Ambassadeurs van Oss

Over twee dagen barst in Eindhoven en Den Bosch het Europees kampioenschap volleybal los. De trots van Brabant wordt gevormd door de broers Bas (vandaag 26 geworden) en Mike van de Goor (24)....

OUDERS zijn altijd overtuigd van de kwaliteiten van hun kind, maar in het geval van hun oudste zoon zaten Rien en Riet van de Goor er niet naast. 'Ik durfde het nooit hardop te zeggen', fluistert Rien in de catacomben van de Groningse Martinihal. 'Maar ik vond Bas in elke leeftijdsgroep de beste.'

Sinds 1996 durft de trotse vader er wel voor uit te komen. Zijn oudste zoon werd gekozen tot Europees volleyballer van het jaar. Moeder protesteert nog als vader uitpakt: 'Moet je dat nou wel zeggen.' Maar híj vindt dat hij sinds de Spelen van Atlanta, waar Bas en Mike Olympisch goud wonnen, best een beetje voor zijn gevoel mag uitkomen.

Van Sliedrecht, Alberda, Gerbrands noch Bagnoli hebben ooit last van de Van de Goors gehad. 'Wij komen uit het tennis. We hebben al dat gesodemieter met ouders gezien, dat opgefokte, het kwekken. Elkaar niet eens aankijken. Wij hebben bij het volleybal altijd afstand genomen. De coach beslist.'

Toch zal in 1984 bij de Van de Goors thuis in Oss wel eventjes stevig geslikt zijn. Bas, op zijn negende bij Ovoco op volleybal gegaan, werd afgetest bij een selectietraining van het district. Het formulier hangt nog, ingelijst en wel, op het Apeldoornse appartement van de oudste telg.

Bas: 'Kijk hier. Ik was dertien, had schoenmaat 43 en was 1.75 meter lang. En volgens de districtstrainer van Oost-Brabant niet geschikt. Haha.'

De bijna twee jaar jongere Mike van de Goor kwam helemaal niet in zo'n regionale selectie terecht. Hij begon laat, pas op zijn zestiende, met volleybal. 'Ik zat daarvoor negen jaar op tafeltennis. Maar ach, wat is oud? In Modena heb ik met Marco Bracci, de Italiaanse international, en onze Nederlandse Henriëtte Weersing gesproken. Allebei op hun zestiende begonnen, maar wel wereldtoppers. Er ligt nog het nodige voor mij in het verschiet.'

'Mikey is recordhouder', zegt zijn moeder. 'Welke jongen haalt binnen drie jaren het Nederlands team? Hij was dan wel de broer van Bas van de Goor, maar toch echt niet zo bekend. De bond schreef hem de eerste keer aan als Mark van de Goor.'

Bas, de gedrevene, begon veel jonger. 'Op mijn negende. Maar ik heb ook nog judo, voetbal, tafeltennis en tennis gedaan. Tennis goed, zeg je? Vergeet het maar. Toen ik van trainer Toon van de Burgt hoorde dat tennissen slecht was voor mijn ontwikkeling, ben ik onmiddellijk gestopt.'

Rien: 'Bas had een half jaar gevoetbald toen hij er niks meer aan vond. Een vriend van ons, Sjaak van der Hoogen, was volleybaltrainer en die wilde net weer een juniorengroepje opzetten. Het was bij Bas zijn basisschool, de Korenaer. Ovoco had daar een dependance. Fransje Arts, de spelverdeelster van de nationale vrouwenploeg, was toen het bekendste lid van Ovoco.'

Riet: 'Mike vond er toen nog niks aan.'

De verandering voor de jongste Van de Goor kwam toen hij Bas zag spelen, met het nationale jeugdteam, bij het Europees kampioenschap in Minden. Riet: 'Hij wilde niet met ons mee, hooguit een dag op en neer met de buurman. Maar Mike maakte een sensationele vijfsetter mee en was het liefst meteen gebleven. Wij gingen voor zo'n toernooi een hele week naar Duitsland. Zo zijn we onze jongens altijd nagereisd.'

Rien: 'Het afgelopen seizoen hebben we Bas en Mike bij de Super Cup-finale in Siena gezien, we hebben Mike toen geholpen met zijn verhuizing van Apeldoorn naar Modena. Daarna zijn we bij de Champions League-finale in Wenen geweest en we hebben wedstrijd 3, 4 en 5 van de Italiaanse play-offs gezien.'

Riet: 'Alleen de Olympische Spelen van Atlanta hebben we gemist. Dat was heel duur en als we op het laatste moment waren gegaan, waren we nooit op tijd in Oss teruggeweest voor het grote feest.'

De eerste trips van Bas met Jong Oranje zijn de familie het dierbaarst. Rien: 'We zijn het nu allemaal heel gewoon gaan vinden. Maar de eerste keer dat Bas voor Jong Oranje werd geselecteerd, is mij altijd bijgebleven.'

De Van de Goors hadden een buitengewone aanleg voor volleybal. Bas: 'We hebben alle twee veel balgevoel. En we hebben de lichamen voor volleybal. Onze lengte geldt als een groot voordeel.' Vader en moeder zijn niet extreem lang: 1.90 en 1.75. Rien: 'Maar in mijn tijd was 1.90 lang hoor.'

Op hun zestiende waren de twee zoons al beloften voor de meetlat. Mike: 'Bas lag op die leeftijd dik voor. Hij was 2.00 meter, ik 1.90. Nu is het verschil nog maar drie centimeter: 2.09 om 2.06.'

De stijl van Bas van de Goor, internationaal erkend als de beste middenaanvaller ter wereld, is soepel en sensationeel. Bas: 'Ik speelde toen ik zo snel omhoog schoot. Dat scheelt. En ik heb op de ALO aan turnen gedaan, dat maakt je ook soepeler.'

Mike oogt veel stijver. 'Ik ben in korte tijd heel lang geworden. Daarom ziet het er bij mij niet vloeiend uit. Ik kan minder goed reiken. Op snelle ballen raakte ik de bal voorheen wel eens half. Poep van koe, zei trainer Martinovic dan.'

De door velen al snel herkende kwaliteit deed Bas in '88 de overstap maken van Ovoco naar VVC. Mike ging drie jaar later ook naar de club in Vught, maar toen was Bas al weer gevlogen, naar Apeldoorn, naar Dynamo. Dat was ook het volgende station van de 'volgzame' Mike.

Twee jaar, van 1992 tot '94, speelden ze daar samen. Tot genoegen van de ouders. 'Hoefden we onze aandacht tenminste niet te verdelen.' In '94 kreeg Bas zijn contract in Italië, bij Modena. Twee jaar later werd hij opnieuw gevolgd door Mike, die bij de traditieclub als zevende man werd gecontracteerd. Met de tijdelijke betrekking van Mike bij A2-club Parma staat de scheiding weer voor de deur.

Bas: 'Mensen die ons niet kennen zullen niet snel merken dat we broers zijn. Voor het oog is dat al lastig. Mike is zwart, ik heb rood haar met een geel plukje, een overblijfsel van een weddenschap bij een jeugdkampioenschap. Nu is het een deel van mijn imago.

'Wij zitten niet bij elkaar op de kamer. Alleen wij merken aan heel kleine dingen dat we net iets meer met elkaar gemeen hebben dan onze teamgenoten. Ik ben zeker niet beschermend voor Mike. Laat het maar gebeuren. Ik ben zelf ook sterker geworden toen ik in het diepe belandde.

'Dat Mike me volgde naar VVC, Dynamo en Modena had zijn redenen. VVC was de sterkste club in de buurt van Oss, Dynamo de sterkste van Nederland. En in Italië was Modena als enige club in Mike geïnteresseerd. We woonden in Modena niet bij elkaar. We gingen zelfs apart met de auto naar de training. Een bakje koffie per week, dat was 't wel. Je moet je eigen leven leiden.'

In Nederlandse zomers rijden de fratelli vanuit Apeldoorn zelfs gescheiden naar de trainingshallen van de nationale ploeg in Zeist en Amsterdam. Bas: 'Mike haalt vaak Nummerdor op. Ik ga liever rechtstreeks.'

Van het duo deed Bas, zo hoort dat met de oudste in het gezin, het meeste voorwerk. Vader Rien: 'Bas ging op zijn zeventiende de deur uit. Hij veranderde van club, van school, hij ging van de havo naar de alo, in Zwolle. Het was een grote stap, maar het verliep moeiteloos. Hij heeft nooit heimwee gehad. Zijn pleeggezin verwende hem.

'Bas had een grenzeloos vertrouwen in zijn coach, Paul van Sliedrecht. Bas ging voor die man door het vuur. Dat is mijn baas, zei hij. Op zaterdag ging hij mee naar huis, naar Oss. Maar zondagavond moest hij al weer terug naar Apeldoorn. Bas redde het, want hij was serieus. Uitgaan kende hij niet.'

Bas plaveide, ook weer voor zijn broer, de weg voor een beroepsbestaan in de sport. Rien: 'Topvolleybal en school gingen niet samen. We praatten er wel over, maar hij heeft de beslissing genomen. Ach, als het er zo overduidelijk in zit bij zo'n jongen, dan moet je hem zijn gang laten gaan. Studeren kan altijd nog, in de top van je sport presteren is door de tijd begrensd.'

Bas: 'Ik heb de combinatie sport en school lang volgehouden. Mijn verstand wilde door, maar mijn gevoel zei anders.'

Mike haalde wel een diploma. Hij is mts'er bouwkunde. 'Ik vind calculeren wel leuk. het is echt voor later.' Rien: 'Mike sloopte de boel thuis, moest ik zelf de keuken er in zetten.'

Het diplomabezit heeft ook met het toekomstperspectief van de broers te maken. Mike: 'Ik hoop in het volleybal leuke centjes te verdienen. Voorlopig ben ik dik tevreden. Maar na mijn 32ste reken ik er op toch weer ergens aan de slag te moeten.

Bas: 'Ik zal na mijn carrière financieel onafhankelijk zijn. Ik ben niet zoals Ron Zwerver voor meer dan een half miljoen dollar bij een club begonnen. Begrijpelijk. Ron was de beste speler van de Olympische Spelen toen hij bij Treviso binnenkwam.

'Ik was 22, net doorgebroken en kreeg een eenjarig contract, daarna werd dat met twee jaar verlengd en nu is het weer met twee jaar verlengd, tot 1999. Modena, dat komend seizoen Unibon gaat heten, wil me nu tot 2001 houden, maar ik wil de mogelijkheid openhouden voor een beter bod van een andere club.

'Ik heb ook doelbewust gekozen voor Modena. Daar betaalden ze nooit hogere salarissen dan ze zich werkelijk konden permitteren. Zwerver werd gekort bij Treviso, Blangé kreeg zijn geld niet bij Catania en Parma. Zulk gedoe wilde ik niet.

'Ik heb geen bankgarantie gevraagd. De andere spelers regelen zulke zaken. Vullo en Bracci gooien er zo het bijltje bij neer als het geld er niet is. Als betaaldag op zaterdag valt, vraagt Vullo of we het geld op vrijdag kunnen krijgen. Dat zijn doorgewinterde profs.'

Italië maakt de Brabantse broers ook in andere opzichten rijk. Mike: 'Het land heeft me verrast, in positieve zin. De cultuur, de levensstijl, het losse.' Bas: 'Zestig procent van alle cultuur-uitingen in de wereld komt uit Italië. Ik vind het leuk in Nederland, maar die acht maanden Italië zijn me zeker zo lief. Je zult met tegenzin teruggaan, poehh.'

Samen zijn ze bij Ferrari geweest, in Maranello, een voorstad van Modena. De verhalen over de bravoure van Irvine en de kunde van Schumacher zijn enthousiast. Mike: 'Maar we zijn ook op een autobeurs in Bologna geweest. Onze lengte is dan ook een nadeel. Rustig rondlopen was er niet bij, we stonden alleen maar handtekeningen uit te delen.'

De populariteit van de twee volleyballers is in Italië stukken groter dan in Nederland. De Sport 7-reportage op de Piazza Duomo in Italië maakte dat vorig jaar duidelijk. Als proef op de som stappen we langs de A1 een tankstation binnen. Niemand kijkt op, geen kassajuffrouw vraagt om een autogram.

Rien: 'En de jongens hebben de publiciteitsprijs van de stad Oss gehad. Is er op het sportgala een video van ze vertoond en ze kwamen nog even aan de telefoon, live uit Italië.'

Riet: 'De echte sportmannen van het jaar konden ze niet worden. Dan moet je in Oss wonen. Nu zijn het de ambassadeurs van Oss.'

Mike en Bas zijn meer geïnteresseerd in de echte prijzen, het eremetaal van de grote wedstrijden. Mike: 'Ze zouden het eens moeten uitzoeken. Maar dat zal toch niet veel voorkomen, hè, twee Olympische kampioenen in één gezin.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden