COLUMNWillem Vissers

Betaald voetbal is een familie ongeregeld

Zie het betaald voetbal als een gezin met veel kinderen. De familie voetbal rollebolt over straat. In deze metafoor staat de KNVB voor de ouders. De kinderen zijn de clubs in de eredivisie. Het grut van de eerste divisie laten we even buiten beschouwing. Dat zijn doorgaans lief spelende peuters met hier en daar een oprisping als ze denken dat ze al een cadeautje mogen uitpakken, terwijl ze nog lang niet jarig zijn.

De oudere kinderen zijn, brave uitzonderingen daargelaten, vreselijke klieren. Ze willen voortdurend meer verantwoordelijkheid en meer zeggenschap over hun leven. De ouders geven telkens toe, om van het gezeik af te zijn.

En het is ook wel lekker, want dan kunnen pa en ma op de bank liggen. Filmpje kijken, beetje kroelen. Als ze naar het gekonkel in de tuin kijken, weten ze dat ze te coulant zijn geweest in het loslaten. De een pakt het speelgoed van de ander af. De ander staat te pissen in de zandbak. Weer een ander wil telkens alleen in het zwembadje, met zijn dikke pens. Sommigen dreigen met sterke buurjongens en verlinken elkaar. Als de ouders ze bij elkaar roepen voor familieberaad, staan de kinderen te schreeuwen of stoppen ze hun vingers in de oren.

Maar wel constant zeuren om zakgeld. Wie het meest heeft wil nog meer want ja, de kleintjes geven toch alles uit aan ongezond snoep. Zeker in tijden van crisis, nu de scholen zijn gesloten, is het geklier hemeltergend. De buren denken geregeld: zullen we de politie bellen? Ze weten dat het zinloos is. Ze beseffen dat de kinderen van het asociale gezin structureel ruziën. Hoe zou dat vroeger zijn geweest, toen ze nog aardig waren? Wat is in ze gevaren?

In deze moeilijke tijd waarin vooral immateriële begrippen als hoop en solidariteit de zon laten doorbreken, banjeren de kinderen in hun cocon van egoïsme. En iedereen kan het elke dag zien, want het gezin was vroeger populair in de straat en zelfs een hit op televisie. Alle tv-maatschappijen zonden elke scheet uit, want het was vermaak. Maar nu, nu het land bedroefd is, nu de kinderen zijn vergeten dat ze maximaal de belangrijkste bijzaak van het leven zijn, is hun gebrek aan saamhorigheid niet te harden.

Natuurlijk is het sneu dat hun spel bruut is onderbroken door een virus, en dat de cadeautjes die al klaarlagen voor het eindrapport door vader en moeder weer in de kast zijn gelegd. Maar laten we wel wezen: bijna alle gezinnen in de straat, in het dorp en in het land, voelen de crisis. Daarom is dat ene gezin zo irritant. Altijd dreinen. Alles op straat gooien. Elkaars vuilniszakken opensnijden. Trappen in elkaars bloemenperkje.

Het liefst zou je die hele familie voetbal naar de hei sturen, voor een cursus heropvoeding tot minimaal 1 september. Lessen in liefde, solidariteit en bescheidenheid. Ouders in het midden. De kinderen in een kring rondom. Op minimaal anderhalve meter van elkaar.

Lees ook

Een uniek voetbalseizoen kwam vrijdag officieel tot een eind met een vergadering over de verdeling van prijzen. Ajax is geen kampioen. ADO Den Haag en RKC blijven in de eredivisie, Cambuur Leeuwarden en De Graafschap promoveren niet. Wat rest zijn herinneringen en vragen. Wat als AZ ..? Stel dat Feyenoord ..? We zullen het nooit weten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden