interview

Antiheld en voormalig voetballer Berry van Aerle (52) krijgt zijn eigen musical

Helmonder, voetballer, PSV'er, international, winnaar, postbode, cultheld. Je zou een boek kunnen schrijven over Berry van Aerle, maar waar zou het over moeten gaan, vindt hij zelf? Dan eerder een musical.

Beeld Marcel van den Bergh

Helmond, dinsdagmiddag. In zijn vrijstaande woning aan de rand van het centrum vertelt Berry van Aerle (52) dat hij in een jaar tijd maar liefst 20 kilo is afgevallen. Hij weegt nog maar 2 kilo meer dan in zijn tijd als voetballer.

Ongeveer een jaar geleden stond de Europees kampioen van '88 in de supermarkt. Het ene moment was hij nog gezellig aan het praten met zijn buurman, het andere moment, bij de kassa, voelde hij zich niet goed worden. Wat hij zich herinnert is een grote, witte vlek. 'Alsof er een dik pak sneeuw lag.'

'Ik dacht: daar ga ik, mijn zus achterna - zij is zes jaar geleden overleden. Maar kennelijk was het mijn tijd niet. Ik ben meteen naar het ziekenhuis gebracht, er is een hartfilmpje gemaakt en ik heb bloed laten prikken. Daaruit bleek dat mijn suiker en cholesterol niet in orde waren. De dokter adviseerde me om af te vallen. Ik voel me nu weer prima.'

Van Aerle neemt een slok van zijn koffie, die zijn vrouw Willeke heeft geserveerd. Daarna grijnst hij: 'Hadden ze bijna over iemand anders die musical moeten maken.'

Een jaar geleden werd Van Aerle benaderd door een amateurtoneelgezelschap uit Helmond. Ze wilden een musical maken over de stad, met zijn leven als vliegwiel. 'Ik heb gezegd: ik vind alles goed. Zolang ik zelf maar niet hoef mee te spelen.'

Het wordt een vrolijke voorstelling, vol zelfspot en zonder al te veel pretenties. De tien voorstellingen van 'Berry, The Musical' in theater Speelhuis in Helmond zijn al bijna uitverkocht.

NS Publieksprijs

En dat voor iemand die op het eerste oog nou niet echt een leven heeft gehad waarover je een NS Publieksprijs-winnend boek kan schrijven. Hij heeft geen drie huwelijken achter de rug, zoals zijn oud-ploeggenoot Ruud Gullit. Evenmin hoefde hij voor de rechter te verschijnen, zoals Gerald Vanenburg. En hij is ook niet aan de cocaïne verslaafd geraakt, zoals Wim Kieft.

'Bij mij is het anders gelopen', zegt Van Aerle. 'Zij hebben een ander leven. Zo was het vroeger ook al. Dan zag ik allerlei journalisten om Ruud heen zwerven. Hij liever dan ik, dacht ik dan altijd. Ik bleef liever op mijn kamer, een boekje lezen.'

Ja, hij heeft de biografie van Kieft gelezen. 'Dat heeft wel wat met me gedaan. Hij was vroeger mijn slapie en we vierden samen carnaval. Ik heb nooit iets aan hem gemerkt. Maar wat ik begreep uit zijn boek, zat dat destructieve in zijn karakter. Triest dat het zo is gelopen.'

Van Aerle won met PSV in 1988 de Europa Cup 1, met Oranje werd hij in hetzelfde jaar Europees kampioen. Hij speelde om de wereldbeker, won vijf landstitels en er staan drie KNVB-bekers achter zijn naam. Toch gaat het daar zelden over in interviews.

Berry van Aerle in 1993. Beeld anp

Miljoenen

Veel heeft te maken met de sketch die cabaretier Theo Maassen over hem maakte. Daarin vertelt Maassen dat iedereen bij PSV miljoenen verdiende, maar dat Berry plichtsgetrouw elke maand zijn contributie overmaakte. In de wereld van bling-bling werd Van Aerle de ultieme antiheld.

'Theo is een PSV-supporter. Hij vroeg me ooit of hij een sketch over mij mocht maken. Ik zei: als je mij niet helemaal door het slijk haalt, heb ik er geen problemen mee. En ik wil een vrijkaartje voor je voorstelling. Ik vind dat hij het leuk heeft gedaan. Die grap over dat horloge dat ik kreeg van PSV, met inscriptie. 'Seiko is Berry in het Japans.' Dat is toch humor?'

Van Aerle vindt niet dat hij als een naïeve, onderbetaalde provinciaal wordt neergezet. 'Ik ben nooit gekocht, zoals Gullit. Ik kwam binnen bij PSV als amateur. Stap voor stap heb ik me kunnen opwerken. Pas toen ik international werd, ging ik goed verdienen. Daardoor kan ik nu het leven leiden dat ik wil. En dat is best een luxe leventje. Mijn vader moest vijf monden voeden, dat is even wat anders. Maar miljonair ben ik niet. Als ik dat had willen worden, had ik naar het buitenland moeten gaan.'

Aan het einde van zijn carrière kon Van Aerle naar de Primera División in Spanje, naar Osasuna. Hij bedankte voor de eer. 'Ik zat toen al met een kapotte knie. Om nou helemaal naar Spanje te verhuizen om daar een beetje geblesseerd op de bank te zitten, dat zag ik niet zitten. Ik ging naar Helmond Sport, lekker om de hoek.'

Flauwekul

Slechts vijftien wedstrijden speelde Van Aerle voor de club uit zijn stad. Zeven operaties hadden zijn knieën dusdanig geruïneerd dat hij in 1996 besloot te stoppen. Hij werd analyticus bij Stadsradio Helmond en ging de post rondbrengen. De cultstatus van Van Aerle bereikte een hoogtepunt.

Schouderophalend: 'Ik was net gestopt met voetballen, moest een beetje blijven bewegen. Ik zat bij mijn oude amateurclub met een biertje aan de bar toen ik dat vertelde. Een vriend van mij zat daar ook bij, hij werkte bij de post. 'Zal ik eens vragen of ze nog iemand nodig hebben?', vroeg hij. Even later had ik een sollicitatiegesprek.'

Een van de vragen die hij kreeg was: wat doe je als de post in een plas met water valt? 'Ja, aanbellen en vragen of ze de brief nog wel willen. Wat een flauwekul. Ik deed het 10 tot 15 uurtjes in de week. Heerlijk werk. Vooral rond de kerstdagen, met al die kaarten. Ik heb het met plezier gedaan, die post. En je moet in het leven dingen doen die je leuk vindt. Ingewikkelder is het niet.'

Van Aerle is nog steeds getrouwd met Willeke, zijn jeugdliefde die hij ontmoette op de velden van HVV uit Helmond. Ze kregen twee kinderen, Sanne (22) en Len (19). Later kwam er nog een pleegdochter bij. 'Dat is goed gegaan, we hebben haar kunnen helpen in haar ontwikkeling. Ze is nu weer terug bij haar moeder.'

Van Aerle is het leven dankbaar, zegt hij. 'Ik heb een fijne opvoeding gehad, als voetballer heb ik de hele wereld over gereisd, mijn kinderen studeren en ik mag al bijna mijn hele leven werken voor mijn club, PSV.'

Dan maar geen smeuïg boek. Hij heeft wel mooi zijn eigen musical. Op Tweede Kerstdag is de première. De man om wie het allemaal draait wijst naar buiten, naar een huis verderop en zegt: 'Mijn overbuurman heeft een rolletje als wethouder. Hij zei dat het heel mooi wordt. Nou, dan zal dat wel hè. Ik laat me verrassen.'

Van Aerle op weg naar het eerste doelpunt in de eredivisiewedstrijd PSV-Pec Zwolle (2-0), 1988. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden