Als Abel Anton hardloopt denkt hij niet aan geld

Vrolijk zwaaiend rende Abel Anton zondag voorbij Buckingham Palace richting de finish van de achttiende marathon van Londen. Het vriendelijke gebaar richting publiek remde de Spaanse atleet af, in 2.07.57 kwam hij over de streep....

Van onze verslaggever

AMSTERDAM

'Geeft niet', zei de 35-jarige Madrileen die een paar jaar geleden nog varkens slachtte in een abattoir, 'als je hardloopt denk je niet aan geld, dan denk je alleen aan de overwinning.'

Dat er zonder een geregisseerde jacht op wereldrecords ook nog mooie strijd te zien valt op de 42.195 meter, werd in Londen weer eens bewezen.

Zowel bij de mannen als bij de vrouwen was de race uitermate spannend. Bij de mannen won Anton na een letterlijk adembenemende eindsprint, bij de vrouwen was Catherine McKiernan oppermachtig.

De Ierse, die in het verleden vooral bij de veldloop furore maakte, maakte vorig jaar de overgang van het gras naar het asfalt, en won in september meteen de marathon van Berlijn, in de opmerkelijke tijd van 2.23.44.

In Londen had de Ierse uit Dublin een kleine drie minuten meer nodig, maar ook deze 2.26.26 mocht er zijn. De vrouwen startten in Londen een half uur voor de mannen. De twee vrouwelijke hazen die de organisatie tot halfweg op het programma had staan, liepen ver voor de favorieten.

McKiernan, die halverwege nog last van haar maag had gehad, begon rond het 30-kilometer punt aan een furieuze opmars. Met stevige stappen beende ze weg van Liz McColgan, Marleen Renders en de winnares van vorig jaar, Joyce Chepchumba. Verderop liepen nog Lidia Simon en Alexandra Fernandez, maar ook die waren geen partij voor haar. McColgan werd tweede, Chepchumba derde.

Ruim vijf minuten boven het Rotterdamse wereldrecord (2.20.47) van Tegla Loroupe bleef McKiernan, die vooraf echter al had gezegd dat die tijd voor haar geen doel was. Loroupe werd vorige week in Rotterdam door twee mannen richting de Coolsingel gegangmaakt, McKiernan moest het helemaal alleen doen.

Haar collega McColgan merkte na afloop dan ook fijntjes op dat de tijd van Loroupe eigenlijk niet geldig is. 'Records zouden niet mogen tellen in mixed-races. Op de baan hebben we toch ook geen mannelijke gangmakers?'

De mannen werden tot halfweg wél geholpen door hazen, maar ook toen al was er in het winderige Londen geen uitzicht meer op een verbetering van het record van Beleyneh Densamo (2.06.50). Een van de favorieten, olympisch kampioen Josia Thugwane, viel al na vijftien kilometer uit met een pijnlijke hamstring, daarna ging het vooral tussen de Portugees Antonio Pinto en Abel Anton, de wereldkampioen van 1997.

Voorafgaand aan de wedstrijd had Pinto opzien gebaard door te beweren dat de Spaanse marathon-successen van de afgelopen tijd mede aan het gebruik van epo te danken zijn. Pinto, part-time wijnboer uit Oporto, die zelf 'minstens vier flessen Vinho Verde per week drinkt', slikte zijn beschuldigingen later echter weer in. 'Abel en ik zijn vrienden.'

Het kwaad was echter weer geschied. Want het was niet de eerste keer dat het woord bloeddoping viel in verband met Spaanse marathonlopers. Vorig jaar nog beschuldigde Pablo Sierra het eigen nest. Nadat hij uit de selectie was gezet, richtte de Spaanse atleet de beschuldigende vinger op Martin Fiz, Abel Anton en Fabian Roncero (de recente winnaar van de marathon van Rotterdam). Sierra kon zijn beschuldigingen niet hard maken, hij werd voor zes maanden geschorst.

In Londen vroeg de Britse marathonloper Paul Evans voorafgaande aan de race om bloedtesten, maar dat verzoek werd afgewezen door de wedstrijdleiding. Evans, die gisteren verder geen rol van betekenis speelde, verdenkt dat er collega-lopers zijn, die meer gebruiken dan alleen 'brood en jam'. 'Maar zolang de IAAF die testen niet heeft ingevoerd, doen wij het ook niet', zei een woordvoerder van de Londense organisatie.

Epo of geen epo, Anton perste er richting Buckingham Palace een fenomenale eindsprint uit, die hem in de laatste meters nog langs de gevluchte en dodelijke vermoeide Marokkaan Abdelkader Mouaziz bracht, die toch nog tweede werd, voor Pinto.

De wereldkampioen, naar wie na zijn WK-overwinning in Athene een straat in Madrid werd genoemd ('De Calle Abel Anton, nee, ik ren er niet vaak doorheen'), verdiende met zijn zege ruim 110 duizend gulden. En het is dat hij naar het publiek zwaaide, anders had hij er nog eens vijftigduizend gulden aan toe mogen voegen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden