Postuum Boris Orlov

Architect van turnsucces, geliefd vanwege zachte aanpak

Boris Orlov, de Rus met de witte manen, coachte turnsters als Renske Endel en Suzanne Harmes naar grote prijzen. Hij hanteerde de zachte hand.

Boris Orlov. Beeld ANP

Het grootste kunststuk uit de 43-jarige coachcarrière van Boris Orlov was de wederopstanding van Renske Endel. De lenige ballerina uit Langedijk kwam in mentale verwarring bij Orlov in Nijmegen. Ze had de barse Gerrit Beltman verlaten. ‘In haar hoofd was het een papje’, vertelde Orlov later. De geboren Rus, die niets van de rigide Russische school moest hebben, kreeg Endel met aardigheid en toewijding op de been. Niets moest, alles mocht. Als het goed ging, zag Orlov dat. ‘Zai heeft nu mooie ogentjens.’

Een jaar later, in 2001, werd Endel in Gent vicewereldkampioen op de brug ongelijk, achter de ongenaakbare Russin Svetlana Khorkina. Het was de eerste belangrijke medaille van Nederland in de moderne gymnastiekgeschiedenis, een vooruitwijzing naar de gouden dagen van Sanne Wevers en Epke Zonderland. Bij het vieren van dat WK-zilver wees Endel naar de kleedkamer waar de architect van het succes, Orlov, zich moest ophouden. Die was al naar huis, naar Nijmegen, om zijn zieke vrouw Olga te verzorgen.

Boris Orlov. Beeld ANP

Orlov was een talentvol turner, tot hij op zijn 23ste de nek brak en een half jaar totaal verlamd was. Daarna werd hij coach van Spartak Moskou en leidde Olga Bitsjerova in 1981 naar de wereldtitel op de meerkamp. Het waren de gouden jaren van het Russische turnen. Vijf jaar later mocht Orlov naar Nederland. Hij ging werken in het turninternaat van Papendal. Hij had het zwaar met de papierwinkel, niet met de begeleiding van talent.

Na een Duitse tussenstap kwam hij in 1994 terug in Nederland, bij turnsteunpunt De Hazenkamp in Nijmegen. Hij was geliefd. Turnsters van andere topclubs trokken naar Nijmegen, voor de zachte hand van Orlov.

Toen hij in 2005 wegens visumproblemen niet meekon naar het WK in Australië, leefde hij thuis mee. Dat deed hij door te stofzuigen in de zaal. Het was een tic. Orlov maakte het toestel schoon, waarop zijn pupil aan de andere kant van de wereld op dat moment haar oefening deed. Iedereen moest dan uit zijn buurt. Hij leefde in gedachten mee.

Aan het eind van zijn loopbaan, toonde hij zijn sympathie voor een verschoppeling als Yuri van Gelder. Die mocht wegens een dopingschorsing door niemand getraind worden. Van Orlov, een pure vrouwencoach, mocht hij komen trainen in de zaal in Rosmalen. Dat deed de 65-jarige gratis, hooguit voor één sigaretje. Want wie hem zocht, kon hem daar vinden, waar de rook kringelde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.