Alles voor Ajax en de familie

In Argentinië kwam Maradona na een wedstrijd de kleedkamer in om zijn shirt te vragen. In Nederland heeft Mauro Rosales nog weinig indruk gemaakt....

Halverwege het gesprek verschijnt plotseling de voorlichtster van Ajax aan het tafeltje. Of Mauro Rosales wat zachter wil praten, want verderop zijn belangrijke televisie-interviews bezig. Geschrokken verontschuldigt de kleine spits zich. 'Ik moet hier nog veel leren.'

Sinds een half jaar is Rosales de nummer zeven van Ajax. Nog altijd glimt de 23-jarige Argentijn als naar zijn belevenissen in de Arena wordt gevraagd. Trainer Ronald Koeman en zijn medespelers hebben hem goed opgevangen. Hij begint te wennen aan de Nederlandse taal en geniet van zijn eerste buitenlandse voetbalavontuur.

Op het veld heeft Rosales echter nog geen indruk kunnen maken. Natuurlijk, hij scoorde al vijf keer in de competitie (en is daarmee met Babel en Sneijder de productiefste Ajacied), maar aan de rechterflank bleven zijn acties en voorzetten onder de verwachting. Rosales belooft plechtig nog harder zijn best te doen. 'Opdat Ajax net zo trots is op mij als ik op Ajax ben.'

Rosales zal deze zin enkele keren herhalen. Om te benadrukken hoe bevoorrecht hij zich voelt vier seizoenen bij de Amsterdamse club te mogen voetballen. Dat Rosales vanwege zijn kwaliteiten ook in Spanje, Italië en Rusland in de belangstelling stond, zegt hem niet zoveel. 'Ajax was de enige die mij een contract durfde aan te bieden. En mijn familie en ik zijn de club daar nog altijd dankbaar voor.'

La familia is ter sprake gekomen. En zal niet meer uit het gesprek verdwijnen. Niet zijn passeerbewegingen of doelpunten hebben hem succes gebracht, zegt Rosales, maar de opoffering van zijn vader, moeder en broer. Dankzij la familia heeft Rosales van zijn onvoorwaardelijke liefde voor de bal zijn beroep kunnen maken.

Dat Rosales profvoetballer wilde worden, wist hij al op zeer jonge leeftijd. Vijf jaar is Rosales als hij in zijn geboortedorp Villa Maria bij Santo Baby gaat spelen. Zijn familie mist geen wedstrijd.

Ook als Rosales op zijn twaalfde naar Alumni vertrekt, steunt de familie de voetbalaspiraties van hun Enano (Dwerg), zoals Rosales thuis liefkozend wordt genoemd. Die steun geeft hem veel zelfvertrouwen. Zozeer dat hij een jaar later bij het grote Boca Juniors wordt uitgenodigd.

Hij blijft er maar drie weken. Rosales is geen schim van de speler die in Villa Maria furore maakt. 'Ik kon niet tegen de grote afstand. Ik miste mijn familie verschrikkelijk. Zonder hen voelde ik mij verlaten. Ontheemd op meer dan vijfhonderd kilometer van huis.'

Terug in zijn dorp worden Rosales en de bal weer vrienden. Opnieuw weet hij zich in de kijker te spelen. Ditmaal bij scouts van Newell's Old Boys uit Rosario. De afstand: ruim 250 kilometer. Toch besluit Rosales het weer te proberen. 'Ik was ervan overtuigd dat dit wel eens mijn laatste kans zou kunnen zijn. Met vijftig andere jongens probeerde ik in een pension van de club de eenzaamheid te verdrijven. Ik richtte mij totaal op het voetbal. Maar ja, steeds meer jongens werden door Newell's weggestuurd.'

Rosales krijgt het zwaar. Hij mist zijn familie zó dat hij weer terug wil. Dan maar geen profvoetballer. Wanhopig belt hij zijn vader. 'Die zei dat ik zelf maar moest beslissen. Wel raadde hij mij aan goed na te denken, omdat ik anders spijt zou krijgen. Ik hield vol en wist zo mijn droom, spelen in de Argentijnse Primera División, te bereiken.'

Liefdevol spreekt hij over Mirian, de pensionhoudster uit Rosario die hem tijdens de moeilijke momenten heeft geholpen. Over Guillermo Marino en Leonardo Ponzio, de enige twee jongens van zijn lichting die het net als Rosales tot het eerste van Newell's hebben geschopt. Rosales geniet van zijn herinneringen, vooral als zijn debuut in de Primera División ter sprake komt.

'Dat was 31 oktober 1999, in de topper tegen River Plate in Buenos Aires. Ik had pas een keer met het eerste van Newell's meegetraind. Een week daarvoor had ik nog met de jeugd in de vijfde divisie gespeeld. We verloren en ik werd door mijn tegenstander helemaal blauw geschopt. Maar wat was ik blij en wat was mijn familie trots!'

Daarna gaat het snel. Rosales groeit bij Newell's uit tot publiekslieveling. Daar speelt hij niet op de flank zoals bij Ajax. Hij mag overal lopen, acties maken en scoren. In 2001 wordt hij in eigen land wereldkampioen met het Argentijnse jeugdteam. Vorig jaar reikt hij met het echte Albiceleste tot de (verloren) finale van de Copa America. Bij de Spelen van Athene doet Rosales alle duels mee. In de finale tegen Paraguay geeft hij de voorzet waaruit Carlos Tevez de winnende treffer maakt.

Memorabel is ook de competitiewedstrijd vorig jaar tussen Newell's en Gimnasia y Esgrima. Niet zozeer vanwege de twee prachtige doelpunten van Rosales, maar door de gebeurtenissen na afloop. De grote Diego Maradona is te gast in stadion El Coloso om een plaquette te ontvangen ter herinnering aan zijn vier duels bij de club in het seizoen 1993/94.

Maar Maradona wil slechts een ding: zo snel mogelijk naar de kleedkamer van Newell's om het shirt van Rosales te vragen. 'Ik dacht dat ik droomde. Maradona was altijd mijn voorbeeld geweest, mijn held. En nu kwam hij vertellen dat hij van mij had genoten. Dat moment koester ik de rest van mijn leven. Maar ik ben er echt niet naast mijn schoenen door gaan lopen.'

Rosales is bescheiden over zijn prestaties. Natuurlijk, hij vindt het prachtig wat hij allemaal bereikt heeft. Maar het mooiste, zegt hijzelf, is dat hij er zijn familie gelukkig mee heeft gemaakt. 'Bij alles wat ik doe, denk ik aan mijn ouders en mijn broer. Zij hebben mij deze mogelijkheid geboden. Zij steunden mijn beslissingen en stuurden geld toen ik in het pension van Newell's woonde. Ook nu weer staan ze altijd voor mij klaar.'

Vader en moeder Rosales hebben hun baan opgezegd om bij hun voetballende zoon te kunnen zijn. Wekenlang verblijven ze in zijn huis in Amstelveen. Samen trekken ze erop uit langs winkelcentra en toeristische bezienswaardigheden.

Als ze na Rosales' verjaardag (24 februari) tijdelijk naar Argentinië gaan, komt zijn broer hem gezelschap houden. 'Ze begrijpen dat ik mij hier thuis moet voelen. Hoe beter ik mij voel, hoe groter de kans is dat ik bij Ajax slaag.'

En dan ernstig: 'De komende weken wil ik er staan. Erkend worden als Mauro Rosales die alles heeft achtergelaten om de kleuren van Ajax te verdedigen. De club, de trainer en de supporters verdienen het. En mijn familie ook.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden