INTERVIEW

'Beeldende kunst en krijgskunst hebben een sterke relatie'

Van beeldend kunstenaar/fotograaf naar aikido-leraar.

Marc Jongsten: 'Ik leidde een bohemienleven.'Beeld Aurélie Geurts

Vorige baan

'Ik was van plan om sportleraar te worden, maar hoorde begin jaren tachtig op de sportacademie in Den Haag tot de dissidente leerlingen. Wij verzetten ons bijvoorbeeld tegen gescheiden klassen, jongens en meisjes apart. We spraken veel over filosofie en ik ben daardoor geschiedenis gaan studeren. Ik was toen al bezig met fotografie. In 1989 al had ik mijn eerste solotentoonstelling op het Noordeinde in Den Haag en heb ook Antwerpen gehaald. Ik begon met reportagefotografie, bouwde dat uit naar portretten van jazzmusici. Mijn werk schoof steeds meer op richting kunst, de foto's werden monumentaal zo groot. Ik bewerkte kunstbloemen, nog allemaal voordat dit op de computer kon. Ik vind nog steeds dat ik mooie dingen heb gemaakt, maar ik moet ook eerlijk zijn: ik had niet het talent om een Anton Corbijn te worden.'

Het idee

'De kunstwereld ging me steeds meer tegenstaan. Ik leidde een bohemien-leven, maar werkte veel en maakte lange dagen. Om elf uur 's avonds gingen we de kroeg in, daarna naar mijn atelier. Laat ik het erop houden dat er van alles gebeurde. Dat trok wannabees aan die allemaal op mijn kosten wilden zuipen. In Antwerpen, in 1991, was ik er ineens klaar mee. Mijn tentoonstelling, met nepbloemen, had ik de titel ogenschijnlijk gegeven, het was een scherts. Iedereen riep daar maar hoe mooi het was en zag niet mijn bedoeling. Toen besefte ik dat ik iets anders wilde. Van kinds af aan was ik al met krijgskunst bezig, taekwondo en karate. Ik deed inmiddels ook aikido en ontdekte: daar ligt mijn grote passie.'

De sprong

'Ik heb in Leiden een dojo, een school geopend. Die loopt goed. Ik geef ook bedrijfstrainingen met als doel dat collega's beter met elkaar omgaan, of iets leren over conflicten en veranderingen. Mensen begeleiden om vanuit je hoofd in je lichaam te komen. Verbinding tot stand brengen. Als ik in de auto rijd, heb ik geen geduld, probeer ik iets over te brengen op mensen dan is mijn geduld eindeloos. Mijn overstap is eigenlijk niet zo groot: van de beeldende kunst naar de krijgskunst. Die hebben voor mij een sterke relatie. Bij aikido maak je gebruik van de kracht van je tegenstander, het is een rollenspel zonder winnaars of verliezers. Daarmee probeer je net als in de kunst een beweging te creëren die voorbijgaat aan de materie.'

Twijfel

Nooit. Wel heb ik geprobeerd om in 2005 fotografie op te pakken als hobby. Dat moest ik snel stoppen, aangezien iedereen me wist te vinden en ik na een paar maanden bijna fulltime bezig was met fotograferen voor diverse bands en solomuzikanten.'

Toekomst

'Die ligt bij aikido. Ik ben actief binnen de bond. Coördineer de lerarenopleiding en leid ook leraren op. Ik heb de zesde dan. Graag zou ik een platform oprichten voor levenskunst in de meest brede zin van het woord. Met een plek voor alle contemplatieve disciplines van beeldende kunst, via muziek naar de krijgskunst en alle mogelijke tussenpaden. Ik ben namelijk van mening dat we afstevenen op een soort van levensbeschouwelijk faillissement doordat opportunisme en consumentisme steeds meer de boventoon gaan voeren.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden