'Bij Feyenoord leef ik in een extreem veilige wereld'

De voormalige Engelse international Tony Adams (38) traint dit seizoen de beloften van Feyenoord, in de hoop bij te leren als coach....

Met zichtbaar plezier memoreert Tony Adams een wijze les van zijnvoormalige trainer bij Arsenal, de Fransman Wenger. 'Arsène zei altijd datje een kleedkamer moet ruiken. Eerst keek ik hem vreemd aan. Wat bedoel jedaarmee, sniff a dressing room? Maar dat was natuurlijk gekscherend. Decoach die weet wat er leeft onder zijn spelers, is al heel ver.'

En zo ver is híj dus nog lang niet, benadrukt Adams. Maar hij heeft eralles voor over de status van Wenger te bereiken. Noem het daarom nietvreemd dat hij is aangespoeld in Rotterdam-Zuid, waar hij dit seizoen debeloften van Feyenoord traint.

'In Engeland ben ik Tony Adams: twintig jaar Arsenal, aanvoerder van deEngelse nationale ploeg. Dat is prachtig en ik ben er ook erg trots op,maar die man ben ik nu niet meer. In Nederland kennen ze me ook wel, maarhier bij Jong Feyenoord ben ik gewoon Tony, de trainer. Want als dezejongens naar Arsenal kijken, focussen ze zich op Thierry Henry. Toch zekerniet op Tony Adams?'

Een van de belangrijkste redenen voor Feyenoord te kiezen, is deaanwezigheid van technisch adviseur Wim Jansen. Adams: 'Hij fladdert hierrond op de achtergrond als een beschermengel. Hij is manager geweest bijCeltic, heeft een schat aan ervaring en brengt een hoop kennis mee.

'Hij is overal geweest. Hij komt vaak naar een training kijken en geeftdan wat advies. Soms bel ik hem op om samen een wedstrijd te bekijken. Datsoort ervaringen zijn van onschatbare waarde.'

Bovendien is het de ervaring die Adams miste toen hij in november 2003aan de slag ging als manager van Wycombe Wanderers (uit de SecondDivision), veertien maanden na zijn afscheid als speler van Arsenal.

'Ik had een selectie van 29 spelers en werkte aanvankelijk met eenbudget van 1,5 miljoen pond, dat vrijwel direct werd teruggebracht tot 800duizend. Voor dat bedrag heb je Thierry Henry twee maanden', grijnst hij.'Het was een foute keuze. Maar net als voor mijn andere foute keuzen geldt:ik ben blij dat ik ze heb gemaakt.

'Bij Feyenoord is het anders. Daar leef ik in een extreem veiligewereld. Ik train de reserves, we winnen bijna alle wedstrijden, en niemandis geïnteresseerd in de resultaten. Dat is eigenlijk een te veiligesituatie voor iemand die in zijn hele leven nog nooit veilig is geweest.'

Hij laat er een knipoog op volgen. Om vervolgens te zeggen dat hijdoodserieus is als hij praat over zijn vak. Vrijwel direct na zijn afscheidals speler van Arsenal - in mei 2002, na ruim negentien jaar trouwe dienst- begon hij aan een universitaire opleiding voor sportwetenschappen.

'Ik ben gefascineerd geraakt door de sociaal-culturele achtergrond vanvoetballers. Dat moet ook wel, want drie hoogleraren verlangen van mij eengoed doorwrocht betoog van 30 duizend woorden over dit onderwerp. Ik hebdit project bewust een erg lange titel gegeven, dat scheelt alweer watwoorden.'

Dan, weer serieus: 'Ik poneer een stelling als: moet Robin van Persieuit hartje Rotterdam worden weggehaald om uit te groeien tot eeninternational? Daarop probeer ik antwoord te geven door mezelf af tevragen: is het zijn culturele achtergrond, zijn technische bagage, detoegang tot kennis of is het zijn ontwikkeling?'

De aanvaller van Arsenal is hem dierbaar, laat Adams weten. Hij nam hetvoor Van Persie op, toen die deze zomer in de gevangenis belandde opverdenking van verkrachting. Adams liet zijn ervaring spreken - in december1990 werd hij opgesloten, voor rijden onder invloed - om de 22-jarigeRotterdammer een hart onder de riem te steken.

'Ik heb Robin voorgehouden dat mijn tijd in de gevangenis me juiststerker heeft gemaakt. Alleen de zwakken worden zwakker tijdens hunverblijf achter de tralies. De sterken komen weer overeind, en ik denk dathij tot die laatste soort behoort. Die boodschap is aangekomen bij Robin,want hij heeft me gebeld om me te bedanken voor mijn steun.'

Als iemand weet hoe belangrijk die steun kan zijn, dan is het wel Adams,de voormalige verdediger van Arsenal en de Engelse nationale ploeg, die in1996 aan zijn medespelers opbiechtte: 'Ik ben een alcoholist.'

In zijn twee jaar later verschenen biografie Addicted (Verslaafd)vertelt Adams het pijnlijk openhartige verhaal van een voetballer voor wiehet achterover slaan van tien glazen Guinness op een avond even normaal wasals pakweg een duurloop.

Maar Adams vocht terug, verruilde de pub voor het theater en de opera,en stichtte in september 2000 'Sporting Chance Charity', dat zich inzetvoor verslaafde sporters.

'Ik dacht dat ik al dood zou zijn op mijn dertigste, dus elke dag is eenbonus. Ik was op mijn 28ste echt niet bezig met een bestaan als coach. Ikdacht alleen aan mijn volgende drankje. Ik had geen leven, al zou je hetliving on the edge kunnen noemen. Ik denk dan ook dat de problemen van eencoach, in vergelijking met levensproblemen, om te lachen zijn.

'Ik heb nu compassie met mezelf, want ik heb me over die problemenheengezet. Het is bijna negen jaar geleden dat ik mijn laatste drankje hebgehad. Voor die tijd heb ik tien jaar lang gedronken en ik heb er geenseconde spijt van. Nu zou ik het natuurlijk nooit meer doen, want het waskrankzinnig.

'Maar die tijd is geweest. Ik val niet meer van trappen af. Ik ga nietmeer naar de gevangenis en ik slaap niet meer met vrouwen van anderen. Deproblemen van toen hebben mij gemaakt tot de persoon die ik nu ben. I don'tlook back in anger, om een fameus lied te citeren. Het is gebeurd en ik benhier nu nog steeds, dankbaar dat ik hier mág zijn.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden