Column Peter Winnen

Bij Mike Teunissen proef je de speelsheid van de oprukkende wolf

‘Als ik in Brussel op 200 meter van de finish op kop uitstuur met Dylan in mijn wiel, dan is de Tour eigenlijk al geslaagd.’ Dit zei Mike Teunissen tegen een verslaggever van De Limburger een week voor de tourstart. Donderdag werd het interview afgedrukt in de krant.

Zo ging het dus niet. De lead-out van Dylan Groenewegen zat opeens zonder de snelste man ter wereld in zijn wiel. Van uitsturen kwam weinig terecht. Het werd eerder insturen. De gevolgen zijn bekend.

Wát een zege! Sagan er met negen millimeter opgelegd – die keek opzij alsof er een fantoom naast hem opdook. En nog een paar topsprinters een minderwaardigheidscomplex bezorgd op de vals oplopende aankomst. Een geel truitje toe als strik om het pakket.

Sagan had minder verschrikt opzijgekeken als Groenewegen hem voorbij was geprikt.

Ik ben partijdig, behept met een lokaal chauvinisme. Mike is geboren in hetzelfde dorp als ik. Zijn vader was mijn buurjongen. De zege in Brussel vond ik niets minder dan een vorm van gerechtigheid. Mike is veel beter dan Sagan denkt. Mike is veel beter dan zijn ploegleiding denkt. Ja, Mike is veel beter dan de hele wereld denkt.

Hij keek zijn ogen uit toen hij in 2015 debuteerde bij de professionals bij renstal LottoNL-Jumbo. Het was de toegenaaide manier van koersen welke hem het meest verbaasde. Voor de meest onnozele koers legde de ploegleiding een strategie neer: voor elke pion een script. Hij vond het maar niks. Het leven als prof ging toch om macht, vrijheid, improvisatie en instinct?

Hij kreeg eens op zijn kop van de ploegleiding omdat hij te weinig eiwitten tot zich nam. 25 gram eiwitten per drie uur was verplicht tijdens het herstel. Mike scheidde de licht ironische quote af: ‘De moderne prof moet van kwark houden.’

Mike T. had toen al een heldere kop, en die is hij niet verloren. Aan het leven in de moderne wielrennerij heeft hij zich aangepast. In het interview met De Limburger presenteert hij zichzelf als gedweeë pion in een heiligmakende strategie: alles voor Dylan. Maar hier en daar proef je speelsheid van de oprukkende wolf.

Toen kwam de kans der kansen. Slapie Groenewegen out, Mike met vanzelfsprekende superbenen kon eindelijk doen waar hij ongehinderd door kwarkdiscipline en strategische planmatigheid goed in is: spelen.

De lead-out werd zijn eigen lead-out.

Mike T. is door het vliesje gebroken dat de superknecht van de vedette scheidt. Het is een beetje voorbarig om erover te beginnen, en helemaal niet in de sfeer van de Tour de France, maar voor de volgende Parijs-Roubaix staat hij in mijn prognostiek.

De bladeren moeten nog vallen, en de bladeren moeten nog botten. Zeker is dat in Brussel de schakelaar van zijn carrière is omgezet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden