Nieuws Wimbledon

Anderson overleeft tegen Isner weer een gruwelijke vijfsetter

Alsof hij een ode wilde brengen aan zijn krankzinnige meesterwerk op Wimbledon in 2010 leek John Isner de langste partij ooit tegen Nicolas Mahut te gaan kopiëren. Toen won de 33-jarige Amerikaan na elf uur met 70-68 in de vijfde set, vrijdagavond speelde hij tegen Kevin Anderson wederom een bizarre en hallucinerende vijfsetter. Nu eindigde de marathon na 6 uur en 36 minuten op 26-24 in set 5 en incasseerde Isner een nederlaag, die hem nog lang zal achtervolgen.

Anderson heeft moeite om bij de bal van servicekanon Isner te komen. Foto Reuters

Anderson voelde zich bijna schuldig dat hij als winnaar van het Centre Court was gestapt. 7-6, 6-7, 6-7, 6-4, 26-24; wie verzint zo’n ontknoping? Voor het eerst bereikte de 32-jarige Zuid-Afrikaan de finale op Wimbledon, maar hij had Isner niet eindeloos achter zich aan door de jungle willen slepen. Hij zou een gelijkspel ook hebben geaccepteerd. Anderson had in de kwartfinales tegen Roger Federer een 2-0 achterstand in sets gerepareerd en op 5-4 in de derde set een matchpoint overleefd.

De nummer 8 van de wereld duwde de titelverdediger met 13-11 in de vijfde set van zijn troon. Maar hij pleitte desondanks voor het invoeren van de tiebreak in de vijfde set, zoals die op de US Open wordt gespeeld. Anderson: ‘Ik kan me niet voorstellen hoe John dit moet verwerken. Hij verdiende niet zo te verliezen. Het is niet fair dat een partij zo lang moet duren.’

Sinds vorig jaar wordt ook in de Davis Cup een tiebreak gespeeld in de vijfde set, maar met de Australian Open en Roland Garros weigert ook Wimbledon de beslissende set vanaf 6-6 in te korten. Je kunt het ouderwets en achterhaald noemen, wie kijkt nog 6 uur en 36 minuten onafgebroken naar een tennispartij? Het valt voor geen tv-omroep te programmeren, het publiek op het Centre Court werd melig van de absurde vijfde set tussen Isner en Anderson.

‘John, we wachten op Rafa’, riep een toeschouwer, die vreesde dat Isner als tegen Mahut weer 138 games wilde spelen in de vijfde set. Maar het titanenduel tussen Rafael Nadal en Novak Djokovic begon pas in de avond onder een gesloten dak. Toch is Wimbledon nu eenmaal ook het domein van de servicebeulen en is de vijfde set zonder naspel uitgevonden voor reuzen als Isner en Anderson. Ze bleven elkaar opjagen in een fascinerend gevecht, waarin geen ruimte was voor schoonheid en esthetiek.

Hoe kan het ook anders met Isner, met zijn 2 meter en 8 centimeter de langste tennisser in het circuit? Het Kroatische servicekanon Ivo Karlovic claimt nog een centimeter langer te zijn, maar Isner leek ook vrijdag op Wimbledon appels uit een boom te gooien bij zijn opslag. Hij sloeg 53 aces in vijf sets en bleef vooral door zijn soms verwoestende opslagen lang overeind in de vijfde set. Isner eindigde op 214 aces, waarmee hij het Wimbledonrecord van Goran Ivanisevic uit 2001 (212) verbeterde. Wie voor verfijnde slagen van tennis houdt, verafschuwt het geweld van Isner en Anderson, die vijf centimeter kleiner is. Dit was een potje bomenzagen in een houthakkersshow.

John Isner knielt. Hij verliest, na 6 uur en 36 minuten op 26-24 in set 5. Foto AFP

Na twee tiebreaks en 167 punten hadden ze welgeteld zeven rally’s gespeeld die negen slagen of langer duurden. Opslag, forehand of backhand, soms een volley en dan was het wel gedaan. Toch werd de vijfde set een monumentaal duel, waarin tennis in zijn puurste vorm werd gepresenteerd. Isner-Anderson was het klassieke man-tegen-man gevecht tussen twee soldaten die moeten overleven op een onbewoond eiland. Wie zou kunnen ontsnappen aan de eindeloze wurggreep?

Isner begon met serveren, maar Anderson had ook Federer in de vijfde set telkens op zijn staart getrapt. Op 7-7 wankelde Isner al, maar smeet hij op breakpoint bommen over het net met snelheden van 224 kilometer per uur. Anderson, die op 49 aces uitkwam, bleef koel serveren en was in de schaarse slagenwisselingen ook vaak de betere tennisser. Bij 10-10 werkte Isner opnieuw met veel geweld een breakpoint weg, waarna beide spelers weigerden te verliezen.

12-12, 14-14, 16-16; op 17-17 redde Isner zich op 15-40 in zijn opslagbeurt met twee aces. Als twee kamikazepiloten die weg op naar de afgrond geen snelheid minderden stuwden Isner en Anderson elkaar voort. Zelfs in tafeltennis worden geen sets meer gespeeld tot 21 punten, de epiloog volgde pas nadat Anderson op virtuoze wijze een rally won op 24-24. Hij gleed uit, stond op en speelde de bal noodgedwongen met zijn linkerhand over het. Zo werd het 0-30 in de servicebeurt van Isner.

Dit keer wist Isner niet het wapen te vinden, waarmee hij op cruciale momenten de winnende formule hanteerde. Anderson plaatste de beslissende break en je hoorde op de tribunes een zucht van verlichting. Eindelijk kwam er een winnaar, toen Isner een backhand zag mislukken: 26-24.

Vijftig jaar na de invoering van het proftennis stonden voor het eerst vier dertigers in de halve finales van een grandslamtoernooi. Tennis is een ervaringssport geworden, routiniers als Anderson en Isner schrikken niet van een bergbeklimming. Toch had Isner zijn tweede helletocht op Wimbledon graag willen ruilen voor die dwaze vijfde set tegen Mahut. Misschien krijgt hij na de langste, halve finale op Wimbledon nooit meer een kans op een finale.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.