nieuws EK baanwielrennen

Baanwielrenner Jeffrey Hoogland voor de tweede keer Europees kampioen op de sprint

Het moest zijn avond worden en dat werd het. Jeffrey Hoogland heerste bij de EK op het koningsnummer, de sprint, en werd voor de tweede keer Europees kampioen.

Foto REUTERS

Vroeger dacht Jeffrey Hoogland al aan hoe hij de finale zou gaan winnen, terwijl hij zijn baanfiets nog op het hout moest zetten voor een rit van de laatste zestien. Die fout behoort tot het verleden, betoogde de baanwielrenner maandagavond in Glasgow, nadat hij met groot machtsvertoon naar de Europese sprinttitel was geflitst.

Krachtpatser

Het zou hem niet meer overkomen, prentte de 25-jarige krachtpatser zich in toen hij begin dit jaar bij de wereldtitelstrijd in Apeldoorn in de achtste finales werd uitgeschakeld. De Duitser Maximilian Levy werd door de Nederlander grotelijks onderschat. Hij kon er niet over uit en was niet eens echt tevreden met de twee wereldtitels die hij op andere onderdelen (teamsprint en 1 kilometer tijdrit) behaalde.

Van de Apeldoornse tijdrit over vier ronden kan Hoogland nog wel eens wakker schieten. Hij kon na de winnende 59 seconden, een wereldrecord laagland, niet meer op zijn benen staan en moest weggedragen worden van de baan. Zelfs de huldiging, staand, luisterend naar het volkslied met de regenboogtrui aan, was toen een pijniging.

De sprint, drie ronden met een vertraagde aanloop, is het echte gewenste terrein voor de sprinter uit Nijverdal. ‘Even diep gaan, even aantikken en dan al weer ontspannen’, zo beschreef hij zijn inspanningen op een lange maandag in het Sir Chris Hoy Velodrome. Niemand kon hem weerstaan deze dag, waarop hij sterker was dan hij zich had kunnen voorstellen.

‘Dit toernooi kwam veel te vroeg in het seizoen. We zijn nog aan het voorbereiden op de wedstrijden van deze winter. Ik had er niet op gerekend al in vorm te zijn’, zo beschreef Hoogland na zijn Europese victorie in Schotland zijn instelling. Alles wat zou gebeuren, was meegenomen. Het maakte hem losser in zijn aanpak, zeker niet gestrest. Maar de voorgenomen wijze van concentreren had hij wel meegenomen vanuit Nederland.

Revanche voor Rio

‘Dat is stap voor stap een toernooi beleven, niet verslappen, niet denken dat je er al bent of wie toch je volgende tegenstander zal zijn. Ik heb ervoor betaald. Dit was mijn revanche voor die dagen’, zo vertelde hij van zijn olympische mislukking in Rio (‘daar stond ik er gewoon niet, te veel afleiding, te veel foute keuzes’), van zijn verknalde WK van Apeldoorn en van zijn verloren EK-finale van vorig jaar in Berlijn.

Foto REUTERS

Wie ouder wordt en bereid is te leren, komt verder in de topsport. Die ontwikkeling maakt Hoogland door. Hij was in 2015 ook al Europees kampioen op de sprint, maar daar kreeg hij een iets te groot ego van. Hij waande zich favoriet, onverslaanbaar en kreeg in de competitieve wereld van het sprintfiets een fikse klap op zijn witte helm.

Hoogland heeft in dat proces van beter worden één groot geluk, zei hij maandag. Hij kan elke dag trainen met Harrie Lavreysen, de youngster die in 2017 al vicewereldkampioen werd en zich maandag de gevaarlijkste opponent van de dag toonde. In de halve finale, het onderlinge Nederlandse duel, verraste Lavreysen zijn trainingsgenoot in rit 1 met een slimme move. Hij dook naar beneden toen Hoogland omhoog stuurde en was niet meer te achterhalen.

Ruim 71 kilometer per  uur

Met twee knappe races, gemiddelde snelheid boven de 71 kilometer per uur, zette de renner uit Overijssel de zaken recht. Hij kan geweldig veel snelheid produceren, al zijn de dijen van Hoogland (65 centimeter omvang) 1,5 centimeter dunner dan die van de bronzen-medaillewinnaar Lavreysen, ook al zo’n voormalige BMX’er.

Vorig jaar zouden de twee elkaar treffen bij de Europese titelstrijd in Berlijn, maar toen ging het duel niet door wegens een schouderblessure van Lavreysen. Die werd in zijn jonge jaren viermaal geopereerd aan de schoudergewrichten die spontaan uit de kom schoten, zelfs als hij ’s nachts de verkeerde kant op draaide in zijn bed.

Nu zijn Hoogland en Lavreysen de sterkste sprinters van Europa en mogelijk van de wereld. De Britten, altijd toonaangevend in het baanfietsen, zullen olympisch kampioen Jason Kenny weer van stal moeten halen om de Nederlanders die in Glasgow het toernooi beheersten aan te vallen. Die dominantie mag indrukwekkend worden genoemd.

Wild pakt op omnium tweede EK-goud in Glasgow

Kirsten Wild heeft bij de EK baanwielrennen in Glasgow haar tweede gouden medaille veroverd. Op omnium was Wild een klasse apart. De Nederlandse baanwielrenster is ook al regerend wereldkampioene op dit olympische onderdeel. Achter Wild werd de Britse Katie Archiebald tweede. De Italiaanse Letizia Paternoster greep het brons.

Na brons in 2011, zilver op de EK's van 2013, 2016 en 2017, was het in Glasgow dan toch eindelijk goud voor Wild.

De 35-jarige Zwolse won de scratch, werd vierde bij de temporace, tweede bij de afvalrace en op het slotonderdeel puntenkoers toonde ze andermaal haar dominantie.

Op de WK in Apeldoorn pakte ze eerder dit jaar drie keer goud (onder meer op omnium) en een keer zilver. Op de openingsdag vrijdag greep Wild al de Europese titel op de scratch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.