Australië pinkt traantje weg bij afscheid Hewitt

Een laatste eresaluut met zijn drie kinderen aan zijn zijde, gevolgd door een lang applaus in de Rod Laver Arena. Goodbye Lleyton. Het thuispubliek nam donderdag afscheid van Lleyton Hewitt (34), voormalig nummer een, tweevoudig grandslamwinnaar, maar vooral de tennisser met het onverbeterlijke leeuwenhart.

Beeld Getty Images

Volwassen mannen in groen-gele shirts keken snikkend toe toen hun held zijn allerlaatste bal had geslagen. Even daarvoor zongen ze nog hun eigen versie van The Beatles' Hey Jude: 'la la lalalalaaa, Leyyyyyy-ton'.

De Spanjaard David Ferrer had de ondankbare taak het afscheidsfeestje te verpesten, waar het publiek nog zo vroeg om genade. Maar de Spaanse stoomtrein walste onverbiddelijk over Hewitt heen: 6-2, 6-4, 6-4. Toch bekende Ferrer na afloop met bibberende stem dat hij een gesigneerd T-shirt van Hewitt had.

Als jongste qualifier ooit maakte Hewitt op zijn 15de zijn debuut op de Australian Open. Een jaar later zou het lefgozertje met het lange blonde haar en het petje achterover verbazen door in Adelaide nummer één Andre Agassi te verslaan. Hewitt, met zijn baselinespel de moderne versie van zijn Amerikaanse idool, won het toernooi.

Tijdens de speech in Adelaide vertelde hij tot verrassing van zijn ouders dat hij zijn middelbare school niet zou afmaken. 'Als ik die beelden nu zie, lijk ik wel een jaar of 10', zei Hewitt lachend op zijn laatste persconferentie.

Als 20-jarige, vlak voor 11 september 2001, won Rusty de US Open in een finale waarin hij Pete Sampras met ongelofelijke passeerslagen overklaste. Hewitts tennis werd een blauwdruk voor een nieuwe generatie baseliners. Zijn kwaliteit: ballen met zoveel precisie counteren dat de tegenstander uitgespeeld raakt of al eerder in de fout gaat. Servicevolley raakte mede door Hewitt uit de mode.

Een jaar later volgde zijn gedroomde Wimbledontitel. Daar, op het heilige gras, wilde Hewitt floreren, nadat hij landgenoot en servicevolleyer Pat Cash de titel zag winnen op een oude tv. De titel kwam in een periode waarin generatiegenoot en ruwe diamant Roger Federer nog niet aan de top stond. De vroegwijzere Hewitt mocht oogsten: twee keer sloot hij het jaar af als de nummer één (2001 en 2002). Pas daarna zou de Zwitser zijn Australische vriend tot figurant degraderen.

Noem de naam Hewitt en de tennisfan zal de gebalde vuist of de gestrekte hand noemen, die hij bij een gewonnen punt opvolgde met die even irritante als beroemde oerkreet: 'come oooon!' Hewitt overdreef en bracht er tegenstanders mee tot wanhoop. Zijn krijsende kopstem schalde door de stadions. Hij won er weinig fans mee.

Met alles en iedereen kreeg hij het aan de stok: spelers, scheidsrechters, pers. Dieptepunt was het incident met de donkere James Blake op de US Open. Hewitt vertrouwde de calls van de zwarte lijnrechter niet, waarop hij tegen de scheidsrechter riep: 'Kijk naar deze twee en vertel mij welke overeenkomst ze hebben.' Het enfant terrible ontkende dat het iets met racisme te maken had.

Beeld epa

Waar Hewitt in die jaren ook in Australië weinig geliefd was, werd het later in zijn carrière juist moeilijk om níet van hem te houden. Hij werd befaamd om zijn comebacks in vijfsetters. Zijn onverbetelijke vechtlust werd minder belachelijk gemaakt en 'come on' was ineens het symbool van onverzettelijkheid.

Jonge spelers als Kyrgios en Tomic, bad boys van de moderne tijd, lopen met hem weg. Zij noemen hun nieuwe daviscupcaptain 'the greatest competitor of all time'. Ironisch genoeg is dat precies wat de twee talenten ontberen.

Keer op keer vocht Hewitt zich terug van blessures. Operaties aan zijn voet en heup deden hem in zijn nadagen beseffen dat hij moest genieten van elke partij. In 2012 onderging hij een zware operatie aan zijn teen. Zeven specialisten voorspelden dat Hewitt nooit meer zou spelen op niveau, doordat hij opnieuw moest leren lopen. Maar hij kwam terug, omdat hij dat nou juist als zijn grootste uitdaging zag.

Hij versloeg Federer nog een keer in Brisbane. Vorig seizoen speelde hij weinig om het lichaam heel te houden en meer tijd aan zijn gezin te besteden. Nu mag hij met pensioen. Een mooie uitdaging lonkt: als daviscupcaptain de titel pakken met Australië en een mentorrol vervullen voor de nieuwe generatie. Niemand zal dat beter kunnen dan deze levende legende.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden