Alex valt en luistert naar Gomes

Arouna Koné had zaterdagavond in het lichttheater van Eindhoven last van bibberitis. De Afrikaan in dienst van PSV had veel meer problemen met de maartse kou dan zijn teamgenoten en sommige bikkels van NEC, die het duel met de landskampioen kortgemouwd aangingen....

Even had Koné tijdens de warming-up met de gedachte gespeeld zijn benen te verstoppen in een maillot, maar hij liet die kinderachtige gedachte snel varen toen hij in de gaten had dat hij de enige kouwkleum was.

Al gauw werd duidelijk dat Koné de strijd tegen de kou niet kon of wilde winnen. De 33 duizend toeschouwers konden hun ogen niet geloven. Zo beroerd hadden ze de vleugelspits, herkenbaar aan zijn elastieken benen en zijn maïskleurige haartooi, dit kampioensjaar nog niet zien spelen. Zijn passes waren onzuiver, zijn gedraaf verspilde moeite en zijn schoten onder de maat. Bevangen door de kou, dat kon niet anders.

Neem alleen al zijn gehannes in de 22ste minuut. Na een wondermooie dieptepass van Afellay, die nergens last van had, had Koné zo’n beetje het halve veld voor zich alleen. Geen tegenstander te bekennen, behalve dan de Nijmeegse doelman Van Emmerik. Koné had alle tijd te bedenken hoe hij die sta-in-de-weg kon omzeilen, maar hij schoot te gehaast en daardoor niet zuiver genoeg.

De flater werd hem door Guus Hiddink ruimhartig vergeven. De coach van het jaar 2005 (en straks ongetwijfeld ook van 2006) weet nu eenmaal als geen ander dat de Ivoriaan een man is van pieken en dalen. Hij zou het zomaar weer op de heupen kunnen krijgen.

Hiddink liet zijn vleugelspits nog maar even betijen. Dat kon geen kwaad. De wedstrijd zou toch wel gewonnen worden. Het overwicht was groot en van NEC was niets te duchten. De Nijmegen Eendracht Combinatie had sinds de invoering van het betaald voetbal altijd het loodje gelegd in Eindhoven, en dat zou ook nu wel weer gebeuren. NEC had zich al bij voorbaat verzoend met een nederlaag en leek er alleen maar op uit de schade zo beperkt mogelijk te houden.

Koné kon zich nog wel een paar missers veroorloven, maar rond de 60ste minuut vond Hiddink het toch welletjes. Het stond nog altijd 0-0 en het werd langzamerhand tijd orde op zaken te stellen. Koné moest zijn plaats afstaan aan Beasley, en zowaar, het spel ging er meteen op vooruit.

Dat was niet allereerst de verdienste van Beasley, maar vooral van Alex. De onverzettelijke stopper verliet steeds vaker de verdedigende stellingen om in het vijandelijke strafschopgebied op te duiken. Alex kreeg NEC aan het wankelen, maar had de pech dat de man in het Nijmeegse doel in een bloedvorm stak en elk projectiel onschadelijk maakte.

Er was er maar één die Van Emmerik zou kunnen verslaan. Farfán natuurlijk, de onbetwiste topscorer van de club. Hij had al de hele wedstrijd geloerd op een kans en had menig geducht waarschuwingsschot gelost, maar het duurde tot een kwartier voor tijd voordat hij pas echt kon toeslaan.

Natuurlijk dankzij Alex. De stoere stopper had weer eens aangezet voor een van zijn machtige rushes. Niemand kon de loopmachine stoppen en uiteindelijk moest de Nijmeegse verdediger Nalbantoglu aan de noodrem trekken. Alex ging plat op de rand van het strafschopgebied, maar stond snel weer op en maakte aanstalten zich over de vrije trap te ontfermen.

Dat leek Gomes, zijn ploegmakker in het doel, geen al te goed idee. De Braziliaan brulde door de arena dat niet zijn landgenoot de aangewezen persoon was om het klusje te klaren, maar Farfán. Alex deinsde terug, waarna Gomes een vreugdedansje kon opvoeren toen hij zag hoe Farfán de bal met een fraaie boog in de kruising joeg: 1-0.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden