ColumnPaul Onkenhout

Bloed kruipt waar het niet gaan kan: Dick Advocaat nog eenmaal de twaalfde man

Veertien jaar geleden sprak ik met Dick Advocaat over zijn afscheid als voetbaltrainer. Dat was in Mönchengladbach, de Duitse stad waar Advocaat aan zijn laatste klus bezig was, ‘in principe’. Advocaat was 57 jaar.

Het was zijn eerste interview sinds het Europees kampioenschap in 2004, in Portugal. Advocaat had, onder meer door een wissel (Bosvelt voor Robben) die wat ongelukkig uitpakte, tijdens het toernooi het halve land over zich heen gekregen. Columnist Jan Mulder twijfelde op tv tussen ‘ophangen’ en ‘stenigen’. (De ironie werd totaal niet begrepen, toen al.)

Maanden later was Advocaat nog steeds verbaasd over de kritiek. Oranje had zich geplaatst voor de halve finale van het EK, maar in die tijd werd dat als een vanzelfsprekendheid beschouwd.

Zonder veel enthousiasme blikte hij in Duitsland vooruit op een leven zonder voetbal. Er is ook nog wel iets anders, zei hij, meer tegen zichzelf dan tegen mij. Zijn toekomstplannen: ‘Een beetje vakantie vieren, een beetje genieten.’

En ook: ‘Lekker strandwandelingen maken.’ Grappig, achteraf, want daarna versleet hij nog een stuk of tien clubs en nationale bonden.

Een paar maal kondigde hij zijn afscheid aan, onder voorbehoud. Je weet het bij mij nooit, zei hij toen hij vorig jaar in december trainer werd van Sparta. ‘Normaal gesproken’ en ‘waarschijnlijk’ was Sparta zijn laatste club, zei hij na de degradatie, zoals zo vaak.

Dus voor wie hem een beetje kent was het geen grote verrassing dat Advocaat de nieuwe trainer wordt van FC Utrecht. De reacties waren niet onverdeeld enthousiast, en in sommige gevallen zuur en schamper.

Sommige mensen vinden Advocaat te oud. Eind van de maand wordt hij 71. Verder wordt het hem kwalijk genomen dat hij de weg van jonge trainers blokkeert – een raar verwijt. 

Ook wordt de vraag gesteld of hij wel met zijn tijd is meegegaan, wat automatisch impliceert dat dat niet het geval is. Mij lijkt dat geen groot bezwaar.

Objectief ben ik totaal niet, als het om Advocaat gaat. Hij is mijn favoriete voetbaltrainer aller tijden. Ik ken hem al dertig jaar. We zijn samen begonnen, hij als trainer van HFC Haarlem, ik als verslaggever van het Haarlems Dagblad.

Soms was hij woedend op me. Hij vond dat het mijn taak was om het stadion van Haarlem vol te schrijven, iets wat trouwens sowieso een onmogelijke taak was, en wachtte me bij de ingang een keer scheldend op. Daarna schonk hij koffie voor me in en begon hij te mopperen op het bestuur van Haarlem dat weigerde om een trefzekere spits te kopen, of een meedogenloze back, maar dat mocht niet in de krant.

Onze wegen kruisten elkaar in de jaren daarna vaak; zo vaak dat ik kan zeggen dat elke club en elke bond de handen dicht mag knijpen met zo’n man. Je kunt ook heel erg met hem lachen.

De afgelopen dagen werd zijn naam in één adem genoemd met die van Guus Hiddink (71). Die gaat op zijn oude dag nog even in China aan de slag. Behalve de leeftijd zijn er meer gelijkenissen. Ze hebben geld zat, daar is het ze niet meer om te doen. Maar waar Hiddink gevoelig is voor waardering en aandacht, wordt Advocaat door iets anders gestimuleerd: na een paar strandwandelingen heeft hij er wel weer genoeg van.

Dan gaat het zoals het altijd gaat. Het begint weer te kriebelen, bloed kruipt waar het niet gaan kan, het vooruitzicht van een nieuwe uitdaging en/of een nieuw avontuur is te sterk. Er is alleen maar voetbal. De rest boeit hem nauwelijks.

Na het EK in 2004 had hij een tijdje vrijaf genomen. Advocaat vertelde destijds hoe hij de dagen had doorgebracht. ‘Drie keer in de week tennissen. Wandelen om een beetje af te vallen. Veel boeken lezen. Ludlum, bepaalde bladen.’ Het klonk afschuwelijk, tenminste, uit zijn mond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden