Analyse Megan Rapinoe

Amerikaanse voetbalster Megan Rapinoe is activist in een topploeg

Megan Rapinoe juicht nadat ze de VS op een 1-0 voorsprong tegen Frankrijk heeft gezet. Beeld Reuters

Megan Rapinoe is het voetbal ontstegen bij het WK in Frankrijk. Of dat ook geldt voor haar land, de Verenigde Staten, blijkt dinsdag in de halve finale tegen het sterke Engeland.

Wat kon ze meer en beter doen dan twee keer scoren tegen gastland Frankrijk, vrijdag? Het gebeurde na die dolle, bijna dwaze dagen waarop ze over de tong ging in het voetbal. En tot ver daarbuiten, tot in het Witte Huis toe.

Megan Rapinoe (33) is een rechtsbenige aanvaller. Ze komt meestal vanaf links. Ze is aanvoerder van de nationale voetbalploeg van de Verenigde Staten. Ze maakte een statig gebaar in Parijs na haar goals, met de armen wijd. Het was alsof ze poseerde voor een standbeeld. Zo van: kom maar op. Ze zei na het bereiken van de halve finales dat vooral de verdediging had gepresteerd, dat Amerika optimaal rendement haalde uit een paar kansen, door haar benut.

Om veel meer dan haar twee doelpunten tegen Frankrijk en drie treffers in de rest van het toernooi is Megan Rapinoe de meest besproken speler van het toernooi. Ze antwoordde ergens op een vraag van een journalist dat ze bij een eventuele toernooizege niet naar het ‘fucking’ Witte Huis gaat, voor een ontvangst door president Trump. Rapinoe verontschuldigde zich alleen voor het woord fucking.

Pingelen, schieten, duels aangaan

Megan Rapinoe is bekend in de Verenigde Staten, om tal van redenen. Allereerst om haar voetbal. Ze is opportunist. Rennen, pingelen, schieten, duels aangaan. Echt een publieksspeler, met een rozig tintje in haar blonde kapsel deze keer. Ze is ook bekend om haar openlijk beleden homoseksualiteit. Ze poseerde op de cover van een blad met haar vriendin. En ze is solidair met Colin Kaepernick uit het American football, die als eerste niet in de houding stond bij het volkslied, om te protesteren tegen aanhoudend racistisch geweld van de politie.

Rapinoe kon zo bekend worden omdat voetbal voor vrouwen groot is in de Verenigde Staten. Zo groot dat zij via haar sociale media sweaters verkoopt van haar merk, bedoeld voor sportieve types, met als een van de teksten: Be your best you. Wees je beste zelf. Vrouwenvoetbal is groter dan mannenvoetbal in Amerika, zeker prestatief. Voetbal is voor ‘sissy’s’, zeiden ze op dat mannen-WK in 1994, als je vroeg naar de populariteit van voetbal. Een sport voor mietjes. Nou ja, en voor immigranten dan. Een jongen, een echte man, ging op honkbal, basketbal, ijshockey of football, de Amerikaanse variant, met helm en ovalen bal. Vrouwen voetbalden toen al jaren massaal en fanatiek.

Het feminiene topvoetbal dankt zijn kwaliteit ook aan een wet uit 1972, getekend door de regering van Richard Nixon. De wet verbiedt discriminatie op basis van sekse, als het gaat om de toewijzing van overheidsgelden in opleidingsprogramma’s voor sport. Vrouwen kregen daardoor alle kansen zich te ontplooien en ze namen een gigantische voorsprong op de rest van de wereld, een kloof die tegenwoordig alsmaar kleiner wordt door een andere wet: die van de remmende voorsprong. Zelfs nu is er weer een zaak om gelijke behandeling, van andere aard weliswaar. De nationale ploeg spande een zaak aan tegen de eigen bond, omdat de internationals minder sponsorgelden ontvangen dan de mannen, terwijl ze relatief beter presteren.

Iconische momenten

Vrouwenvoetbal in Amerika kent iconische momenten, bijvoorbeeld toen Brandi Chastain haar shirt uittrok na de benutte, beslissende strafschop in de finale van het WK van 1999 in de Rose Bowl, en feestte in haar sport-bh. Mia Hamm, Michelle Akers, Abby Wambach en niet te vergeten keeper Hope Solo zijn sporters met grote bekendheid. Drie wereldtitels, vier olympische titels. Voetbal voor vrouwen debuteerde olympisch in 1996, natuurlijk in Atlanta. 

Voetbal is het equivalent van gelijkheid. In de Verenigde Staten is het normaal dat een speelster in de nationale ploeg terugkeert na zwangerschap. De Nederlandse verdediger Daphne Koster vertelde eens met enige afgunst over Christie Rampone, die haar rentree maakte nadat ze een kind kreeg. Dat had ze zelf ook gewild, maar bij de KNVB zeiden ze dat het maar een tijdje rustig aan moest doen. Ze voelde in elk geval geen aanmoediging.

Niet Rapinoe, maar Alex Morgan was zeker tot het WK de bekendste speler van de VS. Spits, met vijf goals meteen tegen Thailand, doch daarna geen eentje meer. Daarin schuilt ook gevaar. De tweede keuze acht zichzelf net zo goed als de basisploeg. Hoewel? Over Rapinoe is nooit twijfel. Ze is 33, heeft alles gezien en alles gewonnen. En zij verheft haar stem. Dat is apart. Sporters horen zich gedeisd te houden. Sport en politiek horen gescheiden te blijven. Maar waarom zou zij een president bezoeken die zo onaardig doet tegen homoseksuelen?

Rapinoe kreeg een hoop bagger over zich heen na haar uitspraak over het Witte Huis. Ze antwoordde op het veld. Met twee goals tegen Frankrijk en de belofte gefocust te blijven voor de halve finale tegen Engeland, dinsdag in Lyon. Dat is nodig ook, want Engeland laat een uitstekende indruk achter.

Lees ook:

Handen schudden met The Donald? Megan Rapinoe moet er niet aan denken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden