Koersverslag EK wielrennen

Amy Pieters wil ook wel eens winnen dus doet ze dat ook

De overmacht van de Nederlandse vrouwen bij het wielrennen is groot. Ook zonder toppers als Anna van der ­Breggen en Annemiek van Vleuten klinkt het Wilhelmus. Nu voor Amy Pieters. 

De Nederlandse Amy Pieters sprint op de EK in Alkmaar naar de winst tijdens de wegrace. Beeld Klaas Jan van der Weij

De euforie is groot bij de Nederlandse equipe als Amy Pieters zaterdag op de EK de wegwedstrijd wint. Wéér klinkt voor een Nederlandse vrouw het Wilhelmus in Alkmaar. Zo ging het ook al bij de wegwedstrijd en tijdrit voor junioren, de ­gemengde ploegentijdrit en de tijdrit voor vrouwen. Geen wonder dat Nederland met vijf gouden plakken afgemeten het medailleklassement wint.

En dat terwijl Anna van der ­Breggen en Annemiek van Vleuten – respectievelijk wereldkampioen op de weg en wereldkampioen tijdrit – niet eens meedoen in Alkmaar. Hun doel is de WK over anderhalve maand in Yorkshire. Geen ­probleem. Er staat gewoon een ­andere Nederlandse powervrouw op die de koers domineert. In dit ­geval: de 28-jarige Amy Pieters.

Dat dit gebeurde was niet helemaal de planning. De Nederlandse vrouwen maakten er bewust een harde koers van door van meet af aan volle bak te fietsen. Pieters ging als eerste mee én bleef tot grote ­verrassing vooruit, samen met de Italiaanse Elena Cecchini en de Duitse Lisa Klein. In de sprint schudde Pieters de twee vrij gemakkelijk van zich af, tot vreugde van het publiek.

Was het in Alkmaar het thuisvoordeel dat meespeelde? Pieters, afkomstig uit Haarlem: ‘Er stonden veel bekenden langs de kant. Ik dacht: nu wil ik hier winnen ook.’ ­Lorena Wiebes hoorde zelfs haar naam gescandeerd worden; iets wat haar niet vaak overkomt. ‘Dan trap je toch net iets harder.’

Gevraagd naar het geheim van het Nederlandse succes, zegt Pieters na afloop, voor een wapperend ­reclamescherm vanwege de ­zomerstorm: ‘We rijden allemaal ontzettend hard.’ Zelfs geselecteerd ­worden is al een hele opgave. ‘Wil je winnen, moet je nóg harder rijden. Zo stuwen we elkaar op.’

De Nederlandse ploeg verbleef ­tijdens het EK in hotel Zuiderduin in Egmond aan Zee. Johan Lammerts, ­manager sporttechnische zaken bij de KNWU, zag elke dag iemand anders in een blauwwitte kampioenstrui met gouden sterren er binnenwandelen. ‘Dat motiveert rensters natuurlijk enorm. Zien winnen doet winnen. Een ander denkt: hé, dat wil ik ook.’

Er wordt vaak gewezen naar Nederland als fietsnatie als motor van het succes. En dat vrouwen in het geëmancipeerde Nederland ook de kans ­krijgen om hun talent te ontplooien in verenigingsverband. Maar er is meer, meent Lammerts. De afgelopen jaren heeft hij het vrouwenwielrennen steeds professioneler zien worden. ‘Hoogtestages, verkenningen; het is inmiddels geen uitzondering meer. Dat is een goede ontwikkeling.’

Mindere tijden

Toch kleeft er volgens hem ook een zorgelijk puntje aan de Nederlandse dominantie: andere landen dreigen murw gebeukt te worden door al die oranje medailles. ‘Het lijkt alsof ze hebben geaccepteerd dat ze toch niet zullen winnen. Je zag het vandaag ook weer. Ze kijken allemaal naar Nederland. Wat gaan wij doen? Rensters van andere landen nemen nauwelijks nog initiatief, het zijn volgers geworden.’

Volgens oud-renner en organisator Cees Priem zijn de successen van de ­Nederlandse vrouwen ‘goed voor de stad Alkmaar, het evenement en de sport in Nederland’. Maar hij waarschuwt ook: ‘Er komen weer mindere tijden aan. Dat is altijd zo in sport, het gaat in golfbewegingen.’

En dan staat de volgende generatie al klaar om de macht over te nemen. Volgens de Duitse Lisa Klein was zaterdag brons nog het hoogst haalbare voor haar. ‘Maar het succes van de Nederlandse vrouwen motiveert me. Ik wil net zo goed worden als zij. Wie weet sta ik hier over een paar jaar met goud om mijn nek.’

Cees Priem ziet nog een ander ­gevaar, dat van de haperende doorstroming. Dat Nederland ook bij de junioren succesvol was op het EK, zegt hem niet veel. ‘De stap naar de profs is vaak een hele grote. Wacht maar tot ze verkering krijgen. Dan begint vaak het gedonder.’

Europese Titel voor Italiaan Viviani 

Elia Viviani veroverde zondag in Alkmaar de Europese titel op de weg. De Italiaan was in een sprint te sterk voor zijn Belgische medevluchter Yves Lampaert. De Duitser Pascal Ackermann eindigde na 172,6 kilometer als derde, op 8 seconden van het tweetal. De Nederlandse ploeg was voortdurend in de achtervolging, alleen zo’n 10 kilometer voor het einde verleenden de Noorse en Franse renners enige hulp. Beste Nederlander was Dylan Groenewegen met een twaalfde plaats. Hij miste de slag nadat de Italianen de koers hadden hard gemaakt. De zege in Alkmaar was alweer de negende overwinning voor Viviani dit jaar. Hij werd de ­opvolger van zijn landgenoot Matteo Trentin, die vorig jaar in Glasgow zegevierde. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden