InterviewSari van Veenendaal

‘Als de bal over de middenlijn komt, kijkt mijn moeder het liefst de andere kant op’

Beeld Gianfranco Tripodo

Sari van Veenendaal (29) werd dit jaar uitgeroepen tot beste keeper van de wereld. Toch blijft ze gewoon zichzelf. ‘Wat ik ’s avonds doe? Ik vind het heel leuk om te knutselen.’

2019 lijkt een droomjaar voor Sari van Veenendaal. De keeper uit Nieuwegein schopte het met de Oranje Leeuwinnen tot de finale van het WK vrouwenvoetbal in Frankrijk en kreeg de Gouden Handschoen voor beste keeper van het toernooi. Vervolgens scoorde ze een prestigieuze transfer van Arsenal naar Atlético Madrid én werd ze gekroond tot beste keeper van de wereld. En dat terwijl ze anderhalve week voor het WK nog in de veronderstelling leefde dat ze vooral op de bank zou zitten.

Wat was voor jou al met al hét hoogtepunt van 2019?

‘Het was voor mij eigenlijk best wel een dubbel jaar. Ik heb vier jaar bij Arsenal gespeeld, dat was geweldig, maar de laatste zes maanden heb ik het daar best lastig gehad. Het was niet zo dat ik alleen maar op de bank zat, het was fiftyfifty, maar ik voelde me geen basisspeler. En daar had ik moeite mee. 

‘Tegelijkertijd had ik het geluk dat ik mensen om mij heen had die er altijd voor me waren, zoals mijn keepertrainer, de andere Nederlandse spelers bij Arsenal, mijn familie en mijn vrienden. Dat is eigenlijk mijn hoogtepunt van het jaar, want dankzij hun support ging ik elke dag toch met een glimlach naar de training en die glimlach heb ik meegenomen naar het WK. Die heeft daar uiteindelijk voor een heel goede prestatie gezorgd.’

Hoe kwam het dat je bij Arsenal geregeld op de bank terechtkwam?

‘Ze vinden daar dat je als keeper moet meevoetballen, terwijl ik een keeper ben die vooral heel graag ballen tegenhoudt. Daardoor raakte ik erg gefocust op dingen die ik minder goed beheers. En dan heb je gewoon minder plezier in wat je doet.’

Voelde het als een persoonlijke afwijzing als je niet werd opgesteld?

‘Ja, tuurlijk. De kunst is om dan dicht bij jezelf te blijven, je te focussen op datgene waarop je zelf invloed hebt en niet te denken aan wat de trainer gaat doen. Maar natuurlijk heb ik ook mee naar huis genomen en heb ik het me persoonlijk aangetrokken. Maar ik ging vaak met Do (Dominique Bloodworth-Janssen) en Daan (Daniëlle van de Donk), die zowel bij Arsenal als bij Oranje bij me in het team zaten, koffiedrinken. Als ik op de training boos keek en een van hen riep: ‘Wil je straks koffie?’, maakte dat mijn dag toch weer leuk.’

Vond je het extra lastig om niet te worden opgesteld, omdat je dan dacht: o help, straks vindt de bondscoach dat ik te veel op de bank zit en word ik ook geen eerste keep bij de Oranje Leeuwinnen?

‘Ja, daar maakte ik me wel zorgen over, want voor mij is het een droom om bij het Nederlands Elftal te spelen. Ik kan met hart en ziel zeggen dat ik met de Oranje Leeuwinnen op het veld staan het allermooiste vind. Dus dan kun je het opgeven, maar ik ben keihard blijven werken om in ieder geval de beste Sari te worden.’

Heb je die mentaliteit van huis uit meegekregen of komt dat ook door gesprekken met de sportpsycholoog?

‘Ik heb wel het een en ander van de sportpsycholoog geleerd, maar ik denk ook wel dat ik een goede opvoeding heb gehad. ‘Wat is nou wél leuk?’, vroeg mijn vader altijd. ‘Wat gaat er nou wél goed? Kijk daar nou eens naar.’ Dat heeft me bij Arsenal erg geholpen.’

Beeld Gianfranco Tripodo

Doordat je de helft van de tijd bij Arsenal op de bank zat, werd je vanwege gebrek aan wedstrijdritme inderdaad niet opgesteld in de play-offs voor het WK. Tot de keeper van Arsenal geblesseerd raakte en ze met jou kampioen van Engeland werden. Mede daardoor werd je op het nippertje alsnog eerste keus voor Oranje. Heb je hard gejuicht?

‘Ik heb een vreugdedansje gedaan, eerlijk is eerlijk. Als je anderhalve week voor het WK hoort dat je mag spelen, en je daar een jaar lang heel hard voor hebt gewerkt, voelt die beloning natuurlijk heel goed. En dan is het heel fijn als het vervolgens lukt om het toernooi te spelen zoals je dat wilt.’

Je werd niet alleen gekroond tot beste keeper van het toernooi, maar zelfs van de hele wereld. Wel bijzonder dat je dat niet noemt als hoogtepunt van 2019.

‘Ik vind het ingewikkeld om individueel te worden beloond voor een prestatie die je als team hebt geleverd. Maar ik probeer ervan te genieten. Ik heb de galajurk al facetimend met vrienden uitgekozen, haha. Dat soort dingen zijn voor sommigen misschien heel vanzelfsprekend, maar voor mij niet. 

‘Ik ben samen met mijn vader naar de uitreiking in Milaan gegaan. We liepen de zaal binnen en mijn vader zei: ‘Sari, kijk naar wat een fantastisch theater dit is.’ Vervolgens hing hij er een heel geschiedenisverhaal over op, haha. Dat was heel fijn. Dan weet ik weer wie we zijn. Ik vond het bijzonder om zoiets een keer mee te maken. Dat was ook wat mijn vader zei: ‘We gaan er gewoon een leuke avond van maken, dat is het allerbelangrijkste.’’

Had je, toen je eenmaal in je galajurk in de zaal zat, het vermoeden dat je zou gaan winnen?

‘Eerst wel. Toen mijn categorie aan de beurt was, kwamen de camera’s ineens naar ons toe. Maar uiteindelijk werden ze niet op ons gericht, dus toen dacht ik weer dat ik toch niet had gewonnen. Tot de camera op het laatste moment ineens naar mij draaide en er werd gezegd dat ik had gewonnen. Oh leuk, dacht ik. Daarna gaf ik mijn vader een knuffel. Die zei ook heel kalm: ‘Goh, wat leuk.’ 

‘Daarna werd het pas echt spannend, want toen moest ik naar het podium lopen. Oké, dit is wel even een momentje, dacht ik, zo op die hakken. Nou niet op je jurk gaan staan en geen gekke dingen met die hakken doen, sprak ik mezelf toe.’

En toen moest je ook nog in het Engels speechen – niet per se je sterkste kant, vertelde je leraar Engels van de middelbare school.

‘Haha, ik heb inderdaad veel problemen met Engels gehad. Het was ook een van de redenen waarom ik naar Arsenal wilde, om de taal te leren. Want je weet nooit hoe het met voetbal loopt, maar als je Engels kunt, brengt je dat veel zelfstandigheid in de wereld. Dus toen ik na die speech een berichtje van Daniëlle kreeg, die nog altijd bij Arsenal speelt, waarin ze schreef: your English is echt on point, maakte me dat wel trots.’

Beeld Gianfranco Tripodo

Had je je speech voor de zekerheid uit je hoofd geleerd?

‘Nee, ik had wel twee keer voordat ik ging slapen bedacht wat ik wilde gaan zeggen. En als het niks wordt, dan zeg ik gewoon: ik hou het hierbij, allemaal bedankt, een fijne avond nog. Dan loop ik het podium af, maar dat noodscenario kwam gelukkig niet uit.’

My mum, my dad and my sister, I am so proud of you. You are my biggest inspiration, you are my role model’, zei je. Waarom ben je zo trots op hen?

‘Ik kom uit de beste familie die ik maar kan wensen, uit een happy family, heel warm. En op het moment dat je naar het buitenland gaat, is dat fantastisch, maar er zijn ook veel dagen dat je alleen in je appartement zit en geen familie en vrienden om de hoek hebt wonen. 

‘In het mannenvoetbal is dat anders. Zij verdienen veel meer, waardoor ze meer mogelijkheden hebben om hun sociale leven mee te verplaatsen. Als vrouw ga je echt als individu naar een club waardoor je je familie en vrienden moet achterlaten. Daardoor waardeer ik het des te meer dat ik hun steun ondanks de afstand altijd zo sterk heb gevoeld.’

Waarom was eigenlijk alleen je vader bij de uitreiking aanwezig?

‘Ik vond het gewoon leuk om dat met hem te doen. Mijn moeder heeft niet een heel groot voetbalhart, die vindt dat hele voetbal eigenlijk maar niks. Zij heeft ook geprobeerd mij op andere sporten te krijgen. Daardoor ben ik relatief laat met voetballen begonnen, op mijn 12de. Maar uiteindelijk moest en zou ik voetballen. 

‘Als mijn moeder bij een wedstrijd komt kijken, is dat vooral omdat ze niet wil dat mijn vader alleen moet rijden. Superlief natuurlijk, maar het is niet dat ze nou erg geniet van die wedstrijden. Ze maakt zich vooral zorgen dat er iets met mij gebeurt of dat we niet winnen. Ik doe haar er geen plezier mee dat ik voetbal.’

Is ze bang dat je een bal tegen je hoofd krijgt of zoiets?

‘Ja, schrijf de voorbeelden maar niet op, want dan ben je zo een paar pagina’s verder. Ze wil gewoon dat het goed met me gaat en ze weet ook dat ik er erg mee zit als we verliezen. Dus vindt ze het heel erg als het er ook maar op lijkt dat we niet gaan winnen. Als de bal over de middenlijn komt, kijkt ze al het liefst de andere kant op.’

Toen je voor Arsenal naar Engeland verhuisde, brachten je zus en je vader je naar Schiphol en was ze er ook niet bij. Waarom was dat?

‘Ik denk dat ze toen aan het werk was. Ik ben ook maar één keer weggebracht, en dat is eens maar nooit weer. Je moet gewoon in de auto ‘doei’ zeggen en gaan of in je eentje met de trein gaan. Dat sentimentele op Schiphol is echt helemaal niks.’

Want stonden jullie daar toen met zijn drieën te brullen?

‘Nee, helemaal niet, zo zitten we echt totaal niet in elkaar. Ik moest wel twee keer slikken. Het wordt nu steeds meer een gewoonte, maar het moment van afscheid blijft wel een ding. Je weet vaak niet wanneer je weer in de gelegenheid bent om even terug te komen, dat maakt het wel moeilijk.’

Beeld Gianfranco Tripodo

Je verhuizing naar Spanje lijkt me dan helemaal ingewikkeld: in Engeland had je nog Nederlandse vriendinnen in je elftal, nu ben je helemaal in je eentje.

‘Dat is wel anders, ja. Uiteindelijk kom je altijd wel weer leuke mensen tegen, maar ik mis ze wel, ik had zo’n fantastische band met ze. Ik was ook net gewend aan het Engels, dan moet je in Spanje weer helemaal opnieuw beginnen met het leren van een taal, wat me toch al niet zo ligt. 

‘Maar als je het hebt over topclubs in Europa, dan is Atlético Madrid er wel eentje. En als je het hebt over liefde voor voetbal, dan móét je naar Spanje. En ik wil mezelf steeds verder ontwikkelen, ook al zijn de stappen niet makkelijk.’

Hoe woon je daar?

‘Ik woon nu in mijn eentje, ongeveer 25 minuten van het centrum van Madrid, in Alcalá de Henares. Dat is een mooi stadje, google het maar eens. Het staat ook op de werelderfgoedlijst. Ik pendel elke dag op mijn fietsje naar de club, dat is een minuut of vijf fietsen.’

Wat doe je als je ’s avonds thuis bent?

‘Ik heb drie keer in de week Spaanse les, dus dan ben ik de hele dag druk met trainen en moet ik daarna direct door. Op die dagen ben ik vooral heel blij als ik thuis ben. Dan kook en eet ik, daarna ben ik wel weer klaar voor die dag. Als ik geen Spaanse les heb, vind ik het heel leuk om te knutselen. Ik ben vaak bezig met mijn eigen knutselprojectjes.’

Wat voor dingen knutsel je?

‘Ik vind nanoblocks heel leuk, dat zijn kleine legoblokjes waarvan je een figuurtje maakt. Die heb je van heel simpel tot heel moeilijk. Dat is erg populair nu. Ik zie het een beetje als kleuren voor volwassenen. Als ik een figuur van nanoblocks bouw, is dat voor mij een manier om volledig te ontspannen, om niet bezig te zijn met voetbal en alle zorgen die ik daarover kan hebben. Gewoon alles loslaten en denken: oké, dat was vandaag, nu ben ik met deze nanoblocks bezig, morgen is er een nieuwe dag met nieuwe kansen. Dat helpt me mijn hoofd rustig te krijgen zodat ik goed kan slapen.’

Het klinkt alsof het soms ook wel eenzaam is, als je daar in je eentje zit te knutselen...

‘Ja, nou ja... Ja, eenzaam, dat is het ook gewoon. Kijk, de successen vier je met elkaar, maar daaraan gaan veel uren vooraf die best eenzaam kunnen zijn.’

Je zegt dat je door te knutselen even niet bezig bent met voetbal en alle zorgen die je daarover hebt. Wat zijn nu je zorgen?

‘Het is nog altijd geen garantie dat ik speel: de trainer kan altijd voor een van de twee andere keepers kiezen. Dus ik probeer maar van elk moment dat ik op het veld mag staan – of dat nou bij Atlético is of bij het Nederlands Elftal– te genieten.’

Als leek denk ik: als je de beste keeper van de wereld in huis hebt, dan ben je toch gek als je die niet opstelt?

‘In het vrouwenvoetbal wordt er nou eenmaal makkelijker gewisseld dan in het mannenvoetbal. Wij kiezen voor wat het best past bij het team en de tegenstander op dat moment. Misschien lopen wij in dat opzicht wel voor op het mannenvoetbal, waar een keep er het hele jaar staat.’

Beeld Gianfranco Tripodo

Alleen wat betreft salaris lopen jullie nog een beetje achter.

‘Ja, maar die vergelijking moet je denk ik niet willen maken. Het mannenvoetbal gaat zo veel verder terug, het heeft ook tijd nodig.’

En hoe gaat het in de liefde?

‘Ja, goed. Normaal gesproken doe ik daar geen uitspraken over, maar het gaat goed. Ik ben heel gelukkig.’

Wat is de nationaliteit van de gelukkige?

‘Nederlands. Ik praat er verder liever niet over, want ik wil dat gescheiden houden. Ik houd mijn partner het liefst zoveel mogelijk uit de media. En omdat er heel veel media-aandacht is, heb ik die keuze bewust gemaakt. Ik sta altijd klaar om het voetbal te promoten en mooie dingen te vertellen, maar ik wil mijn partner niet in die rol duwen, want die heeft daar niet voor gekozen.’

En als je het puur over jezelf hebt: vind je het lastig om zo ver verwijderd te zijn van degene waar je gek op bent?

‘Ja, dat is heel moeilijk. Het is gewoon niet makkelijk dat ik mijn dromen waarmaak in Madrid terwijl mijn basis in Nieuwegein ligt.’

Wat maakt het het allemaal waard?

Stilte. Een lach. ‘Ja, wat maakt het het allemaal waard? Haha. Nou ja, de tweede plek op het WK. Mijn mooiste moment was de hoge bal die ik ving in de laatste seconde tijdens de halve finale tegen Zweden. Ik moest best een afstand overbruggen en nam behoorlijk wat risico om die bal te pakken, maar ik wilde geen gevaar meer. Ik moest die bal dus gewoon hebben. Net toen ik op de grond lag, floot de scheidsrechter af. Dat was wel een moment dat het het allemaal waard maakte. Hopelijk komen er tijdens het EK volgend jaar veel meer van die momenten.’

CV

3 april 1990Geboren in Nieuwegein

2009-2013Studeerde Sportmarketing aan de Johan Cruyff Academy

2008-2010FC Utrecht

2010-2015FC Twente

2015-2019Arsenal

2017EK met Oranje Leeuwinnen

2018WK met Oranje Leeuwinnen

2019-hedenAtlético Madrid

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden