Al vier dagen geen tanden gepoetst

Hans Korporaal (37) heeft net een onderbroek gekocht, dus gaat het weer even. Zijn shirt (wit) en korte broek (oranje) heeft hij vier dagen niet uit gehad....

Van onze verslaggever

Michiel Kruijt

MARSEILLE

Denk niet dat Korporaal een zwerver is, of iemand zonder verantwoordelijkheden. Niets van dat alles. Hij heeft in Den Haag een taxibedrijf. Afgelopen vrijdag is hij zomaar bij garagist Frits Broks (41) en diens broer in de auto gesprongen. Frits had kaartjes voor Nederland - Argentinië, want zijn broer werkt bij sponsor McDonald's.

De broer is nu golfen. 'Die is een beetje upperclass', verklaart Frits. 'Wat is zoeken in het Frans? Chercher, hè?' Hij schrijft op een oranje zak dat hij nog een kaartje zoekt voor de halve finale tegen Brazilië. Nee, niet voor hemzelf. Voor Hans. Hij heeft zelf al een kaartje. Via zijn broer natuurlijk.

'Ik heb vier dagen mijn tanden niet gepoetst', zegt Hans. 'Mijn Frans is terrible, dus ik ben bang dat als ik een tandenborstel bestel, ik zo'n borstel krijg.' De ruimte tussen zijn handen bedraagt een kleine meter.

Frits heeft intussen de oranje zak met oproep aan het terrastafeltje gehangen. Nog geen minuut later spreekt een Fransman hem aan. Hij heeft twee kaartjes in de aanbieding. 'Hoeveel', vraagt Frits in het Engels. Vijftienduizend francs, schrijft de Fransman op een papiertje. Veel te veel, vindt Frits. De Fransman wordt weggehoond.

'Ik ben puur Hollander', zegt Hans, 'dus het liefst wil ik een kaartje voor niks. Maar goed, duizend gulden mag geen probleem zijn. Misschien duurt het wéér twintig jaar voordat we in de halve finale staan. Dan ben ik achtenvijftig en dan doe ik dit soort dingen niet meer. Dan speel ik op zeker.

'Trouwens, het volgende WK is in Zuid-Korea, dat is veel te duur om naar toe te gaan. Dus moet ik het nú doen. Stel dat ik duizend gulden betaal, dan is dat eigenlijk vandaag vijfhonderd en over vier jaar nog eens vijfhonderd. Als je het zo bekijkt, is dat helemaal niet veel.'

Gisteren zat Hans een beetje in de stress. Ze moesten voor de derde keer van hotel veranderen, alles zit steeds vol. Goed, Hans heeft behalve wat papiergeld en zijn autotelefoon ook een oud tentje meegenomen, maar het gaf toch geen lekker gevoel, steeds niet weten waar je vanavond slaapt. Nu is hij die onrust kwijt. 'Het is nog maar twee nachtjes, dat moet toch lukken.'

Frits heeft thuis de hele straat met oranje versierd. Lekker is dat toch, dat de nationale kleur er zo uitspringt. Hans: 'Wij hebben de mooiste kleur. Dat zwart-wit van die Duitsers is zó grauw. Je moet er toch niet aan denken dat je de hele straat hebt volhangen met zwart-witte vlaggetjes?'

Pff, wat is het warm. Wel drieëndertig graden, hebben ze gehoord. Vandaag gaan ze 'een beetje lopen' en kijken wat de kaartjes doen. Maar Hans zal bij de wedstrijd zijn, dat staat vast.

Frits schat in dat het een moeilijke partij zal worden, maar dat Nederland toch gaat winnen. Hans is een andere mening toegedaan: 'Met voetbal moet je niet denken. Je moet alleen maar hopen'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden