Bikkelen aan mooie stranden

Gijs Ronnes en Jochem de Gruijter weten dat zekerheid in het beachvolleybal niet bestaat. ‘Als je niet geconcentreerd speelt, verlies je ook van Peppi en Kokki.’ In Scheveningen doen ze mee aan het EK....

Na jaren zwoegen zijn Jochem de Gruijter en Gijs Ronnes erachter gekomen dat garanties niet bestaan op het strand. Ronnes: ‘De ene keer versla je de olympisch kampioen, de andere keer krijg je op je donder van de nummer zeshonderd van de wereld.’

De Gruijter is het gedeeltelijk met zijn speelpartner eens. ‘Maar waarom bereiken de Braziliaanse tweetallen wel altijd de finales in de World Tour? Ze verloren in Klagenfurt van twee Oostenrijkers met een wildcard, maar dat overkomt ze zelden. Omdat ze het fysiek en mentaal zo goed op de rails hebben staan.’

Van de wereldtop is het beste Nederlandse koppel vooralsnog tamelijk ver verwijderd. De Gruijter: ‘We hebben tegen mindere teams iets meer over dan voorheen. Maar bij het door ons gewonnen NK zag je hoe zwaar we het in de tweede ronde hadden, toen we bijna verloren van Jorn Huiskamp en Roland Rademaker. Wij zitten op het niveau dat we ons moeten blijven focussen.’ Ronnes: ‘Als je niet geconcentreerd speelt, verlies je ook van Peppi en Kokki.’

De tijd van het zaaien is voorbij. De Gruijter (28) en Ronnes (29) zijn op een leeftijd gekomen dat ze lang genoeg aan de zijlijn hebben gestaan. ‘We trainen ons het leplazarus en raken soms gefrustreerd omdat we zo graag hogerop willen komen. Dus willen we onze inspanningen uitbetaald zien.’ Het liefst bij het EK, dat vanochtend van start gaat aan de westzijde van het Scheveningse strand.

Het vorige seizoen was in financieel en sportief opzicht glansrijk te noemen. Van de sloot prijzengeld die werd geïncasseerd, konden ze de krachttrainer vaker inhuren en werd een trainingsstage in Brazilië belegd met Ricardo en Emanuel, de olympische kampioenen van Athene.

Maar door een beschadiging van het kraakbeen in Ronnes’ schouder moest het duo dit jaar vijf toernooien missen in de World Tour, de rondgang van ’s wereld best gedoteerde wedstrijden. De derde plaats in St.-Petersburg (die ruim 12 duizend euro opleverde) vergoedde iets, maar de financiële leemte zal voelbaar zijn als het huishoudboekje wordt opgemaakt.

Het prijzengeld is de belangrijkste inkomstenbron. Ze betalen er hun reis, hotel en verblijfkosten van, maar ook die van hun trainer en krachttrainer. Van de bijdrage die ze maandelijks op hun rekening krijgen gestort van hun sponsor en van de sportkoepel NOC*NSF valt niet te leven.

Doordat ze niet al hun arbeid dit jaar in klinkende munt konden omzetten, zal de hand op de knip moeten worden gehouden. Een dilemma, vindt Ronnes. ‘Aan de ene kant moeten we investeren om hogerop te komen, maar het prijzengeld is ook onze hypotheek.’ De Gruijter: ‘Eigenlijk mogen we niet te veel twijfelen en moeten we doen wat goed voor ons is. Maar je vraagt je constant af: hoe kunnen we ons geld het verstandigst uitgeven?’

Het gesomber wordt verdreven door de herinnering aan fijne momenten. Hun meest aansprekende triomf behaalden ze in St.-Petersburg, toen ze Ricardo en Emanuel op de knieën kregen en plaats mochten nemen op het ereschavot. ‘Echt geweldig kicken’, zegt Ronnes.

‘Die derde plaats is niet te vergelijken met onze drie Nederlandse titels. Je staat naast de wereldkampioenen op het podium en krijgt een politie-escorte om uit het stadion te komen, anders heb je geen kleren meer aan je lijf. Alleen jammer dat we elkaar na het winnende punt aankeken en dachten: er is helemaal niemand om het mee te vieren.’

De Gruijter glimlacht. ‘Dat is altijd zo. Toen we Nederlands kampioen werden, ging iedereen meteen naar huis. Dan denk je: hallo, ik ben blij, hoor. In de World Tour is het nog erger, want iedereen is na zo’n toernooi alweer bezig met de volgende wedstrijd. Alles volgt elkaar in zo’n rap tempo op.

‘Het mooiste van onze sport is dat we op de prachtigste stranden spelen. Maar tijd om ervan te genieten, hebben we niet. Het is spelen, reizen, bikkelen. De toernooien beginnen vaak woensdag en zijn zaterdag of zondag afgelopen. Ervoor en erna kun je nog een paar keer trainen, maar meer is het niet.’

Het vorige seizoen was lang. Te lang. Mede door de vermoeidheid liepen de onderlinge spanningen hoog op. Ze zeggen ervan te hebben geleerd en hebben hun trainer, oud-strandroutinier Michiel van der Kuip, een belangrijke rol gegeven in de verwerking van de emoties.

De Gruijter: ‘Want na een nederlaag je kop leegmaken, dat kun je niet altijd alleen.’

Aan een prognose voor de Europese titelstrijd durft het koppel, dat sinds drie jaar samenspeelt, zich niet te wagen. Maar ze moeten boven zichzelf uitstijgen om hoge ogen te kunnen gooien. Ook aan de Nederlandse kust bestaan immers geen garanties, zegt De Gruijter. ‘Ja, eentje. Het is ons eigen strand.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden