Column Paul Onkenhout

Amateurvoetbal: bal in de sloot en een pissende voetballer

In De 25 schoonheden van het amateurvoetbal, een speciale uitgave van het tijdschrift Santos, probeert Klaas-Jan Huntelaar greep te krijgen op de essentie van de sport. Een groot schrijver is hij niet, de spits van Ajax, maar hij komt een heel eind, met ‘gezelligheid, plezier, samenzijn.’

Zijn zoontje speelt bij Vitesse, maar traint ook nog mee met de jongens van Angerlo Vooruit. Het gevoel bij een amateurclub is toch anders, schrijft Huntelaar, hij wil het hem niet ontnemen. ‘Na afloop een AA’tje en een patatje.’

In het blad komen alle verrukkelijke clichés voorbij. Het gaat over de derde helft, broodjes bal gehakt, voetbalvaders, dug-outs, kantines, vriendenteams en elftalfoto’s. Er ligt natuurlijk een bal in de sloot en zoals altijd staat er een voetballer tegen een boom te pissen. Ook wordt er veel bier gedronken.

De romantiek druipt er vanaf. Als er in het amateurvoetbal al ruwe bolsters rondlopen, hebben ze een blanke pit. Dronkenschap is het meest ernstige vergrijp. De kleedkamer is een ‘piepklein samenlevinkje op een paar vierkante meter’ en met groot afgrijzen wordt vastgesteld dat bij sommige clubs tegenwoordig cappuccino wordt geserveerd en ciabatta’s met pulled pork.

In NRC Handelsblad werd eerder deze maand in een serie met een andere blik naar het amateurvoetbal gekeken. De aanleiding was de veroordeling van de Haarlemse grensrechter die in maart een keeper van de tegenpartij tegen de vlakte sloeg, een gebeurtenis die het NOS Journaal haalde omdat iemand de klap had gefilmd. Iedereen was het incident alweer vergeten toen de grensrechter eind augustus een boete van 500 euro kreeg opgelegd.

In de treurige NRC-serie ging het over geweldsincidenten, racisme en discriminatie op de Hollandse velden. Van de ongeveer 750 duizend wedstrijden die jaarlijks worden gespeeld, werden er twee jaar geleden 1.200 gestaakt. Volgens NRC is dit ‘blijkbaar’ het topje van de ijsberg.

Ter afsluiting van de serie perste de krant er een vroom commentaar uit. ‘Incidenten in amateurvoetbal niet onder mat vegen’, stond erboven. Het woord ‘voetbalsport’ werd gebruikt, een ernstig vergrijp, en vastgesteld werd dat sportiviteit niet bij iedereen voorop staat. ‘Niet iedereen toont zich een goede verliezer.’ Goh.

Een van de 750 duizend wedstrijden werd afgelopen zaterdag gespeeld op sportpark De Eendracht aan de Bok de Korverweg in Amsterdam-West: Eendracht’82 veteranen 1 - Terrasvogels veteranen 1. Eendacht bleek een volledig Turks team.

In de kantine hingen vaantjes van Turkse voetbalclubs en een foto van onze tegenstander. De helft van het elftal was groot en gespierd. Die zitten in de beveiliging, zei de man achter de bar terloops toen wij de foto met enig ontzag bekeken. Pas in de kleedkamer durfden we de eerste Erdogan-grappen te maken.

Het was een bekerwedstrijd. Een paar dingen vielen op. Eendracht’82 voldeed keurig aan de clichés van het Turkse voetbal. De spelers hadden een veel betere techniek dan wij en gleden soepel langs onze stramme verdedigers. In de buurt van het doel waren ze gelukkig allesbehalve koelbloedig. Gemiddeld een keer per acht minuten stortte er een Turk theatraal ter aarde, een beenbreuk of een spierscheuring veinzend. Niks aan de hand natuurlijk.

In de slotfase liepen de gemoederen even hoog op. We kregen een penalty tegen, terecht. Onze keeper stopte het slappe schot. De scheidsrechter, een van hun, liet de penalty opnieuw nemen, waar wij behoorlijk pissig over waren. Wéér gestopt. Daarna had de scheidsrechter er genoeg van en floot hij af. 3-2 gewonnen.

Héérlijke wedstrijd, zei de kolossale keeper van Eendracht, een type beveiliger, toen we het veld afliepen. Ik dacht dat ik hem niet goed verstond. We zaten nog geen minuut in de kleedkamer toen de aanvoerder van Eendracht binnen kwam. Hij zette een vol krat Heineken op de grond, zei ‘proost mannen’ en verdween weer.

In de kantine dronken we nog meer bier, en zij ook trouwens, en kregen we olijven. Alles was anders dan gedacht; beter, vooral, amateurvoetbal op zijn allerbest.

‘Hoe een simpel filmpje over een gevloerde doelman landelijk nieuws werd’: Paul Onkenhout schreef in april deze column over de Haarlemse grensrechter die in een Hoofddorp een keeper neersloeg.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden