Interview

'Als mijn paard tegensputtert, stop ik'

Marijke Visser won tijdens de Wereldruiter spelen in Normandië zilver bij de endurance, een wedstrijd over 160 kilometer. Veel te zwaar, volgens critici. De controle is heel streng, zegt de amazone.

Marijke Visser op links. Beeld Persburo Jacob Melissen

In een sport voor sjeiks is de Nederlandse Marijke Visser de op één na beste van de wereld. De amazone won bij de WK paardensport zilver op de endurance, een duurloop voor paarden. Door een leven boven op een Ardenner berg, krijgt ze weinig mee van de kritiek op haar sport, die teveel zou vragen van de paarden.


Visser verblijft vaak bij de bondscoach Emile Docquier en zijn gezin in de Belgische Ardennen. De 21-jarige amazone kent bijna niemand in het Franstalige dorp Francheville, nabij Stavelot. Een gehucht op de top van een heuvel, met alleen een kerk en een paar luxe boerderijen.


Er heerst een serene rust. In ruil voor onderdak werkt Visser bij de bondscoach in de stal en traint ze de paarden voor wedstrijden. Dat is een dagtaak, want endurance is een bijzondere discipline. Uithoudingsvermogen staat centraal. Dat van het paard, maar ook van de ruiter.


De combinatie is soms meer dan acht uur onderweg, over stranden, door bossen en door woestijnen. 'Uren met paarden bezig zijn in de natuur, dat vind ik echt geweldig', zegt Visser. 'Kijk, deze omgeving is toch schitterend.' Ze springt over een paar keien heen en wijst naar een bergbeekje. Het water en het geklak van de houten klompen zijn de enige geluiden in het landschap.


Het is de rust die haar gelukkig maakt. Waar leeftijdsgenoten studeren en op stap gaan, leeft de amazone alleen voor haar dieren. Ze heeft wel een laptop. Daarmee staat ze via het internet in contact met de rest van de wereld. Maar veel krijgt ze niet mee.

Weg uit Soest

Voorlopig wil Visser niet meer terug naar het 'saaie en drukke' Nederland. Ze is haar geboorteplaats Soest ontgroeid. Als kind reed ze vaak in de plaatselijk manege. Toen ze een keer bij toeval las over endurance, besloot ze om met haar merrie gewoon een keer mee te doen aan een 30-kilometerwedstrijd. Daarna wist ze het zeker: dit is wat ik het liefst doe.

In de wei achter de Belgische boerderij staan zes Arabische paarden. Zij zijn als het ware de Kenianen of de Ethiopiërs van de endurance, getraind en gespierd om lange afstanden te lopen. Tijdens de wedstrijden wordt er veel gevraagd van het paard. Er zijn tijdens de race twee of drie 'pitstops'. De tijd wordt pas stopgezet als de dierenartsen het paard hebben goedgekeurd. Zo moet de hartslag bijvoorbeeld aan bepaalde waarden voldoen, daarom is het zaak niet te snel en ook niet te langzaam te rijden.

Vervolgens is er drie kwartier voor herstel. De inspanning die wordt verlangd, is een van de kritiekpunten op de tak van sport. Op de WK in augustus overleed een paard na een ongeluk. In het verleden kende de discipline enkele dopingaffaires bij paarden in het Midden-Oosten.

Visser verwijst naar andere sporten als wielrennen of autosport waar het ook weleens misgaat. Het is de taak van de ruiter en het team om de paarden fit te houden, zegt ze. 'Als een paard niet meer wil, geeft het dier dat aan. Hij sputtert op zo'n moment erg tegen om verder te lopen. Dan moet je stoppen.'

Haar zilveren medaille in het Franse Caen was een prestatie van paard én ruiter. Visser is 160 kilometer lang bezig met haar paard. Een kwestie van praten en aanvoelen vindt ze. 'Ik weet het niet of het helpt wat ik doe. Ik denk van wel. Ga zelf maar eens uren de wilde natuur in op een paard. Het blijft een dier. Dat is wel wat anders dan een machine.'

Verhuisd

Haar paard Laiza de Jalima, van sjeik Abdullah bin Faisal uit de Arabische Emiraten, is naar Engeland verhuisd. Zo zit de sport in elkaar. Visser rijdt alleen op paarden van anderen. Een eigen paard is duur en veel geld verdient een enduranceruiter niet.

Bondscoach Docquier is met zijn netwerk heel belangrijk. Hij regelt de toppers. Komend voorjaar vertrekt Visser weer naar Abu Dhabi voor de President's Cup. Een uitstapje naar het walhalla van de endurancesport. Niets is te gek in de woestijn. De wereldkampioen, sjeik Hamdan bin Mohd al Maktoum, staat afgebeeld op billboards. Misschien duikt daar wel weer een nieuw toppaard op.

Soms loopt ze door het bos en knijpt ze in haar arm. 'Ik heb veel geluk en ik vraag me dan af of dat geluk ooit ophoudt. Maar alles wordt alleen maar mooier. Ik zit hier goed, boven op de berg.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden