ColumnWillem Vissers

Als het mijn chefs behaagt en Oranje plaatst zich, ga ik alsnog naar Qatar

null Beeld

Het is de paradox van het jaar in sportland: Oranje begint maandag met de aanloop naar het WK in Qatar, u weet wel, dat WK van de duizenden dode bouwvakkers. Dinsdag geeft bondscoach Frank de Boer een toelichting op de selectie. U weet wel, Frank de Boer, voormalig werknemer in Qatar, niet met een helm op de steigers overigens maar op kicksen. Waarbij aangetekend dat de bouw van de stadions toen nog niet was begonnen.

De Boer en de spelers zullen wat zeggen over Qatar, met een gebaar. Geld in een fonds, of wat dan ook. Daarna gaat het weer vlot over cultspeler Wout Weghorst, de jongen met het onverwoestbare arbeidsethos die zich opwerkte van slungel tot scherpschutter in de Bundesliga. Hij is niet opgeroepen en dat roept vragen op. Waarom Babel en geen Woutje? Nou, Babel is voor de vleugels. Depay is de vaste spits. Dan is het kiezen tussen Weghorst en Luuk de Jong als pinchhitter. Weghorst scoort bij Wolfsburg veel vaker dan De Jong bij Sevilla, maar De Jong maakte heel belangrijke doelpunten en dat is ook wel handig voor een pinchhitter.

De paradox dus. Een kwalificatiereeks, gewrongen in zo weinig tijd dat het past bij het verwrongen WK, het WK van schande, schaamte en chagrijn. Precies zeven jaar geleden schreef ik op deze plek in een column: ‘Ik ga niet naar het WK in Qatar, het verkwanselen van sport kent zijn grenzen.’ Het stukje was het gevolg van de optelsom van mijn aversie tegen de uitwassen van het moderne voetbal, het mooiste spel ter wereld: een WK in een landje waar stadionbouwers dood neervielen. Geen voetbalcultuur, geen democratie, corruptie. Als tien belangrijke landen in die tijd hadden gezegd dat ze niet gingen, was het niet doorgegaan. Als de beste 100 spelers van de wereld hadden gezegd dat ze thuisbleven, was het afgelast.

Ook toen, in 2014, waren naar schatting al 400 doden gevallen, met de verwachting dat het aantal tot minimaal 4.000 zou oplopen. Te weinig bellen rinkelden destijds. Hoe onbeduidend ook, berustte ik in een persoonlijke boycot. Kwaad ben ik nog steeds, maar emotie is niet de beste brandstof voor observatievermogen.

Bijna iedereen vindt het WK in Qatar niks, maar bijna niemand in de top wil een boycot, ook al omdat het eigenlijk te laat is. Dat is zelfs de mening van Amnesty International en de vakbonden, ondanks mogelijk 6.500 doden bij de bouw van de gehele infrastructuur. In het buitenland moeten ze daarbij weinig hebben van het wijzende vingertje uit Nederland, waar één op de vijf mensen stemt op partijen met een vrij extreemrechts gedachtengoed. Het internationale voetbal trekt intussen lekker zijn baantjes in het bad met oliegeld.

En toch: als het mijn chefs behaagt en Oranje zich plaatst, ga ik alsnog naar Qatar, omdat een journalist nu eenmaal kritisch verslag behoort te doen, of het nu om Woutje Weghorst gaat of om misstanden. En ja, ik snap dat veel mensen me nu een slappe zak vinden om mijn voortschrijdend inzicht. Ze hebben een punt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden