Column Peter Winnen

Als ik Steven Kruijswijk zie fietsen, blijf ik die sneeuwmuur zien

Het meest schrijnende liefhebberstrauma liep ik op tijdens de Giro van 2016. Hoe Steven Kruijswijk in zijn roze truitje in die sneeuwmuur dook terwijl hij de ronde in de pocket had. Dagenlang was hij de sterkste man in koers geweest; hij domineerde met een flair alsof hij Merckx zelf was. De droom eindigde in een spectaculaire wolk sneeuw. Als een aangereden dier lag ik op de bank. Pas een kwartier later erkende ik dat wat rechtstreeks was uitgezonden echt was gebeurd.

Kun je nagaan hoe het voor Kruijswijk zelf moet zijn geweest. Een grote ronde verliezen door een stuurfoutje. Een vormpeil verkwanselen dat, behalve voor supermensen, maar één keer in een coureurscarrière kan worden bereikt. Dat valt toch niet te relativeren voor zo’n jongen.

Als ik Steven Kruijswijk zie fietsen, blijf ik een sneeuwmuur zien. Hijzelf lijkt het trauma beter te hebben verwerkt. Er koerst een evenwichtig mens door Spanje. Kalm in de analyse, wars van grootspraak, niet gek te maken. Ook het fysieke lijkt helemaal in balans: niet kapot te krijgen, de houding straalt rijpheid uit. Af en toe permitteert hij zich met volwassen pedaalslagen een demarrage bergop, maar tot ontploffingsgevaar laat hij het niet komen. De springerige acties van de echte bergvlooien vangt hij in grote kalmte op: eigen tempo eerst.

Steven Kruijswijk in een eenzame achtervolging op de koplopers na zijn botsing met een sneeuwmuur in de negentiende etappe in de Giro van 2016. Foto Belga

Ik lees dat het niet eens de bedoeling was om in de Vuelta voor het eindklassement te gaan. De Tour was het hoofddoel. Zonder Kruijswijk was de Tour een stuk minder aantrekkelijk geweest, weten we. Bewonderenswaardig is het hoe hij in de paar weken tussen Tour en Vuelta zowel de fysieke als de mentale batterij weer heeft opgeladen – een bijzonder talent. En hij wordt steeds beter in Spanje. Ik houd er stilaan rekening mee dat het vormpeil dat maar één keer in een coureurscarrière bereikt kan worden, er voor de tweede keer aankomt.

Hoeveel hoogtemeters op krankzinnig steile geitenpaden al zijn overwonnen, in de top van het klassement staan ze op een zakdoekje bij elkaar. De tijdrit van dinsdag zal meer klaarheid brengen. Een uitgesproken tijdritwonder noemt Steven zichzelf niet, maar voor de vlieggewichten om hem heen breken een paar traumatiserende kilometers aan. En daarna weer bergen, bergen, bergen. Het kan niet op in de Vuelta. Pijn in de dijbeenstrekkers, dat zal ik weer voelen voor de televisie.

De man aan de leiding, Simon Yates, klimt als een metronoom, maar dat deed hij ook in de jongste Giro tot de apocalyptische collapse. Zou hij dat trauma al te boven zijn?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.