NieuwsWielrennen

Anna van der Breggen heeft dankzij corona geen hekel meer aan tijdritfiets

Anna van der Breggen is voor het eerst wereldkampioen tijdrijden geworden. In het Italiaanse Imola was Van der Breggen sneller dan de Zwitserse Marlen Reusser en Ellen van Dijk. Titelverdediger Chloé Dygert uit de VS kwam zwaar ten val. 

Anna van der Breggen donderdag tijdens de laatste meters van de tijdritBeeld BSR Agency

Eén moment van twijfel was er bij Chloé Dygert. Zou ze de snelle bocht naar rechts met de armen in haar ligstuur nemen of met de handen bij de remmen? Voor de Amerikaanse haar keuze had gemaakt, ging het al mis. Haar voorwiel gleed weg en op haar heftig schuddende fiets schoot ze naar de zijkant van de weg en klapte over de vangrail.

‘Dat is het lastige aan tijdrijden: je wil zo hard mogelijk, maar tegelijkertijd ook niet te hard door een bocht’, legde Anna van der Breggen later uit. Dygert had die balans niet gevonden. Van der Breggen wel. Na vier zilveren medailles op het WK tijdrijden in 2015, 2017, 2018 en 2019 had ze goud. ‘Eindelijk, eindelijk is het gelukt.’

De 30-jarige Nederlandse had onderweg niets meegekregen van Dygerts zware val, net zomin als ze wist dat de Amerikaanse tot dat moment veel sneller was geweest. Ze had met haar ploegleider Danny Stam afgesproken dat hij haar niets over het koersverloop zou vertellen. Het enige wat ze van hem hoorde waren technische aanwijzingen. ‘Op een gegeven moment werd hij wel erg enthousiast.’ Toen wist ze dat ze met iets bijzonders bezig was.

Aangemoedigd door de toon van Stams aanwijzingen denderde ze het racecircuit van Imola op naar de finish. Ze had de ronde van 31,7 kilometer met een gemiddelde van meer dan 47 kilometer per uur afgelegd. ‘Ik had echt niet harder gekund. Ze bleef Zwitserse Marlen Reusser, die het zilver kreeg, ruim 15 seconden voor. Ellen van Dijk haalde op een dikke halve minuut brons.

Eenmaal bijgepraat over Dygerts ­ongeluk sprak haar net gehuldigde opvolger haar medeleven uit. ‘Dit is het meest shitte dat je kan overkomen.’ ­Dygert, die dit jaar nog geen enkele wegwedstrijd had gereden, was met ernstige verwondingen, maar wel bij kennis, met een traumahelikopter naar het ziekenhuis gebracht.

Het is niet de eerste keer dat Van der Breggen na een val van een concurrent zegeviert. Tijdens de Spelen van Rio de Janeiro in 2016 veroverde ze het goud in de wegrit nadat Annemiek van Vleuten in gewonnen positie onderuit ging. En vorige week pakte Van der Breggen de eindzege in de Giro Rosa nadat diezelfde Van Vleuten de ronde na een val moest verlaten. Van Vleuten zal ondanks een gebroken pols wel haar opwachting maken bij de WK op de weg van aanstaande zaterdag.

Het is Van der Breggen niet aan te rekenen dat haar tegenstandsters vallen. Ook doet het niets af aan haar titels. Sterker, ze bewijst vooral hoe belangrijk de beheersing van de fiets is. Overeind blijven is een wezenlijk onderdeel van het spel. Zeker in een individuele tijdrit, waar een coureur alles zelf in de hand heeft.

Voor Van der Breggen was het WK-goud behalve een bewijs van haar kracht en behendigheid, ook een beloning van een nieuwe, positievere kijk op de discipline. Lang had ze de tijdritfiets een onding gevonden. ‘Ik was wel goed in tijdrijden, maar ik had er een hekel aan om op die fiets te stappen.’

Ongemakkelijke houding

De wetten van de aerodynamica schrijven een oncomfortabale houding voor. De onderarmen dicht bij elkaar steunend op het tijdritstuur, de schouders zoveel mogelijk naar binnen gedrukt en het hoofd in een onnatuurlijke positie daartussen. Om dan ook nog hard te rijden, deed niet alleen pijn in de benen, maar overal. ‘Als ik een uurtje op de tijdritfiets zat, was ik er wel klaar mee.’

Dat gevoel veranderde toen ze tijdens de koersloze coronaperiode veel meer met haar tijdritfiets optrok. ‘Ik zocht de motivatie om iets anders te doen, iets nuttigs met mijn tijd.’ Ze had ineens alle ruimte om echt met de discipline aan de slag te gaan. In een normaal seizoen ontbreekt die rust. ‘Dan leef je van koers naar koers. Nu kon ik dingen aanpassen.’ Dat werkte. Ze zat steeds vaker zonder pijn op de fiets.

Terwijl Van der Breggen zich steeds soepeler in de tijdrithouding kromde, ervoer ze ook hoeveel lol ze kon hebben op de fiets die ze eerder verafschuwde. Ze verzamelde een groepje gelijkgestemden om zich heen en deed allerlei nieuwe trainingsvormen. ‘Dat was echt leuk.’ Wat uit noodzaak was geboren, groeide uit tot iets wat op liefde leek.

Desondanks had ze onderweg in Imola enorm afgezien. Dat had ze voor lief genomen. ‘Want als het gemakkelijk gaat, dan rijd je niet hard genoeg.’

Tom Dumoulin of...? 

Drie weken trokken Tom Dumoulin en Wout van Aert met een gezamenlijk doel door Frankrijk: Primoz Roglic aan de tourzege helpen. Een paar dagen na de finish in Parijs hebben ze weer hetzelfde doel: wereldkampioen tijdrijden worden. Nu staan ze echter tegenover elkaar. Volgens Dumoulin is dat geen issue. ‘Ik kwam Wout donderdag nog tegen tijdens de training. Dat was heel gezellig.’ Bovendien zijn er andere mannen die hij meer te vrezen heeft. Met stip op één: de Italiaan Filippo Ganna, die dit jaar de tijdrit in de Tirreno Adriatico won. Dumoulin: ‘Als hij die benen weer heeft, dan wordt het voor alle anderen heel lastig.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden