Altijd maar trainen, nu eindelijk ook een partijtje

De KNVB is een nieuwe bondsloot rijker: voetbal voor en door gehandicapte kinderen van 6 tot 18 jaar. Natuurlijk gaat het om de punten, maar vooral ook om de lol....

Nogal wat bobo’s zijn zaterdag naar Gouda uitgerukt om op het veld van G.S.V. ooggetuigen te zijn van een ware wereldprimeur: de aftrap voor de eerste voetbalcompetitie op aarde voor kinderen met een handicap.

Natuurlijk laten KNVB-voorzitter Jeu Sprengers, voorman Jan Reker van het trainersgilde en Zeljko Petrovic, ambassadeur van de weldoende Johan Cruijff Foundation, zich dit buitenkansje niet ontnemen. Kunnen ze eindelijk met eigen ogen zien dat voetbal weliswaar om de punten gaat, maar eigenlijk meer nog om de lol.

De zeventallen van G.S.V. en Kameleon uit Den Haag, die de allereerste officiële wedstrijd voor hun rekening mogen nemen, zijn ongeduldig en staan al een halfuur voor het beginsignaal van Roelof Luinge te trappelen op het veld. Een beetje oefenen en overleggen met elkaar, jazeker, ook over de tactiek. ‘Als jij straks bij de aftrap de bal aan mij geeft, dan trap ik hem naar Rachid en die knalt hem dan wel tussen de palen.’

Maar zover is het helaas nog niet. Eerst moeten de kinderen wat officiële plichtplegingen zien te overleven, waaronder een toespraak van Sprengers. De grote baas van de KNVB zegt oprecht blij te zijn dat zijn bond zich eindelijk ook over gehandicapte kinderen met een voetbalhart heeft ontfermd. ‘De KNVB is de grootste sportbond van het land en daar horen zij natuurlijk ook bij. De vreugde die deze kinderen beleven aan het spel is zo intens dat je daar eenvoudig niet omheen kunt.’

Na de toespraak van de grijze bobo wordt de hemel boven Gouda opgeleukt met bonte ballonnen en worden de voetballertjes bestormd door cameraploegen van zo’n beetje alle zendgemachtigden die Nederland rijk is. Ze geven geroutineerd antwoord op onzinnige vragen – ‘Vind je het leuk om te voetballen?’ – of sturen de pers met een dooddoener het bos in. Ze weten precies hoe dat moet. Vaak genoeg op televisie gezien. Niet toevallig is Wesley Sneijder van Ajax hun grote idool.

Dan kan om 13.00 uur eindelijk worden afgetrapt. Meteen wordt duidelijk dat van het door G.S.V. afgesproken strijdplan niets terechtkomt. Zijn de spelers vergeten misschien dat de bal meteen na de aftrap zou worden ingeleverd bij Rachid en dat die dat ding er dan wel even in zou trappen?

Zo was het bedacht, zo was het ook door Danny Dijksman, coach van G.S.V. en vader van pingelaar Jordi, met zijn manschappen doorgesproken, maar zo wordt het niet uitgevoerd. De kleine Wuelde gaat steeds op de solotoer, waardoor Rachid, de aangewezen schutter, amper in stelling wordt gebracht. Zo kan het gebeuren dat Kameleon vanuit een gesloten verdediging het initiatief kan pakken.

Een verdediging waarin Michael Pronk uit Scheveningen zijn mannetje staat. En dat terwijl de zenuwen, zo verklapt zijn moeder aan de zijlijn, hem al de hele dag door de keel gieren. ‘Het is de eerste wedstrijd van zijn leven. Het was altijd maar trainen en nooit eens een partijtje. Dat ging deze kinderen mateloos vervelen. Goed dat deze competitie er nu eindelijk is.’

De zenuwen zijn Michael niet aan te zien. De jongen, die door een spierziekte motorisch gestoord is en moeilijk uit zijn woorden komt, laat zijn voeten spreken en houdt de verdediging gesloten. Daardoor kan zijn teamgenote Hanna doen wat haar als spits te doen staat. Ze heeft een geweldige pegel in haar rechtervoet en laat het net achter de arme keeper van G.S.V. maar liefst drie keer bollen, een keer voor de rust en twee erna. ‘Ik ben best tevreden’, zegt ze na afloop tamelijk opgeruimd. ‘Jammer alleen dat het geen zuivere hattrick was.’

Door toedoen van Hanna, door het fraaie keeperswerk van de in snoekduiken gespecialiseerde Ronald en de dieptepasses van Michael loopt Kameleon fluitend uit naar 8-0. Dan vindt Wuelde, de kleine solist van G.S.V., het welletjes. Tijd voor wat tegengas. Hij roept zijn teamgenoten op zich te verzetten en gaat zelf voor in de strijd. Ook al is de jongen, die aan autisme lijdt, de kleinste van het stel, voor niets of niemand is hij bang. Hij tackelt, soleert en schiet als Sneijder: kort maar krachtig en soms nog zuiver ook.

Eerst mikt Wuelde de bal nog op de lat, maar kort voor tijd is het dan toch raak. De eer is gered en Wuelde wil dat weten ook. Hij rent naar de middenstip en voert daar een weergaloze heupdans uit. Geen prof die hem dat nadoet.

Luinge ziet het lachend aan. Hij heeft toch al de middag van zijn leven. Hij hoeft niet veel te lopen, want het G-voetbal wordt gespeeld op een half veld, en hij hoeft al evenmin veel te corrigeren. De regels zijn dan ook simpel. Buitenspel bestaat niet, kaarten worden niet gegeven en er mag onbeperkt worden gewisseld.

Tevreden is ook Danny Dijksman, de coach van de verliezende partij. ‘Drie jaar geleden snapten ze niet waar die bal voor diende en waar die heen moest. Nu weten ze dat net zo goed als een profvoetballer. En dan is dit nog maar het begin.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden