Alleen Wenger bepaalt of hij vertrekt

Profiel: Arsenal-manager Arsène Wenger

Al 811 keer zat Arsène Wenger (68) als manager op de bank bij Arsenal, een record in de Britse Premier League. En het vuur is er nog niet uit, blijkens zijn nieuwste aanvaring met de arbitrage.

22 jaar later, nog altijd manager van Arsenal. Beeld getty

De meeste mensen worden milder naarmate de jaren verstrijken, maar dat geldt niet voor Arsène Wenger. In een week waarin hij de manager werd met de meeste Premier League-wedstrijden achter zijn naam, zijn oude rivaal Alex Ferguson passerend, voert de 68-jarige trainer van Arsenal een vendetta tegen de arbitrage. Het verraadt de druk op Europa's langst dienende manager over wie een jaar geleden nog voetbalpostuums werden geschreven.

Het Emirates-stadion, woensdagavond. Met amper ingehouden woede neemt Wenger plaats voor de persconferentie na de 2-2 tegen stadgenoot Chelsea. Hij omschrijft de derby als 'een grootse wedstrijd' en zegt over voetbal te willen praten, maar weet dat iedere aanwezige maar aan één ding denkt: de strafschop die Anthony Taylor kort na de openingstreffer van zijn ploeg had toegekend aan Chelsea, nadat Eden Hazard makkelijk was gaan liggen na contact met het uitgestrekte been van Hector Bellerin. 'Een farce', noemt Wenger het, een arbitrale samenzwering zelfs.

Stadionverbod

Een Wenger-volger van de Islington Gazette, een plaatselijke krant, zegt de Fransman nog nooit zo boos te hebben gezien. Maar hij moet zich inhouden. De voetbalbond bepaalt vrijdag of hij wel of geen stadionverbod krijgt na een tirade aan het adres van de scheidsrechter na de oudejaarswedstrijd tegen West Bromwich, ook vanwege een omstreden strafschop die tot de 1-1 leidde. Wenger had toen, zo beweren de autoriteiten, niet alleen kritiek gegeven op de arbiter en te vroeg na de wedstrijd diens kleedkamer betreden, maar ook de integriteit van de man in het zwart in twijfel getrokken.

En dat alles in wat een feestweek had moeten zijn voor de charmante Fransman. Op Oudejaarsdag, Fergusons verjaardag, zat Wenger voor de 811de keer op de bank voor een Premier League-wedstrijd. Een van de eerste felicitaties kwam van de Schot. 'Ik denk niet dat dit record ooit zal worden gebroken', liet hij weten, wijzend op het gemak waarmee managers tegenwoordig worden ontslagen. Een beetje valse bescheidenheid, want Ferguson heeft ook 225 wedstrijden in de First Division achter zijn naam staan, de voorloper van de Premier League.

Beeld anp

The Invincibles

Cijfermatige vergelijkingen pakken allemaal uit in het voordeel van de Manchester-legende. Meer wedstrijden gewonnen, minder verloren, meer doelpunten voor, minder tegen. En meer prijzen, waaronder twee Champions Leagues. Maar Wenger had een team onder zijn hoede waar zelfs Ferguson jaloers op zou zijn: The Invincibles, het ongeslagen ensemble van 2003-2004 met onder meer Thierry Henry en Dennis Bergkamp, een team dat volgens toenmalig middenvelder Robert Pirès zelfs het Manchester City van nu zou verslaan.

De eeuwige spijt in Noord-Londen is dat dit team de Champions League niet heeft gewonnen. Uitgerekend Chelsea sneed The Gunners indertijd de pas af, in de kwartfinales. Dat topjaar hangt nog steeds als een schaduw over 'the Arsenal' heen. Voortdurend worden de clubgetrouwen eraan herinnerd, door het beeld van Bergkamp, door het commentaar van Henry op de televisie en natuurlijk de aanwezigheid van Wenger, die sindsdien alleen nog maar FA Cups heeft gewonnen (vier stuks maar liefst). Het terugverlangen naar Highbury, 'the Home of Football', is navenant.

Dennis Bergkamp en Thierry Henry. Beeld anp

Özil en Sanchez

De romanticus Wenger, bij 'Boring Boring Arsenal' aangetreden in het jaar waarin Wannabe van de Spice Girls de hit van het jaar was, droomt van een renaissance. Met Mesut Özil en Alexis Sanchez heeft hij spelers die zouden passen in het Bergkamp-team, maar het is niet genoeg om te kunnen strijden met clubs die nog veel diepere zakken hebben, zoals Chelsea en Manchester City. Het zorgt voor frustratie bij spelers - de ongelukkige Sanchez wil bijvoorbeeld weg - en vooral bij de fans, van wie een luidruchtig deel vorig jaar campagne voerde voor een vertrek van de manager.

Het winnen van de FA Cup leek de zwanezang te zijn, maar hij tekende gewoon voor twee jaar bij. Alleen Wenger bepaalt wanneer Wenger vertrekt. De roep 'Wenger Out' is tijdelijk verstild en bij het stadion worden nog gewoon sjaals met zijn tronie verkocht, maar er wordt gemord over de zesde plek in de competitie. Tegenover de Franse televisie vergeleek 'Le Professeur' zijn betrekking deze week nog met een adrenalineverslaving. Wenger speelt nu de blessuretijd - in Manchester noemen ze het Fergie Time - hopend om net als zijn rivaal met een landstitel afscheid te kunnen nemen.

Zijn tirades roepen dichtregels van Dylan Thomas voor de geest. 'Raas, raas, tegen het sterven van het licht/ De wijze, die eens voor het duister zwicht.'

Alexis Sanchez en Mesut Özil. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.