousiasme en trots bleven. ‘We zullen deze belevenis voor altijd meenemen in ons leven, al moeten we ook afsluiten. We moeten verder. Tegen Estland staan we negentig procent van de wedstrijd op de helft van de tegenstander. Dan moeten we in de kleine ruimte openingen creëren en de counter voorkomen. Goed spelen en winnen, dat is de uitdaging.’

Energie, openheid, drive en puurheid

Ze is na het WK veelvuldig aangesproken op straat, door mannen en vrouwen, jong en oud. ‘Sommige mensen zeiden: ik houd eigenlijk niet zo van voetbal, maar bij jullie zat ik elke wedstrijd voor de buis. Ze houden van de energie, de openheid, de drive en de puurheid van ons voetbal. Ik hoop zo dat die puurheid behouden blijft.’ Dat is een strijd. ‘De commercie komt natuurlijk het vrouwenvoetbal in. Er gaat meer geld in om. Dat merk je aan alles. De consequenties van winnen en verliezen worden enorm.

‘Ik hoop dat we lekker normaal blijven doen. Iedereen mag zichzelf zijn. Als je rode schoenen aan wilt, trek dan rode schoenen aan. Maar ik let erg op hoe we met elkaar omgaan, dat we er voor elkaar staan. Samenwerken. Openstaan voor communicatie. Bereid zijn elkaar te helpen. Als dat lukt in het veld, lukt dat ook buiten het veld. Met onze spelers is ongelooflijk veel gebeurd. De omgeving verhardt, de spelers passen zich aan. We waken over onze kernwaarden.’

Ze bespreekt zaken meteen, als dat nodig is. De kritiek van de media op het spelniveau was fel, ondanks de resultaten. Kritiek hoort erbij, dat betekent dat de buitenwereld de ploeg serieus neemt. ‘Wij weten waarom we dingen doen, waarom we bepaalde keuzes maken.’

Vrouwenvoetbal wordt nog steeds vaak door mannenogen bekeken, erkent Wiegman. Zwart-wit gesteld: het is leuk en aardig, maar speltechnisch lijkt het nergens op. Ze voelt dat de kentering gaande is: ‘Er is zoveel uitgezonden op tv. Het publiek heeft nu een idee bij vrouwenvoetbal, dat steeds meer haar eigen identiteit krijgt. Nu weten de mensen: Amerika, dat is de grootheid.’

Vereerd

Ook Nederland is al behoorlijk groot. Sarina Wiegman was vereerd toen ze hoorde dat ze als eerste vrouw een plaats krijgt in de beeldentuin van de KNVB. ‘Een supermooie erkenning.’ Het gewonnen EK en de finale van het WK maakten van haar een van de succesvolste trainers in de nationale historie.

Toch kon ze het terugkijken van de finale aanvankelijk niet opbrengen. De aangepaste tactiek, met Lineth Beerensteyn als spits, Vivianne Miedema wat meer terug en met een compacter elftal, acht ze ook bij de terugblik de juiste strijdwijze. Het doel was Amerika te raken in de as. ‘We moesten allemaal top presteren om dat te bereiken, en dat lukte niet.’ Balverlies was legio. Zelfs eenvoudige breedtepasses mislukten.

Er is ook wat reden tot zorg. Zo speelde Shanice van de Sanden een slecht toernooi. Lieke Martens haalde haar niveau niet, mede door een nog steeds niet genezen teenblessure. Wiegman denkt nochtans dat ook zij hun top nog niet hebben bereikt. ‘Alle spelers kunnen nog doorgroeien.’ Tussendoor kunnen ze wennen aan hun nieuwe status van bekende sportvrouw. ‘Agenda beheren. Profvoetballer zijn. Af en toe commerciële dingen doen. Dat hoort er allemaal bij. Ik proef nog steeds dat ze allemaal beter willen worden, dat ze zich verheugen op de Olympische Spelen. En we moeten naar het EK.’

Ze zal nog menig gesprek voeren. Ook over de kritiek tijdens het WK. ‘Die wordt harder en persoonlijker. Dit is nu onze wereld, daar moeten en willen we wat mee. Shanice zei ook dat de kritiek in haar koppie ging zitten. Wij zijn ook mensen. We zijn geen robots. Shanice denkt nu: wat kan ik doen om dat te veranderen? Wij willen graag dat spelers zo lekker in hun vel zitten, dat ze top kunnen presteren.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden