Bekritiseerde Peter Sagan zet peloton op zijn nummer en pakt erekassei van Parijs-Roubaix

Na de Ronde van Vlaanderen was Peter Sagan uitgemaakt voor ‘sleper’, iemand die anderen het vuile werk laat opknappen. Moet je niet zeggen tegen de wereldkampioen. 

Peter Sagan met zijn erekassei. Beeld EPA

Het verhaal van Peter Sagan en Parijs-­Roubaix lag opgesloten in zijn langgerekte oerschreeuw, direct nadat hij over de finish was gekomen. Geen act, geen ­gebaartjes dit keer van de Slowaak, maar de mond wijd open en zijn vuisten gebald. Wie was hier nou een sleper?

Sagan rekende met zijn optreden ­ondubbelzinnig af met zijn criticasters, nadat hij een week eerder, na de Ronde van Vlaanderen, in woord en gebaar had geklaagd over het gebrek aan samenwerking tussen de favorieten. ‘Als niemand wakker wordt’, had hij gewaarschuwd, ‘zijn alle zeges voor Quick-Step dit seizoen.’

'Peter moet zijn mond houden'

Die oproep tot het smeden van een pact tegen de dominante Belgische formatie, kwam hem op een paar scherpe aanvallen te staan. Oud-renner Tom Boonen, nu ­analist, merkte op dat Sagan zelf ‘een ­sleper’ is, iemand die anderen eerst het vuile werk laat opknappen om vervolgens zelf te profiteren. ‘Hij kijkt steeds de kat uit de boom, komt dan één keer naar voren en zwaait dan wat met zijn handje. ­Peter moet zijn mond houden’, aldus ­Boonen, viervoudig winnaar van Parijs-Roubaix.

Na een duikvlucht wist Peter Sagan de Zwitser Dillier van zich af te sprinten. Beeld AP

Fabian Cancellara, die drie keer Parijs-Roubaix op zijn naam schreef, sloot zich aan bij de kritiek en voegde er aan toe dat Sagan wel eens wat meer respect voor zijn tegenstanders mag opbrengen. ‘Hij zegt dat hij niet veel geeft om overwinningen, dat hij show belangrijker vindt. Maar als hij puur voor de show koerst, wat zijn de anderen dan? Clowns in het circus?’

Het is kritiek die wel vaker klinkt uit de buik van het peloton: dat Sagan behalve een begenadigd renner ook een tikkeltje een aansteller is.

Sagan reageerde aanvankelijk op zijn Sagans: schijnbaar onbewogen. Op sociale media plaatste hij een foto van hem en Boonen in betere tijden, na het WK in Richmond, en zette daar een hartje bij. Maar dat schouderophalen lijkt soms ook een façade. Intimi weten dat Sagan zich wel degelijk druk maakt om kritiek, helemaal als die van twee oud-collega’s komt.

Lichte chaos

Wie goed luisterde, hoorde zaterdag, bij de ploegenpresentatie in startplaats Compiègne, al de aankondiging voor wat komen ging. In de microfoon van de spreekstalmeester zei Sagan: ‘Misschien is de aanval morgen wel de beste verdediging.’

Dat bleek: op 50 kilometer van de streep, profiteerde hij van de lichte chaos die ontstond na een demarrage van Greg van Avermaet. Sagan schoot weg (‘Ik dacht: dit is het moment’) en bouwde ­direct een voorsprong van een halve ­minuut op. Het bleek het sleutelmoment in de wedstrijd.

Met 29 kilometer te gaan had Sagan zelfs nog tijd om bij zijn ploegleider om een inbussleutel te vragen en daarmee de vering van zijn fiets uit te zetten. Van de twee vluchters die hij meekreeg bleef ­alleen de dappere Zwitser Silvan Dillier over. Sagan vroeg hem onderweg: ‘Zullen we het samen doen?’ Vanaf dat moment reden ze kop over kop richting de beroemde wielerbaan in Roubaix.

Als kind droomde Sagan er al van om Parijs-Roubaix ooit te winnen. Maar sinds hij in 2010 zes keer aan de start verscheen, wist hij nooit verder te komen dan een zesde plek. Vandaar de altijd wat ambivalente relatie met de klassieker. ­Kasseien vindt hij best leuk, zei hij, maar liever niet meer dan één keer per jaar.

Een sneer voor Tom Boonen bleef achterwege. ‘Hij is mijn idool. Ik zou nooit iets slechts over hem zeggen.’ Beeld BELGA

Dillier besefte, terwijl de pijn van ­verzuurde benen verbeet, dat hij in finale met een engel en een duivel inéén te ­maken had. ‘Een engel omdat Peter iemand is met wie je heel goed vooruit kunt blijven, maar een duivel omdat je liever niet met hem rechtstreeks de sprint aangaat.’

Duikvlucht

Net voor de laatste bocht sloeg Sagan toe. Terwijl Dillier op kop reed, aan de binnenkant, liet Sagan zich met een duikvlucht naar beneden vallen, waarna een onoverbrugbaar gat ontstond. Voor de Zwitser zat er niets anders op dat te ­applaudisseren voor de man in de regenboogtrui. ‘Ik had geen antwoord meer op zijn acceleratie. De beste heeft gewonnen’, toonde hij zich na afloop sportief.

En Sagan? Die bedankte na afloop zijn teamgenoten, speelde wat met zijn ­gesponsorde motorcrossbril en hing ouderwets de pias uit. Bij de huldiging liet hij de kei – de trofee voor de winnaar - zogenaamd uit zijn handen vallen omdat die te zwaar voor hem was. En op de vraag of hij zich nu ging richten op Luik-Bastenaken-Luik, een derde monument, maakte hij quasi-geschrokken een afwerend gebaar. ‘No, no, I am ok now.’

Een sneer voor Tom Boonen bleef achterwege. ‘Hij is mijn idool. Ik zou nooit iets slechts over hem zeggen.’ En waarom zou hij ook? Het antwoord op diens kritiek had Peter Sagan eerder op de middag al gegeven, met een langgerekte oerschreeuw en twee gebalde vuisten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden