Ali's drie meest iconische gevechten

Muhammad Ali wordt gezien als de grootste bokser aller tijden. Dat bereikte hij door zijn uiterst verfijnde techniek, maar ook door zijn tegenstanders voorafgaande aan de wedstrijd te treiteren.

Liston versus Clay. Beeld ap

25 februari 1964: Cassius Clay versus Sonny Liston in Miami Beach.

Sonny Liston zou Cassius Clay (zoals Muhammad Ali toen nog heette) vermorzelen. 'The Big Bear' zou niks heel laten van de 22-jarige bokser met zijn grote mond. Liston regeerde over de zwaargewichtdivisie vanwege zijn enorme stootkracht. 'The Louisville Lip' was dan misschien op zijn 18e Olympisch kampioen geworden, maar niemand zag hem de wereldkampioen verslaan.

Clay had angst voor Liston, maar hij sarde de kampioen voorafgaand aan het gevecht. 'Grote lelijke beer', riep hij Liston toe. Tegen hem sprak hij voor het eerst zijn bokstactiek uit: 'I'm going to float like a butterfly and sting like a bee.' En: 'Your hands can't hit what your eyes can't see.'

In die tijd was het zwaargewichtboksen nog lang niet zo dynamisch als nu. De statische kolossen bewogen hooguit wat met hun bovenlichamen om stoten te ontwijken. Maar het was vooral uitdelen totdat iemand neerging.

Totdat Clay met zijn reflexen in de ring verscheen. Hij danste op het canvas, bewoog met zijn voeten en benen. Hij had een perfect 'oog', zoals dat in bokstermen heet: het vermogen om de afstand naar de tegenstander te voelen. Clay zorgde dat hij niet kon worden geraakt door voldoende afstand te bewaren. Hij ontweek de zware klappen van Liston en deelde uit zodra hij de mogelijkheid zag.

Toen de bel ging voor de zevende ronde, stond Liston niet meer op van zijn kruk. Clay was de nieuwe wereldkampioen. 'I shook up the world! I can't be beat, I'm the king of the world!' Kort na de partij veranderde Cassius Clay zijn naam in Muhammad Ali. Hij wenste niet meer bij zijn slavennaam genoemd te worden.

Cassius Clay wordt wereldkampioen. Beeld ap

29 oktober 1974, The Rumble in the Jungle: Muhammad Ali versus George Foreman

Acht rondes lang hing Muhammad Ali in de touwen. Foreman deelde zware stoten uit. Ali incasseerde. Hoek, rechtse directe, hoek. 'Is that all you've got George?', fluisterde Ali in het oor van Foreman.

The Rumble in Jungle vond plaats in Kinshasha, Zaïre. Iedere vechter was 5 miljoen dollar beloofd, een record. De legendarische bokspromotor Don King organiseerde het gevecht waar 60 duizend toeschouwers op af waren gekomen. 'Ali, bomaye!', riep de menigte. 'Ali, maak hem af!'

Miljoenen mensen volgden het gevecht via de televisie. Opnieuw was Ali de underdog. Foreman had al veertig profgevechten gewonnen, waarvan 37 met een knockout. Hij was een bokser van het type Liston. Een vechter met angstaanjagende stootkracht.

Tegen het einde van de achtste ronde was Foreman uitgeput. Zijn tempo vertraagde en de stoten kwamen niet meer aan. Op dit moment had Ali gewacht. Hij draaide weg van de touwen. Een serie stoten en dan een rechtse directe op de kin van Foreman, die neer gaat.

De tactiek van Ali werd later bekend als rope-a-dope. Ali zelf hoefde niet alle klappen van Foreman op te vangen. De elasticiteit van de touwen incasseerde een groot deel van de kracht. Foreman raakte uitgeput en daarna zag Ali zijn kans.

'Wat heb ik jullie gezegd?', riep hij naar de journalisten die aan de ring zaten. Muhammad 'The Greatest' Ali was weer wereldkampioen.

Ali deelt een stoot uit aan George Foreman. Beeld ap

30 september 1975, The Thrilla in Manilla: Muhammad Ali versus Joe Frazier

Op de Filipijnen nam Muhammad Ali het voor de derde keer op tegen Joe Frazier. Het zou de meeste brute editie van de tweestrijd worden. Beide vechters waren na de veertiende ronde totaal uitgeput.

Het zou de laatste keer worden dat Ali één van zijn grootste rivalen zou treffen. Ali beleefde altijd veel plezier aan het pesten van Frazier. Het deed dat bij voorkeur door hem met rijmpjes te beledigen. Het liefst noemt Ali Frazier een 'gorilla'.

'It will be a killa and a thrilla and a chilla when I get the Gorilla in Manila', zei Ali voorafgaand aan het gevecht terwijl hij een speelgoedgorilla sloeg.

Tijdens het gevecht op de Filipijnen was het bloedheet. Na 14 rondes zijn beide boksers uitgeput. Miljoenen mensen kijken de wedstrijd op televisie. Ook in Nederland hebben veel mensen hun wekker gezet om de wedstrijd 's nachts te volgen.

De camera zoomt in op het vermoeide gezicht van Frazier. Zijn lip is opgezwollen en ziet rood van het bloed. Zijn trainer acht het niet verstandig om door te gaan en zegt de scheidsrechter om de wedstrijd te stoppen, een idee dat de trainer van Ali ook in zijn hoofd had.

Ali blijft wereldkampioen. Hij omschrijft het gevecht 'the closest thing to dying I know'. Later zal Ali zijn excuses maken voor alle pesterijen. Als Frazier in 2011 overlijdt, woont Ali de begrafenis bij van misschien wel zijn allergrootste uitdager.

Pesterijen van Ali aan het adres van Frazier. Beeld ap
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.