'Als ik twee dagen niet beweeg, ga ik stuiteren'

Roeien Head of the River..

Van onze medewerker Rob Kramp

Amsterdam Het wordt een lang seizoen voor de roeiers. De wereldkampioenschappen in Nieuw-Zeeland staan pas in november op de agenda. Voor de nationale selecties ligt het accent in de zomermaanden op de wedstrijden om de wereldbeker. Daarop kan een afvaardiging naar de WK worden verdiend.

Een nationaal hoogtepunt zoals de traditionele Head of the River staat in hoog aanzien bij de studentenclubs, maar vormt voor de toproeiers zondag niet meer dan een eerste meetpunt waarop de fysieke kwaliteiten worden getest.

De Head of the River is een klassieker in het clubcircuit. Een tijdrace over 8 kilometer op de Amstel, van Amsterdam naar Ouderkerk, voor gestuurde vieren en achten met vliegende start en vertrek om de 15 seconden. Voor de neutrale toeschouwer is het wedstrijdverloop volstrekt onoverzichtelijk.

De boten krioelen over het water en worden langs de kant gevolgd door honderden fietsers in clubkleuren die hun favorieten naar de prestigieuze overwinning proberen te schreeuwen. De winnende boten in de eerste divisie mogen een jaar lang een blauwe wimpel bij de clubvlag dragen.

De aanwezigheid van toppers wordt van hoger hand niet opgelegd, wel op prijs gesteld. Bij de mannen zijn bijna alle leden van de Holland Acht verdeeld over de clubboten.

Bij de vrouwen zijn meer afwezigen, zoals Chantal Achterberg en Claudia Belderbos. Achterberg geeft de voorkeur aan een spinningmarathon van acht uur voor een goed doel, Belderbos herstelt van een ribblessure als gevolg van overbelasting. Beide roeisters maken deel uit van de groentjes-acht, de boot met twee routiniers (Dekker en Kingma) en zes nieuwelingen die vorig jaar op het WK in Poznan naar brons roeiden.

Achterberg (24) en Belderbos (25) kennen elkaar al twaalf, dertien jaar. Als pubers kwamen ze elkaar tegen in het zwembad bij wedstrijden. Achterberg stond jaren om vijf uur op in Vlaardingen om te trainen bij VZV, Belderbos deed hetzelfde in Doorn.

Achterberg stopte met zwemmen toen ze ging studeren in Delft en meldde zich in 2004 aan bij roeivereniging Proteus. Belderbos hield het tot haar 19de vol, zwom tegen Hinkelien Schreuder en Inge Dekker en gaf er in haar eerste jaar bij PSV na de ziekte van Pfeiffer de brui aan.

Een leven zonder sport was ondenkbaar. ‘Als ik twee dagen niet beweeg, ga ik stuiteren’, zegt ze zondag langs de Amstel. ‘Het moest een uithoudingssport zijn met water.’ In de zomer van 2008 legde ze een verbluffende test op de ergometer af. Op de roeimachine legde ze de 2 kilometer af in 7 minuten blank.

De krachtsexplosie bleef niet onopgemerkt. De bond experimenteerde na de Olympische Spelen van Peking met een nieuwe selectiemethode. Er werd vooral gekeken naar fysieke vaardigheden en Belderbos doorstond de procedure zoals ze op 22-jarige leeftijd afstudeerde in de kinderpsychologie: cum laude.

Roeien kon ze, in technische zin, niet. Als zwemster had ze misschien gevoel voor water. Maar in de boot was ze onhandig. Ze belandde in de acht op bankje twee, direct voor de boegroeier, de positie waarop ze het ritme zo weinig mogelijk kon verstoren. ‘Wat ik aan techniek nog tekort kwam, compenseerde ik door mijn kracht.’ Twee jaar na haar debuut in de boot is ze nog altijd niet technisch volleerd. In bondscoach Susannah Chayes heeft ze een uitstekende leermeester die veel één op één met haar werkt.

‘Als zwemmer ben je mobiel, flexibel in je bovenlichaam. Je draait in het water met je lichaam. Als roeier moet je juist stabiel zijn, bewegingloos bijna. Als zwemmer was je een solist, afgesloten van de wereld, je lag met je kop in het water. Als roeier moet je communiceren met je ploegleden, de bewegingen moeten synchroon gaan. Dat vraagt tijd. Als zwemster leer je wel zelfdiscipline. Ik deed als kind al aan krachttraining, lag 20 tot 30 uur per week in het water.’

In het begin vond ze de trainingsarbeid in het roeien zelfs aan de matige kant. Ze trainde voor zichzelf bij in de sportschool of op de fiets. Dat heeft ze afgeleerd. Ze liep een ribblessure op door overbelasting. ‘Mijn botstructuur moet nog wennen aan het roeien.’ Ernstig is het niet, een kwestie van rust nemen. ‘Kijk, als de Head of the River een WK was geweest, was ik wel van start gegaan. Maar met zo’n lang seizoen voor de boeg wil ik alle risico’s op slepend of chronisch ongemak vermijden.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden