WKTijdrijden

Als Dumoulin niet wint, doet alles hem pijn. Zilveren WK-tijdrit voelt voor hem als een nederlaag

Zware benen na een slopend seizoen: het kost Tom Dumoulin woensdag de wereldtitel tijdrijden. Rohan Dennis, zijn grote rivaal uit Australië, neemt de regenboogtrui van hem over.

Tom Dumoulin jaagt in de beklimming achter zijn eigen schaduw aan en zal uiteindelijk 2e worden achter Rohan Dennis, de nieuwe wereldkampioen.Beeld Klaas Jan van der Weij

Dertig centimeter is het opstapje naar het schavot voor de tweede plek, maar Tom Dumoulin moet zich schrap zetten om op het podium te komen. De tijdrit heeft hem gesloopt, overal heeft hij pijn, tot zijn billen aan toe. Het is de pijn van de nummer twee. Rohan Dennis heeft nergens last van.

52,1 kilometer duurt de lijdensweg van Dumoulin op de wegen rond Innsbruck. Vanaf het moment dat hij in het ministadje Rattenberg het startpodium verlaat, weet hij al dat zijn missie om opnieuw wereldkampioen tijdrijden te worden, een kansloze is. Foeterend: ‘Ik zat to-taal verkeerd op mijn fiets.’

Wat dat is, mislukt op je fiets zitten? In de mixed zone, een tentje in het finishgebied, slaakt Dumoulin een zucht. ‘Ik was totaal verkrampt. Als je de kracht niet hebt, maar je wilt toch hard trappen om je vermogen te halen, ga je spieren gebruiken die dat helemaal niet aankunnen. Ik voel overal pijn.’

Een kwartier eerder is hij over de finish gekomen, hoofdschuddend. Supporters die zijn naam schreeuwen (‘Tom, hé, Tom, hier’) gunt hij geen blik waardig. Zijn tweede plek voelt als een nederlaag. Zoals vaker na een teleurstellend resultaat is hij meedogenloos voor zichzelf. ‘Ik had het gewoon niet. Het was harken.’

Thorwald Veneberg, de bondscoach, nuanceert. ‘Als je dit nog kan, terwijl je niet in vorm bent, dan ben je een grote kampioen.’ Maar zijn woorden zijn even niet besteed aan Dumoulin. 

Gevecht tegen jezelf

Zoals altijd wil Dumoulin tijdens de tijdrit niet weten hoe hij ten opzichte van de concurrentie ligt. Een tijdrit is een gevecht tegen jezelf, vindt hij. Niet tegen tegenstanders. Veneberg zegt over de coaching: ‘Ik ben altijd positief gebleven. Niet meer om eerste te worden, maar om een podiumplek te halen. Ik riep dat het spannend was.’

Spannend om de tweede plek veilig te stellen, wel te verstaan. Het verschil met de Belg Victor Campenaerts bedroeg op de finish 53 honderdsten. 

Rohan Dennis heeft zijn zege dan al lang gevierd in de straten van Innsbruck. Hij lag halverwege al zo ver voor op Dumoulin dat hem de zege niet meer kon ontgaan. Zijn voorsprong op de eindstreep bedraagt 1 minuut en 21 seconden.

In het flashinterview na afloop vertelt Dennis dat hij een studie heeft gemaakt van de ploegentijdrit van Sunweb, afgelopen zondag, waarin Dumoulin in de klim het kopwerk deed, zodat hij ongeveer kon uitrekenen hoe hard hij moest rijden om de Nederlander in de tijdrit voor te blijven.

Dumoulin en bondscoach Veneberg halen er hun schouders over op. Veneberg: ‘Zo’n studie heeft volgens mij helemaal geen zin. Tom was zondag de beste van zijn team, de rest zat stervend in zijn wiel. Hij is daar helemaal niet voluit gegaan. Aan zo’n analyse heb je niets.’

Slechte benen

Dumoulin: ‘Ik weet ongeveer ook wat ik moet rijden om dicht bij hem in de buurt te komen. Maar als je benen hebt zoals ik vandaag, dan heb je niets aan zo’n berekening. Dan kunnen alle cijfers de prullenbak in.’

Het verschil zat hem volgens Dumoulin in heel iets anders: de voorbereiding. Waar Dennis dit seizoen zes tijdritzeges boekte, en zich vol op het WK tijdrijden concentreerde, lag de focus van Dumoulin op het winnen van de Tour en de Giro. ‘Daarna ook nog in supervorm steken op het WK is misschien te veel van het goede geweest’, zei Dumoulin. ‘Maar goed, ik ben ook niet van plan om elk jaar twee grote rondes te gaan rijden.’

Dan moet Dumoulin naar de persconferentie. Daarin vertelt hij dat de tijdrit van woensdag geen voorbode hoeft te zijn voor de wegwedstrijd van zondag. ‘Op het WK in Richmond, drie jaar terug, zat ik ook totaal mislukt op mijn fiets. Een paar dagen na de tijdrit won ik nog bijna de wegwedstrijd. We zullen zien. Ik ga eerst herstellen.’

Dan zit de persconferentie erop. Met een grimas duwt Dumoulin zich via de stoelleuning omhoog. Hij kijkt naar links. Gelukkig, dit podium heeft wél trappen.

Dennis en Dumoulin, al zeven jaar elkaars kwelgeest

Zeven jaar kruisen ze al elkaars wegen, Rohan Dennis en Tom Dumoulin. Beiden hebben de tijdrit als specialisme, al heeft Dumoulin zich de laatste jaren steeds meer toegelegd op het rijden van grote rondes.

De ene keer wint Dumoulin van Dennis, zoals bij zijn eerste profoverwinning in de tijdrit van het International Wegcriterium in Frankrijk. De andere keer is Dennis Dumoulin te snel af, zoals bij de Tourstart in Utrecht in 2015.

Eén jaar zijn ze ploeggenoten geweest, in 2011, bij het Rabobank Continental Team. Beiden woonden in Limburg. ‘Sindsdien is het snel gegaan’, zegt Dennis na afloop. ‘In het begin maakte Tom grote stappen, hij won brons op de tijdrit van het WK in 2014. Daarna heb ik hem weer bijgehaald. Ik ben blij dat het vandaag mijn dag was. Maar ik weet ook dat er nog genoeg momenten komen dat hij me zal uitputten.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden