Barcelona en blessures typeren carrière van Van Langen

VEEL MENSEN associëren de naam Ellen van Langen met twee woorden: Barcelona en blessures. Nou, dat beeld klopt niet. Ik heb ook na Barcelona nog prachtige momenten beleefd....

'Als ik daar in Zweden niet was geplaatst, was ik de eerste uit de geschiedenis geweest die op zo'n snelle tijd de finale niet had gehaald. Dat wereldkampioenschap was dus voor mij echt óók een hoogtepunt. En er zijn wel meer mooie momenten geweest na de Spelen van 1992 - gelukkig wel, zeg.

'De blessures lopen natuurlijk wel als een rode draad door mijn carrière. Iedere atleet is wel eens geblesseerd, maar ik was wel erg vaak uitgeschakeld. Terwijl ik niet extremer trainde dan anderen, Stella Jongmans bijvoorbeeld traint veel harder. Als ik een week zoals zij zou trainen, dan zou je me kunnen wegdragen.

'Van nature ben ik fragiel. Als ik de auto heb gewassen, heb ik al spierpijn. Ik heb een bepaalde basisspanning in mijn lijf, waardoor ik alles voel. Daardoor kon ik ook zo snel zijn, en was de 800 meter echt mijn ideale afstand.

'Als alles klopte, liep ik ontzettend hard. Dat maakt mijn besluit ook zo verdrietig: je weet, als je een paar maanden blessurevrij traint, dat je daarna heel hard kunt lopen.

'Ik had me dit jaar heel erg verheugd op het indoor-seizoen. Ik kwam goed terug van een trainingskamp in het Zuid-Afrikaanse Stellenbosch. Ik liep meteen een goede wedstrijd in Dortmund, waar ik me kwalificeerde voor de EK indoor in februari. En toen werd ik ziek. Voor de verandering eens geen blessure, ik kreeg de griep.

'Zo'n griepje zet je behoorlijk terug in de opbouw. Daarna wilde ik snel weer in de goede vorm voor de EK indoor in Valencia komen, dus heb ik in Liévin nog een wedstrijd gelopen. Op mijn achterste benen heb ik daar toch nog 2.01 gelopen. Achteraf gezien had ik niet aan die wedstrijd moeten meedoen, ik was nog niet fit.

'Vijf dagen later plaatste ik me tijdens de EK wel voor de halve finale, maar was ik zo kapot van die eerste serie, dat ik niet meer kon starten. Ik heb mijn lichaam niet de tijd gegund te herstellen.

'Je hebt altijd wel wat pijntjes, dat hoort er gewoon bij, maar na Valencia kwamen er problemen met de rechterhiel. Ik was absoluut niet overtraind, je voelt wat, je kijkt het een dagje aan, je loopt weer door. Ik heb in de loop van de jaren wel geleerd kleine pijntjes niet te onderschatten. Maar voor elk wissewasje kun je niet stoppen, dan zou je helemaal niet meer aan lopen toekomen. Na een harde training heb je altijd pijn in je kuiten, in je hamstrings, dat hoort er bij. Je kunt niet constant denken: oh jee, blessure.

'Maar ditmaal was het weer raak. Een hele maand rust nemen was geen optie, want dan was het seizoen weg geweest. Ronald Klomp, mijn trainer, heeft mijn looppatroon op de lopende band nog eens bekeken. Een orthopedisch schoenmaker heeft vervolgens een schoen gemaakt, die de hiel ontlastte. Dat hielp, ik voelde alleen nog een lichte irritatie, ook als ik hard trainde.

'Tijdens het gala eind mei in Kerkrade zou ik een deel van de 800 als haas op snelheid lopen, als test. Ik wist: nu moet ik risico's nemen. Maar na 100 meter voelde ik de pijn al in de hiel schieten. Ik ben er na 420 meter uitgestapt. Ik denk, maar ook dat is achteraf praten, dat ik wéér te snel aan een wedstrijd heb deelgenomen.

'Een dag na Kerkrade kon ik nauwelijks wandelen. Het was niet alleen de hiel meer, ook de achillespees begon op te spelen. Ik ben nog bij een fysiotherapeut in Gorinchem geweest voor een paar laserbehandelingen, maar ook dat hielp niet goed.

'Voor Ronald en mij lag afgelopen week de dead-line. Als we dan de training niet op zouden kunnen voeren, dan was het niet langer reëel om te verwachten dat ik in augustus op de EK nog goed zou kunnen presteren. Zaterdag, bij het Wasmeer hier, waar ik graag loop, was het zover. Het ging niet meer. Ik ben omgedraaid en naar huis gegaan.

'Natuurlijk, ik zou een maand rust kunnen nemen en volgend jaar opnieuw kunnen beginnen. Maar daar heb ik geen zin meer in. Ik heb vorig jaar een beslissing genomen nog een jaar door te gaan, en over die beslissing was ik heel tevreden. Er zijn wel meer mensen die zeggen dat ik met mijn 32 jaar nog best een paar jaartjes door kan gaan, maar ik wil niet meer. Ik heb de mentale rust niet meer, wil niet langer vechten. Ik wil gewoon lopen, zonder pijn, zonder medisch geklooi, en dat gaat dus niet.

'Het is wel raar, dat, nu ik de beslissing heb genomen om te stoppen, het lijkt alsof ik die pijn meer toelaat. De hiel voelt nu 's ochtends stijver aan, is veel pijnlijker. Maar het lichaam is niet kapot na tien jaar topsport. Ik stap niet als een oude vrouw uit bed, hoor. Al mijn andere blessures zijn gewoon genezen, met die hiel komt het ook weer goed. Ik ben geen Marco van Basten.

'Iedereen vraagt me wat ik nu ga doen. Ik heb economie en marketing gestudeerd, maar die richting lijkt me niets meer. Daar sta ik nu toch te ver vanaf. Trainer worden is ook niks voor mij. De journalistiek lijkt me wel wat. Ik heb nu al een column in De Telegraaf, ik vind het heerlijk om te schrijven.

'Ik weet het, tot ver in de 21ste eeuw zal ik herinnerd worden aan Barcelona. Ik zat laatst te eten in de Warmoesstraat in Amsterdam, komt er een onbekende op me af, die zegt: ik heb zo van je genoten! Waarvan, vraag ik nog. Nou van Barcelona! Dat was zes jaar geleden, word ik nóg gefeliciteerd.'

Rolf Bos

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden