Amazone Hoorn temt 44 mannen

Eén vrouw tegen 44 mannen, ga er maar aan staan. Maar Angelique Hoorn bleek tijdens de strijd om de nationale springtitel in het geheel niet onder de indruk van de samengebalde viriele kracht van al die mannetjesputters....

De 32-jarige amazone won zondag in het Brabantse paardendorp Mierlo zoals ze wilde, en wat nog schrijnender was voor al het manvolk: ze won ook nog eens met een ‘typisch meisjespaard’, O’Brien geheten. Alle mannen hadden het nakijken, al bleven titelverdediger Gerco Schröder (tweede met Acapulco) en Eric van der Vleuten (derde met Pitareusa) nog enigszins in het spoor van de winnares.

Aanvankelijk gold dat ook voor Piet Raymakers, de nestor van de mannensectie in Mierlo. De Brabander (50) had zondag op enig moment zelfs een riant uitzicht op de titel. Maar in de laatste manche knapte er iets bij de oude rot, of anders wel bij zijn sensibele viervoeter Curtis. Het duo liep de derde hindernis omver en werkte vervolgens nog een paal tegen de vlakte. Een ware duikvlucht op de ranglijst was het onvermijdelijke gevolg.

Raymakers was er beduusd van, maar niet zodanig dat hij herhaalde wat hij vorig jaar in Aken, kort nadat hij de nationale ploeg fier naar de wereldtitel had geleid, aankondigde. Dat hij zich in de nadagen van zijn carrière wil gaan toeleggen op piaffe en passage, de dressuur dus. Van Hoorn hoeft dat niet. Ze kan Raymakers en al die andere mannen toch wel aan, tenminste als ze een goede dag heeft en haar sensibele damespaardje in de juiste stemming is.

Dat bewees Hoorn al eens eerder. In 2001 flikte ze haar mannelijke collega’s hetzelfde kunstje. Ging ze er op Hascal, haar toenmalige topspringer, met de nationale titel vandoor. Hoorn hoopte indertijd dat haar kunststukje zou resulteren in een toestroom van meisjes naar het mannendomein dat de springsport was en altijd nog is. Voor de gezelligheid en om in dat domein met z’n allen eens flink huis te houden.

Maar die meisjes kwamen niet. Die wilden olympisch kampioene Anky van Grunsven navolgen, dansen met hun troeteldier op zelfgekozen muziek. Veel aantrekkelijker dan springen over manshoge oxers, met alle risico’s voor lijf en leden van dien.

En die meisjes zullen ook nu niet komen, zo zei Hoorn gisteren te vrezen. Omdat die denken dat het in de springpiste aankomt op spierballen. Wat in haar ogen een misvatting is. ‘Springen is geen krachtsport, dat zou het tenminste niet moeten zijn.’

Maar het is wel een sport die arbeidsintensief is, en misschien, zo opperde Hoorn, is dat het wel wat paardrijdende meisjes tegenstaat. ‘In deze sport heb je een druk leven. Je bent vaak van huis en hebt weinig gelegenheid je zinnen te verzetten. Het is een druk en hard bestaan, je moet er voor de volle honderd procent voor gaan. Doe je dat niet en lever je half werk af, dan komt er van je carrière helemaal niets terecht.’

Ga je er voor, dan zit je, met een beetje geluk en een goed paard, algauw gebeiteld. Dan heb je als vrouw dezelfde kansen als mannen, ook al zijn die veruit in de meerderheid en ook al kunnen die nog zo veel potjes breken bij Rob Ehrens, de bondscoach van dienst.

Hoorn was zondag nog maar net in het bezit van de titel en amper waren alle bijbehorende eretekenen uitgereikt dan wel opgespeld of Ehrens maakte wereldkundig dat Hoorn mee mag naar La Baule, de startplaats van de prestigieuze Super League. De kampioene was er zicht- en hoorbaar blij mee. ‘Ik tel weer mee.’

Dat was even niet het geval toen haar voormalige topper Hascal al op zijn veertiende in een grazige Wanneperveense wei van zijn pensioen mocht genieten. Meer en meer raakte Hoorn sindsdien uit beeld, totdat ze de beschikking kreeg over O’Brien, een elfjarige hengst.

In het eerste jaar na de eerste kennismaking namen Hoorn en O'Brien ruim de tijd om aan elkaar te wennen en om op elkaar ingespeeld te raken. ‘Dat vergt veel tijd. Je moet van alles en nog wat uitzoeken. Nu pas durf ik te zeggen dat ik zo ongeveer weet waar bij dit paard de juiste knopjes te vinden zijn.’

En dat terwijl O’Brien niet eens haar eigendom is. De hengst is alleen maar aan haar zorgen toevertrouwd door de eigenaren. Meer rechten heeft ze niet. Er is geen contract, alleen maar een mondelinge afspraak. Toch zei ze niet bang te zijn dat de eigenaren haar prijsdier nu op de markt zullen brengen. ‘Natuurlijk zullen er morgen weer aardige bedragen worden geboden. Voor paarden van dit niveau is nu eenmaal altijd belangstelling. Maar het dier wordt niet verkocht. De eigenaren beleven er veel plezier aan. Ze vinden het mooi zo.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden