interview Wilco Kelderman

‘Als ik val, breek ik meteen iets. Ik zou weleens alleen schaafwondjes willen hebben’

Wilco Kelderman (28) wilde op Tenerife net aan zijn lunch beginnen toen hij hoorde van de crash van Chris Froome in de Dauphiné. Als iemand weet hoe het is om hard onderuit te gaan, is het Kelderman wel. Zijn carrière is getekend door valpartijen.

Vaak ging het de laatste jaren over zijn valpartijen, blessures en revalideren. Kelderman: ‘Ik heb nog niet het beste van mezelf laten zien.’ Beeld ANP

In 2014 brak Kelderman een sleutelbeen tijdens een trainingsritje. In 2015 begon hij namens Lotto-Jumbo als kopman in de Tour, maar kwam hij al voor het begin, hangend aan een auto, hard ten val op zijn knie. In 2016 ging Kelderman in de Tour onderuit in de laatste bergrit, vol met zijn rug de dranghekken in.

In 2017 brak hij twee keer in het seizoen een vinger en in 2018, in de Tirreno-Adriatico, brak hij wederom zijn sleutelbeen. Later dat jaar, op het NK, viel hij er wéér op. ‘Wielrennen is een superharde sport’, stelt hij. ‘Vallen hoort er helaas bij. Je hebt er geen grip op.’ Tourfavoriet Froome, die woensdag acht uur lang werd geopereerd aan zijn gebroken scheenbeen, heup en elleboog, is de rest van het seizoen zo goed als zeker uitgeschakeld.

Aan het begin van elk seizoen denkt Kelderman: erger dan vorig jaar kan niet, om dan vervolgens toch weer teleurgesteld te worden. Afgelopen maart schoof hij hard op het asfalt in de Ronde van Catalonië. Zes weken lang liep hij met een korset om zijn nek, als gevolg van de schuiver, waarbij hij behalve zijn sleutelbeen ook een nekwervel brak.

Eerst voelde het nog als een harnas. Maar langzaam begon Kelderman aan het korset te wennen, net zolang tot het een onderdeel van zijn lichaam was geworden. Tot de dag kwam dat-ie af en toe af mocht. ‘Heel gek’, zegt de 28-jarige renner van Sunweb vanuit Tenerife, waar hij afgelopen weken op hoogtestage was. ‘Maar in het begin miste ik iets. Ik was er zo aan gewend dat het vreemd voelde om hem af te doen.’ Nog altijd ligt het korset ergens thuis, in Lanaken. Tot een definitief afscheid is het nog niet gekomen.

Na zijn val in de Ronde van Catalonië zat hij een paar dagen chagrijnig thuis. Zijn hoofd kon hij niet bewegen, hij was veroordeeld tot de bank. Maar wie veel valt, weet ook hoe het is om weer op te staan. 

Toen eenmaal duidelijk werd dat hij niet geopereerd hoefde te worden, en na twee weken rust weer voorzichtig mocht gaan trainen, klaarde zijn gemoed op. Wat meehielp: in januari was hij vader geworden van een dochtertje, Juul. ‘Daar heb ik nu heel bewust van kunnen genieten, al kon ik haar niet even knuffelen vanwege die brace.’

Fietsen in een virtuele wereld

Omdat hij zijn nek niet mocht bewegen, diende hij noodgedwongen thuis te trainen, op de rollers. ‘Verschrikkelijk. Geen reet aan’, zegt Kelderman, al zag hij ook hier snel weer een uitdaging in: ‘Ik begon het als een mentaal spelletje te zien, wilde me niet laten breken. Elke dag heb ik volle bak getraind.’

Het softwareprogramma Zwift, waarbij je kunt fietsen in een virtuele wereld, hielp hem de verveling te verdrijven. ‘Anders ben je ook maar een beetje in het wilde weg aan het fietsen. Nu reed ik op virtuele stukjes van het WK-parcours in Innsbruck.’ Op specifieke stukken was hij zelfs de snelste. Lachend: ‘Kreeg ik nog de bolletjestrui ook.’

Zaterdag maakt Kelderman zijn rentree in de Ronde van Zwitserland, die de opmaat moet vormen naar de Tour de France waarin hij als meesterknecht van Dumoulin zal fungeren. Angst om opnieuw onderuit te gaan heeft hij niet. ‘Als ik zo ga denken, kan ik geen wedstrijd meer rijden.’ 

Als Kelderman zijn valpartijen analyseert, ziet hij geen patroon. Het is niet dat hij problemen heeft met sturen, zegt hij. ‘In Parijs-Nice, zo ongeveer de meeste chaotische wedstrijd van het jaar, zit ik in de waaierrit gewoon in de eerste groep. Ik stuur goed door een vol peloton.’

Als hij dan toch iets moet aanwijzen, is het dat hij het te graag goed wil doen voor een ander. ‘Die valpartij in Catalonië komt omdat ik in de finale op kop sleur voor Michael Matthews. Ik wil op zo’n moment zo graag dat hij wint. Later denk ik: verdomme, had ik me maar een beetje laten uitbollen. Dat is een bewustwordingsproces.’

Wat wel een constante is: ‘Als ik val, breek ik meteen iets. Ik zou weleens een val willen maken, waarbij ik opsta, mijn fiets pak en alleen een paar schaafwondjes heb.’

Ooit gold Kelderman als een van de grootste talenten in het Nederlandse wielrennen. Iemand die hard bergop kan rijden en ook nog een goede tijdrit in de benen heeft. Een potentiële Tourwinnaar misschien wel. In 2017 werd hij vierde in de Vuelta. Maar even zo vaak ging het de laatste jaren over valpartijen, blessures en revalideren.

Zou hij ooit nog een grote ronde kunnen winnen? Kelderman is voorzichtig. ‘Laat ik eerst maar eens stabiel opbouwen naar een grote ronde. Als ik dan op het podium zou kunnen komen, is dat al heel mooi. Maar één ding is zeker: ik heb nog niet het beste van mezelf laten zien.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden