Als een sprinkhaan door het land

Olympia’s Tour, de oudste rittenkoers van Nederland, is zondagmorgen levend en wel aangekomen in Vaals, het uiterste puntje van Limburg. De wedstrijd is, een uur voor aanvang, het bekende toneel van gemoedelijkheid. De deelnemers zitten op terrasstoelen voor een laatste kop koffie of een massage. De zon schijnt.

De vijfde en laatste etappe begint op het Koningin Julianaplein, een onverwacht mooi plekje in Vaals, net achter de bekende doorgaande weg van Maastricht naar Aken. Hier zetelt het gemeentebestuur en hier resideert vandaag koersdirecteur Frank Boelé op het binnenplein van het raadhuis.

Op zijn badge staat new edition, want Olympia’s Tour is op 99-jarige leeftijd aan een nieuw leven begonnen. In de winter van 2008 kondigde Boelé een herstart aan, nadat de oude baas van Olympia’s Tour, Wim van Drunen, zojuist de dood had vastgesteld.

Boelé wil daarover vandaag in Vaals niet al te veel meer kwijt. Hij, de man die inmiddels een keten aan zesdaagsen op zijn naam heeft staan, zegt bij toeval in Olympia’s Tour te zijn gerold. Zijn organisatie huist naast het clublokaal van de Amsterdamse wielervereniging Olympia.

Hoewel de banden officieel zijn doorgesneden, kwam van het een het ander. Een deel van het bestuur verdween en hij kreeg als organisator voor het eerst te maken met wielrennen op de weg. Zeker de eerste dagen was dat een bijzondere ervaring. ‘Organiseer in Amsterdam maar eens een ploegentijdrit, vlakbij de A10. Dat is een verkeersknooppunt van jewelste.’

Zo is Olympia’s Tour de afgelopen week als een sprinkhaan door Nederland geraasd en kan Frank Boelé met genoegen vaststellen dat hij in een verrassend mooi land woont. Omdat de wielerkoers in zijn nieuwe editie pas vrij laat tot stand kwam, is het een andere rittenkoers geworden dan gebruikelijk.

Van de proloog in de hoofdstad ging het plukje in één keer naar het noordoosten, weer terug naar het westen, naar het zuidwesten, naar het oosten en is nu voor de laatste stop in het diepe zuiden terechtgekomen. Het Limburgse hoogland is vertrouwd terrein voor het Nederlandse wielrennen.

Elke keer was de startplaats tevens de finishplaats, zodat het organisatorisch minder vereiste. Van de nood is dus een deugd gemaakt, maar het liefst blijft dat eenmalig. Boelé wil volgend jaar terugkeren naar het ouderwetse lint dat door Nederland wordt getrokken. Zo is wielrennen immers uiteindelijk bedoeld geweest, een tocht van A naar B.

Boelés voornemen duidt op een langer gerekt bestaan van Olympia’s Tour. Maar hij houdt nog een slag om de arm. De nieuwe editie moet eerst nog worden geëvalueerd. De belangstelling van de media voor deze aloude kweekvijver van wielertalent is niet overdadig geweest. Die van het publiek geeft een wisselend beeld. Rond de tweede etappe in Hoofddorp was het druk, maar een dag later liet Roosendaal het massaal afweten.

Het parcours had ook invloed op het wedstrijdverloop. Elke rit was als een criterium, een rondje waarin de wind nooit van invloed kon zijn. Tom Breschel, ploegleider van de Zweedse ploeg Capinordic, trok zondagmorgen een vergelijking met de Japanse baandiscipline keirin. ‘Het was voortdurend vechten om voorin te zitten.’

Alleen in de derde etappe, die rond Roosendaal, werd enig verschil gecreëerd. Daardoor begon Christopher Stevenson, een renner uit de ploeg van Breschel, op de laatste dag met 20 seconden voorsprong op zijn naaste belager in de oranje leiderstrui. Maar Stevenson noch zijn ploegleider verwachtte dat hij er de dag ook in zou eindigen.

Olympia’s Tour werd in de Limburgse heuvels weer een ouderwets secondenspel. Joost van Leijen uit de ploeg Van Vliet leek verrassend genoeg aan het langste eind te trekken. Hij maakte in de laatste kilometers als best geklasseerde deel uit van een kopgroep. Daarmee leek de opleidingsploeg van Rabobank voor het eerst sinds 2002 de eindzege mis te lopen.

Maar Nico Verhoeven, al sinds een jaar en dag de ploegleider van de grootste wielertalenten, bedacht in de slotfase nog een list. Hij stuurde zijn meest kansrijke renner, Jetse Bol, samen met twee ploeggenoten, in de achtervolging. Stevenson kon niet meekomen en op anderhalve kilometer voor de eindstreep in Vaals werd de hereniging volbracht.

‘Wat hebben we ze in de zak gedaan’, juichte Verhoeven nadat hij Bol na afloop in de armen had gesloten. Die derde etappe was een lelijke misrekening geweest, maar op de valreep sloot de jongerenploeg van Rabobank een beste Olympia’s Tour af met vier ritzeges en eerste plaatsen in alle mogelijke klassementen.

Met 19 jaar is Noord-Hollander Jetse Bol nog een waar talent in de dop, van wie we volgens Nico Verhoeven veel mogen verwachten in tijdritten en eendaagse wedstrijden op vlak terrein.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden