Column Peter Winnen

Bernal mag in fysiologisch opzicht een paradijs zijn, eerder is hij een nationaal kunstwerk

Egan Bernal was zaterdagmiddag nog maar net ­binnen in het aartslelijke, zuurstofarme skioord Val Thorens toen ik een felicitatie stuurde naar een bevriende Colombiaanse journalist. Er kwam meteen een berichtje terug over de ­oceaan: ‘He finally did it for the whole country.’

Ik wilde nog terug-appen dat de podiumplaats van Steven Kruijswijk ook sterkend is voor het Nederlandse hart, maar het leek me ­gepast dat niet meer te doen. ­Behalve dat brons geen goud is, kon ik sowieso niet tegen zijn antwoord op: het kwam uit een grot.

Stel, Steven Kruijswijk had via ­magistraal genomen u-bochten ­alsnog het geel veroverd in Val Thorens, geen correspondent zou het in zijn hoofd gehaald hebben de zege te omschrijven als een daad voor het vaderland verricht.

In Nederland zijn we even trots op onze sporters als op ons exportbier.

Vorig najaar was ik in Colombia, een bescheiden ambassadeurschap voor de stichting War Child. In een gevaarlijke buitenwijk van Bogotá werd en wordt nog steeds een prachtig project gedraaid voor de jeugd waarbij op een of andere manier de fiets centraal staat als uitweg uit de misère.

In dat soort wijken is het altijd oorlog. Of het om ‘makkelijk’ drugsgeld gaat of om militante politiek, in het vacuüm na de getekende vrede met Farc ontstaan nieuwe oorlogen en blijven jongeren ­zonder perspectief gevoelig voor ronselpraktijken.

Hij, Bernal, deed het volgens mijn vriend voor het hele land. Toen ik in Bogotá was werd het me duidelijk dat het beter was na zonsondergang binnen te blijven, al was het maar omdat de alerte jongens en meisjes van de particuliere beveiligingsdiensten – een economie op zich – met de benen omhoog voor de televisie wilden.

En toch, maar toch, in Bogotá zag ik een licht en een energie en een optimisme bij de studenten van de stad, het zijn er een paar miljoen, die bezig waren een onvoorstelbare sprong voorwaarts te maken. ­Colombia heeft Escobar en Farc, maar de lichtgevende geesten van het land lachen om deze dwaze ­iconen.

Wat heeft dit alles met wielrennen te maken? Veel.

Ik sprak Esteban Chaves in Colombia. Chaves, verdienstelijk professioneel wielrenner, heeft een stichting opgericht om wielertalent uit zijn regio op te leiden en tegelijkertijd van een ‘moreel kompas’ te voorzien. Volgens hem is Egan Bernal nog maar het tipje van de Colombiaanse sluier. Bernal zou een verkenner zijn.

Hoe Chaves sprak over Bernal: als alle wetenschappelijk gegenereerde data kloppen, dan klopt het verhaal nog altijd niet. Bernal mag in fysiologisch opzicht een paradijs zijn, eerder is hij een nationaal kunstwerk.

Chaves stelde me voor aan de ­jongetjes van zijn ploeg. Stuk voor stuk kunstwerkjes. Mooie jongens, daar niet van, maar stuk voor stuk ook waarschuwingen.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden