WB ShorttrackSjinkie Knegt

Alfaman Knegt is klaar om de apenrots van het shorttrack weer te beklimmen

Sjinkie Knegt heeft de binnenbocht te pakken in de finale van de 5.000 meter relay, waarop Nederland zilver pakte.Beeld Klaas Jan van der Weij / de Volkskrant

Shorttracker Sjinkie Knegt (30), hersteld van al zijn brandwonden, maakte bij de wereldbekerwedstrijden in Dordrecht zijn comeback. Hij won de B-finale van de 1.500 meter. Tot zijn grote opluchting.

Hij mag klein van stuk zijn en rank gebouwd, Sjinkie Knegt heeft volgens shorttrackbondscoach Jeroen Otter het karakter van een gorilla. ‘Hij is onze zilverrug, misschien niet zo groot, maar in zijn mind wel.’ Hij wil domineren, zijn macht laten gelden tegenover zijn tegenstanders en zelfs zijn trainingsmaten.

De gorilla was de afgelopen maanden gekooid. Eerst door de gevolgen van het ongeluk met zijn houtkachel, een dik jaar geleden, daarna door Otter. Knegt wilde weer wedstrijden rijden. De NK in januari, de wereldbeker in Dresden, hij stond te trappelen, maar mocht niet van Otter. Hij was nog niet goed genoeg.

Pas bij de wereldbekerwedstrijden in Dordrecht mocht hij terugkeren. Op de plek waar hij vorig jaar, tijdens de EK ontbrak. Hij lag op dat moment met zware brandwonden op de intensive care omdat hij, na een stomme actie met zijn houtkachel en een fles verfverdunner, vlam had gevat. Het was ook de plek, waar hij bij wereldbekerwedstrijden in 2016 op een brancard het ijs af ging met gebroken ribben, een gekneusde long en een scheurtje in zijn lever.

Het ideale moment

Tegelijkertijd was het de plek van de enige belangrijke wedstrijd in Nederland van deze winter. Het ideale moment om aan het thuispubliek laten zien dat de 30-jarige Fries hersteld is. Voor Otter was dat geen overweging. Alleen bij voldoende niveau mocht hij starten. Die beslissing viel pas vier dagen van tevoren.

Zaterdagmiddag liet de alfaman in de B-finale op de 1.500 meter zich weer als vanouds gelden. Hij juichte toen hij als eerste over de streep kwam, hoewel het geen echte zege was. Als eerste van de troostfinale werd hij achtste in de einduitslag. 

Waarom stak de wereldkampioen van 2015 dan zijn wijsvinger zo triomfantelijk in de lucht? Omdat het voor hem wel degelijk een overwinning was. Eentje op zichzelf, op de twijfel die sluimerde na het gruwelijke ongeluk. Kan ik het nog?

Hij zal het zelf nooit zo zeggen. Knegt is een man van weinig worden en koestert zijn nuchtere imago. Emoties breken bijna alleen op het ijs weleens door zijn rustige voorkomen heen. Zoals die keer dat hij op het EK van 2014 twee middelvingers opstak naar de Rus Semjon Jelistratov en hij gediskwalificeerd werd. Dat was woede. Het parmantige wijsvingertje naar boven op zaterdagmiddag was een teken van grote opluchting. 

Gemengde gevoelens

Knegt werd in Dordrecht voortdurend heen en weer geslingerd tussen de vreugde dat hij weer mee kon strijden en de gereserveerdheid die bij zijn oude status past. In de jaren voor het ongeluk zou het niet in hem zijn opgekomen om te juichen in de B-finale. Een echte kampioen doet dat niet.

Maar hij is nog niet helemaal de oude kampioen. Dat bleek ook uit de relay. Otter had hem een andere, meer dienende, rol gegeven. Hij moest Daan Breeuwsma op gang duwen, terwijl dat jaren andersom was geweest. ‘Een loserplek’, had Knegt het woensdag genoemd. Lachend, dat wel. Maar er zat een kern van waarheid in die grap. Hij ziet zichzelf nog altijd als de slotrijder die de wedstrijd beslissen kan.

Tijdens zijn afwezigheid was Itzhak de Laat tot afmaker van de ploeg gebombardeerd en die rol had de 25-jarige Fries met verve vervuld. Hij was er beter van gaan rijden en pakte op de 1.000 meter in Dordrecht, alsof hij dat bewijzen wilde, zijn eerste individuele wereldbekermedaille. Vooralsnog zal De Laat zijn plek niet terug hoeven geven. Daarvoor mist Knegt nog uithoudingsvermogen en wedstrijdritme.

Onwennig

Vrijdagavond had Knegt zijn rentree gemaakt, in de kwartfinale van de mannenrelay, exact 400 dagen na zijn ongeluk. Het was onwennig. ‘De eerste paar rondjes voelden helemaal niet goed.’ Het voelde als een halve rentree. Pas na de individuele 1.500 meter op zaterdag voelde hij zich echt weer opgenomen in de sport die hij zo lang had moeten missen.

Zijn rol in de groep van Otter is veranderd, ook buiten de wedstrijden. Hij is sinds zijn ongeluk vaak het mikpunt van spot, vroeger nooit. Een klassieker onder zijn ploeggenoten is de opmerking dat Knegt weleens ‘voor hetere vuren heeft gestaan’ en Otter noemde hem eerder deze winter nog achteloos ‘de fakkel’.

Het deert hem niet, al probeert hij wel zijn vertrouwde leiderspositie terug te winnen. Tekenend was het hoe hij Sven Roes een paar dagen voor de wedstrijden in Dordrecht de maat had genomen. De 19-jarige nationaal kampioen had een week eerder bij zijn wereldbekerdebuut in Dresden zilver op de 1.500 meter gewonnen, maar Knegt was niet onder de indruk. ‘Hij kan maar één trucje: hard buitenom.’ Dat was makkelijk op te vangen, meende hij. De onderliggende boodschap: de jonge jongens zijn niet zomaar van hem af.

Mooi stil

Knegt hield zich aan zijn woorden, toen hij in de gewonnen B-finale Roes als tegenstander trof. Het jonge talent wilde Knegt inderdaad aan de buitenkant passeren, maar dat liet de oude kampioen niet toe. ‘Ik zette hem mooi stil.’

Dat hij zijn streken nog niet verloren is, bewees Knegt zondag opnieuw, ditmaal wel in een echte finale. Op ouderwetse wijze glipte hij tijdens de relay tot twee keer toe de Canadezen voorbij. Het bleek uiteindelijk net niet genoeg voor de zege, al kwam De Laat in de eindsprint nog heel dichtbij. De relaymannen bleven steken op zilver, maar dat was meer dan genoeg, oordeelde Knegt.

Het weekeinde had bewezen dat hij als een Friese feniks uit de as is herrezen. Dat hij klaar is om de apenrots weer te beklimmen. Knegt: ‘Ik ben het zeker niet verleerd.’

Goede vorm Nederlandse vrouwen

Van start tot finish reden Lara van Ruijven en Yara van Kerkhof zondagmiddag op de eerste twee posities tijdens de finale van de 500 meter van de wereldbekerwedstrijden in Dordrecht. Niemand kwam het Nederlandse tweetal meer voorbij.

Die overmacht op de kortste afstand was het bewijs van de goede vorm die alle vrouwen van bondscoach Jeroen Otter tentoonspreidden.

Op zaterdag had Suzanne Schulting al de 1.500 meter gewonnen, haar eerste individuele wereldbekerzege voor thuispubliek, en zondagmiddag werd het weekeinde besloten met een klinkende overwinning op de relay.

‘Dit was een heel mooi weekeinde, het kon eigenlijk niet mooier’, vatte Van Ruijven het samen. Ze kijkt met vertrouwen uit naar het WK (13-15 maart). ‘We zijn er klaar voor, op de relay en individueel.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden